บทที่ 60 สินค้าพื้นเมือง

“เสี่ยวเซี่ย! ลุงมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย!”

มาอยู่ยุคต้าหมิงได้ไม่กี่วัน เซี่ยเหวินเจียก็ติดนิสัยชอบประสานมือคำนับเวลาพูดจาไปเสียแล้ว เขาประสานมือคารวะ “คุณลุง มีอะไรสั่งมาได้เลยครับ”

“แจกข้าวต้มมื้อนี้หมดเงินไปเท่าไหร่ล่ะ?”

เท่าไหร่น่ะหรือ?

เซี่ยเหวินเจียนับนิ้วคำนวณให้คุณลุงกระดูกฟัง “กระทะเหล็กใบใหญ่ ใส่ข้าวสารกระทะละห้าสิบชั่ง (ความจริงใส่เยอะไปหน่อย ถ้าหมอเซี่ยไม่มาก่อกวนก็คงไม่เปลืองขนาดนี้) ยี่สิบกระทะก็เท่ากับหนึ่งพันชั่งครับ”

“ผู้ลี้ภัยไม่ต้องกินดีมาก ข้าวสารพวกนี้ราคาส่งแค่ชั่งละสองหยวนนิดๆ เท่านั้น”

“แล้วยังเตรียมหมั่นโถวไว้อีกสองพันกว่าชั่ง อัตราส่วนระหว่างหมั่นโถวกับแป้งสาลีอยู่ที่ประมาณ 1 ต่อ 0.7 นั่นคือหมั่นโถวหนึ่งชั่งต้องใช้แป้ง 0.7 ชั่ง เท่ากับว่าใช้แป้งสาลีไปราวๆ หนึ่งพันสี่ร้อยชั่ง”

“แป้งสาลีราคาส่งอยู่ที่หนึ่งหยวนหกสิบเหมา คำนวณดูแล้วหมั่นโถวก็ตกประมาณสองพันกว่าหยวนครับ”

“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ อาหารพวกนี้น่าจะเพียงพอแล้ว สรุปคือการแจกข้าวต้มรอบนี้ใช้เงินไปราวๆ สี่พันกว่าหยวนครับ”

คุณลุงกระดูกประหลาดใจไม่น้อย “จัดงานใหญ่โตขนาดนี้ หมดแค่สี่พันกว่าหยวนเองรึ?”

ก็ใช่น่ะสิ!

เซี่ยเหวินเจียอธิบายให้คุณลุงกระดูกฟัง “จริงๆ ค่าเสบียงไม่ได้แพงหรอกครับ ที่แพงน่ะคือค่าแรง แต่ที่ค่ายชิงเฟิงนี่พ่อครัวฟรี การ์ดคุมงานที่เป็นลูกสมุนก็ฟรี…”

คุณลุงกระดูกพยักหน้าเข้าใจ เขารู้ดีว่านี่คือราคาของค่ายชิงเฟิง ถ้าจัดงานใหญ่ขนาดนี้ที่เมืองซวงเจียง อย่าหวังเลยว่าจะต่ำกว่าเจ็ดแปดหมื่นหรือเป็นแสน แค่จ้างรปภ. หลายร้อยคนก็ปาเข้าไปหลายหมื่นแล้ว ยังไม่รวมค่าเช่าสถานที่อีก

แน่นอนว่า ถ้าไปแจกข้าวต้มแบบนี้ที่เมืองซวงเจียงก็คงไม่มีใครกิน อาหารมันซ่อมซ่อเกินไป

คุณลุงกระดูกยืดอกตรง “งั้นลุงขอปรึกษาหน่อย ลุงอยากจัดบ้างสักมื้อ… ไม่สิ เอาสามมื้อเลย เสี่ยวเซี่ย เจ้าหนูคิดว่าไง? จะให้โอกาสลุงได้สะสมบุญสร้างกุศลบ้างไหม?”

นั่น… มันต้องมีเรื่องให้หรือไม่ให้ด้วยหรือ อยากจัดก็จัดสิ!

เซี่ยเหวินเจียพูดว่า “พวกคุณลุงมาเที่ยวนี่ครับ ผมกลัวแค่ว่าถ้าเที่ยวไม่สนุกแล้วคราวหน้าจะไม่มาอีก…”

“ไม่เป็นไรๆ” คุณลุงกระดูกโบกมือเป็นพัลวัน “ลุงชอบเที่ยวแบบนี้แหละ!”

พอกลับมาถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยว คุณลุงกระดูกก็นั่งไม่ติด เริ่มคิดสะระตะ แจกข้าวต้มมันธรรมดาไป เสี่ยวเซี่ยเพิ่งแจกไปหยกๆ ถ้ามาแจกข้าวต้มซ้ำอีกมันจะไปดูยิ่งใหญ่สมศักดิ์ศรีได้ยังไง

แล้วจะแจกอะไรดีล่ะ?

ชาวฉินโบราณชอบกินอะไรกัน?

เขาหันไปถามนักท่องเที่ยว ก ที่อยู่ข้างๆ ทันที “ชาวฉินโบราณชอบกินอะไรเหรอ?”

นักท่องเที่ยว ก ตอบว่า “เนื้อแกะต้มฉีกแป้งโรย”

…เหอะๆ

เซี่ยเหวินเจียบอกว่าพรุ่งนี้ต้องคิดเผื่อไว้หกถึงเจ็ดพันคน ขืนเลี้ยงเนื้อแกะต้มฉีกแป้งโรย ต้นทุนบานเบอะ เลี้ยงไม่ไหวหรอก!

“แล้วมีอะไรอีก?”

“บะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน”

ดวงตาของคุณลุงกระดูกเป็นประกาย บะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนเรอะ? อันนี้น่าคิดแฮะ!

…

ความโกลาหลวุ่นวายของการแจกข้าวต้มดำเนินไปสามสี่ชั่วโมง จวบจนบ่ายสองบ่ายสามโมงเหล่านักท่องเที่ยวถึงได้ทยอยกลับมาที่ศูนย์บริการ

โปรแกรมท่องเที่ยวอื่นไม่มีเวลาให้ทำแล้ว เวลาที่เหลือต้องรีบจัดงานประมูล

ทว่างานประมูลยังไม่ทันเริ่ม หมอเซี่ยก็แย่งค้อนไปหน้าตาเฉย ไม่ยอมให้เซี่ยเหวินเจียทำหน้าที่พิธีกร

โต๊ะไม้แกะสลักลวดลายโบราณถูกยกขึ้นมาบนเวที หมอเซี่ยเคาะค้อนไม้โป๊กๆ “จะเริ่มการประมูลเดี๋ยวนี้แล้ว! ก่อนเริ่มฉันขอพูดอะไรสักสองสามคำก่อน”

“คิดว่าเพื่อนๆ หลายท่านคงรู้เรื่องกันแล้ว เจ้าค่ายหน้าเลือดคนนี้” หมอเซี่ยชี้ไปทางเซี่ยเหวินเจียที่นั่งอยู่ด้านล่าง

“เจ้าค่ายหน้าเลือดคนนี้สร้างสวนสนุกน้ำแข็งขึ้นมา ตอนนี้ข้างนอกหนาวจนน้ำหยดเป็นน้ำแข็ง ชายฉกรรจ์สองร้อยคนต้องถอดเสื้อทำงานอยู่ตรงนั้น แต่เขากลับแจกข้าวสารให้แค่วันละครึ่งชั่ง…”

“เฮ้อ! ชาวบ้านเขาก็ลำบากจริงๆ นั่นแหละ” หมอเซี่ยถอนหายใจ “ฉันก็เลยถือวิสาสะ พวกเรานักท่องเที่ยวมายอมโดนฟันกันเองสักรอบดีกว่า บัตรผ่านประตูจากสามสิบแปดหยวนขอขึ้นเป็นหกสิบแปดหยวน ตอนนี้สวนสนุกยังไม่เปิด พวกเราก็ซื้อบัตรล่วงหน้าให้ตัวเองซะ ใครยินดีซื้อยกมือขึ้น…”

“แน่นอนว่าไม่ต้องซื้อเยอะหรอก ฉันด่าเจ้าค่ายหน้าเลือดไปแล้ว ขายได้ยี่สิบใบ เขาก็จะเพิ่มข้าวสารให้คนงานหนึ่งส่วน…”

นักท่องเที่ยวหนึ่งร้อยแปดคน แต่ขายบัตรไปได้หนึ่งร้อยสิบใบ เพราะคนขับรถสองคนก็ช่วยซื้อด้วย

หมอเซี่ยทุบอกตัวเองพลางถลึงตาใส่เซี่ยเหวินเจียอย่างภาคภูมิใจ “ดูจิตสำนึกของพวกเรานักท่องเที่ยวซะก่อน!”

ในกลุ่มนักท่องเที่ยวใหม่มีสมาชิกแก๊งเซียนสมบัติชาติปะปนมาด้วยคนหนึ่ง ปกติตอนอยู่ในรอบคัดเลือกของรายการ ‘ประเมินสมบัติเมืองซวงเจียง’ ชอบหาเรื่องทะเลาะและก่อกวนเป็นที่หนึ่ง

แต่วันนี้พอมาถึงค่ายชิงเฟิง มัวแต่ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เดินตามหลังนักท่องเที่ยวรุ่นพี่ต้อยๆ ไม่กล้าปริปากแย้งแม้แต่คำเดียว

หมอเซี่ยเคาะค้อน “เริ่มการประมูลได้!”

“เมื่อกี้เจ้าค่ายหน้าเลือดบอกว่าเงินไม่พอ ทุกคนก็เห็นชาวบ้านข้างนอกมากมายขนาดนั้นแล้วใช่ไหม? เพราะฉะนั้นของประมูลก็ต้องขึ้นราคาด้วย!”

“ของประมูลชิ้นแรก ที่วางพู่กันไม้หวงฮวาหลีทรงทิวเขา ยุคหมิง…”

ช่วงนี้หมอเซี่ยไปติวเข้มความรู้เรื่องของโบราณมาเยอะ จึงเอ่ยแนะนำอย่างคล่องปาก “ที่วางพู่กันชิ้นนี้แกะสลักจากไม้หวงฮวาหลีเป็นรูปทิวเขา ขุนเขาสูงต่ำสลับซับซ้อน มีสะพานเล็กและสายน้ำไหลท่ามกลางหุบเขา จุดเด่นคือเนื้อไม้แข็งแกร่ง ลวดลายคมชัด แกะสลักประณีตบรรจง ราคาเริ่มต้นสองร้อยหยวน!”

สิ้นเสียงคำพูด เฉินเสี่ยวเซวียนก็ยกมือพรวดขึ้นยืนเป็นคนแรก “ฉันให้หนึ่งหมื่น!”

หมอเซี่ยชะงักไปก่อนจะหัวเราะหึๆ “เซวียนเซวียน พิธีกรสาวสวยของเรา นั่งลงฟังฉันพูดให้จบก่อน… ราคาเริ่มต้นสองร้อยหยวน แต่ก็อย่าให้เกินห้าร้อยล่ะ เพราะทุกคนก็รู้สถานการณ์วงการของโบราณที่เมืองซวงเจียงช่วงนี้ดี อีกอย่างคนของเราเยอะ ถ้าเฉลี่ยคนละหนึ่งพัน เจ้าค่ายหน้าเลือดก็จะมีรายได้แสนกว่าหยวนแล้ว พอให้เขาเอาไปใช้แน่นอน!”

ตลาดของโบราณเมืองซวงเจียงช่วงนี้ปั่นป่วนอย่างหนัก โดยเฉพาะเครื่องเคลือบจากเตาเผาชาวบ้าน

ของโบราณพวกนี้ ปกติแล้วยิ่งหายากยิ่งมีราคา อยู่ๆ มีโผล่พรวดออกมาเป็นพันๆ ชิ้น ตลาดเครื่องเคลือบโบราณของเมืองซวงเจียงตอนนี้เรียกได้ว่าฟองสบู่แตกยับเยิน

เริ่มประมูลที่สองร้อย สูงสุดไม่เกินห้าร้อยหยวน ราคานี้หมอเซี่ยคิดทบทวนมาอย่างดีแล้ว ข้าวราคาตกชาวนาลำบาก หากไม่มีกำไรเหลือเลย เขาเกรงว่าจะทำลายความกระตือรือร้นของนักท่องเที่ยวในการสมัครมาทัวร์ครั้งต่อไป

เฉินเสี่ยวเซวียนหน้าแดง แลบลิ้นน้อยๆ แล้วยอมนั่งลงแต่โดยดี

“สองร้อยหยวน มีใครจะสู้ราคาไหม?”

เสี่ยวหลี่ยกมือขึ้นทันที “ผมให้ห้าร้อยหยวน!”

…

จำนวนคนเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าตัว แถมหมอเซี่ยยังชอบวิพากษ์วิจารณ์บรรยายสรรพคุณยืดยาว งานประมูลรอบนี้จึงกินเวลาไปเกือบสามชั่วโมง

เซี่ยเหวินเจียนั่งเอามือค้ำหัวครุ่นคิดอยู่ข้างล่าง การประมูลแบบนี้ยังจำเป็นต้องมีอยู่ต่อไปไหมนะ? อย่างแรกคือมันเสียเวลาเกินไป อย่างที่สองคือมันขัดกับแผนการขั้นต่อไปของเขาด้วย

จนกระทั่งส่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ขึ้นรถบัสขากลับแล้ว เซี่ยเหวินเจียถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้จัดการ

โชคดีที่ป้าซุนเดินรั้งท้ายเพราะความอ้วน ป้ายวี่กับป้าอู๋เลยยืนรอเธออยู่ ยังไม่ได้ขึ้นรถกันทั้งสามคน

“เร็ว!” เซี่ยเหวินเจียสั่งลิ่วหวา “รีบไปตามเจ้าค่ายชิงเหยียนมา อย่าลืมบอกให้เอาของติดมือมาด้วยล่ะ”

ฤดูหนาวฟ้ามืดเร็ว แค่ห้าโมงกว่าท้องฟ้าก็เริ่มสลัวแล้ว

ยามเย็นเยือนเข้ามา ลมหนาวหวีดหวิว

สามสาวใหญ่ที่ถูกรั้งตัวไว้มองเซี่ยเหวินเจียด้วยสายตาสงสัย

ท่านหัวหน้าเซี่ยจึงอธิบาย “คุณป้าครับ สนใจของดีพื้นเมืองไหมครับ?”

“ของดีพื้นเมือง?”

“ใช่ครับ ของชาวบ้านจากค่ายแถวๆ นี้น่ะ ลองดูของก่อนได้นะครับ”

ไม่นานนัก เจ้าค่ายชิงเหยียนก็พาคนสองสามคนช่วยกันเข็นรถคันเล็ก วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงที่หมาย