บทที่ 61 ถอดรองเท้าขีดวง

เจ้าค่ายชิงเหยียนคนนี้ เรียกว่าผู้ใหญ่บ้านน่าจะเหมาะกว่าเสียมากกว่า

เขามีอายุราวห้าสิบหกสิบปี ไว้เคราแพะ สวมเสื้อนวมขาดรุ่งริ่ง ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงหน้าท่านหัวหน้าเซี่ย ชั่วขณะนั้นคิดไม่ออกว่าจะคุกเข่าโขกศีรษะหรือจะคำนับดี

ชาวบ้านที่ตามมาด้านหลังห้าคนล้วนเป็นคนจากค่ายชิงเหยียน สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นไม่ต่างกัน

ในจำนวนนั้นสองคนช่วยกันประคองรถเข็นโครงไม้ บนนั้นมีของป่าพื้นเมืองที่อยากนำมาขายให้เซี่ยเหวินเจีย ส่วนใหญ่เป็นผักกาดขาวกับหัวไชเท้า มีผักป่าอยู่บ้างเล็กน้อย

ชาวบ้านคนหนึ่งยังแบกคานหาบ มีของทรงกลมห่อด้วยกระดาษน้ำมันวางอยู่ในชะลอม เซี่ยเหวินเจียเดาว่านั่นน่าจะเป็นรังผึ้ง

ความขัดสนจนชินชาทำให้ชาวบ้านเหล่านั้น ยิ่งพอมาเจอท่านหัวหน้าเซี่ยผู้เป็นดั่งตำนาน ก็ยิ่งไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่ก้มหน้าห่อไหล่ ถอยหลังกรูดไปเรื่อยๆ

พอเซี่ยเหวินเจียแนะนำจบ พวกป้ายวี่สามคนก็เข้าไปรื้อดูของกันเอง

หัวไชเท้ากับผักกาดขาวพวกเธอไม่สนหรอก ผักกาดต้นเล็ก หัวไชเท้าก็เหี่ยวแห้ง เทียบกับผลผลิตในยุคปัจจุบันไม่ได้เลยสักนิด

แต่ผักป่ากับเห็ดสารพัดชนิดกองนั้นมันคนละเรื่องกัน

ป้าๆ วัยนี้แทบไม่มีใครทำอาหารไม่เป็น ย่อมคุ้นเคยกับพวกผักป่าและเห็ดเป็นอย่างดี

ป้ายวี่คัดเลือกอยู่บนรถเข็น "นี่กระเทียมป่านี่ ดูดีเชียว ตอนฤดูใบไม้ผลิขายกันตั้งชั่งละสิบห้าหยวน นึกไม่ถึงว่าฤดูนี้ยังหาได้"

ป้าซุนก็กำลังคุ้ยดู "นี่ผักกาดเขียว นี่ผักเบี้ยใหญ่ อุ๊ยตาย มีผักคาวตองด้วย พวกเธอเก่งไม่เบานะเนี่ย ฤดูนี้ยังอุตส่าห์หามาได้"

ผู้ใหญ่บ้านค่ายชิงเหยียนยังดีกว่าชาวบ้านพวกนั้นหน่อย ไม่ได้ถอยหนีไปไหน แต่พอเจอคุณป้าพวกนี้ก็พูดไม่ออก ได้แต่ถูมือไปมาพลางยิ้มแห้งๆ อย่างขัดเขิน

"ขายยังไงจ๊ะเนี่ย"

ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านฟังเข้าใจหรือไม่ ได้แต่เอียงคอมองท่านหัวหน้าเซี่ยอย่างอึดอัดใจ

"เขาถามว่าขายยังไง" เซี่ยเหวินเจียถามย้ำ "คือเจ้ากะจะแลกแป้งหมี่กี่ชั่ง"

ผู้ใหญ่บ้านชูสองนิ้วขึ้นมา "ยี่…ยี่สิบ…"

"พวกเธอรีบมาดูนี่เร็ว!" ป้าอู๋กวักมือเรียกเพื่อน เห็ดในชะลอมเมื่อกี้ป้ายวี่กับป้าซุนยังไม่ได้สังเกต

ป้าอู๋ชี้ "นี่เห็ดหอมป่า นี่เห็ดหูหนูป่า แล้วยังมีเห็ดมอเรลด้วย ส่วนสีส้มแดงพวกนี้คือเห็ดน้ำนมสน…"

อาจเพราะเสียงป้าอู๋ดังเกินไป นักท่องเที่ยวที่เพิ่งขึ้นรถไปจึงพากันทยอยลงมาทีละคน แล้วเข้ามาล้อมวงดูจนหมด

ชาวบ้านค่ายชิงเหยียนคนหนึ่งตกใจแทบแย่ คอยแต่จะถอยหนีไปข้างหลัง พอโดนเหล่านักท่องเที่ยวล้อมไว้จนไร้ทางหนี ก็เลยทรุดตัวลงไปนั่งยองๆ เอามือกุมหน้าอยู่กับพื้น

ส่วนผู้ใหญ่บ้านค่ายชิงเหยียนก็ถูมือไปมาจนแทบจะได้กลิ่นขี้ไก่ออกมาแล้ว

"อะไรเหรอ อะไรน่ะ" นักท่องเที่ยว ก เขย่งเท้าเบียด แต่เบียดแทรกเข้าไปในกลุ่มคนไม่ได้

นักท่องเที่ยวคนที่สามร้องอุทานด้วยความดีใจ "ตรงนี้มีรังผึ้งด้วย! นี่มันของดีเลยนะ ข้างในเป็นน้ำผึ้งป่าทั้งนั้น ฮึ่ย หนักเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย!"

"รังผึ้งนี่ขายยังไงล่ะ"

ผู้ใหญ่บ้านค่ายชิงเหยียนเริ่มสงสัยว่าของพวกนี้น่าจะแลกแป้งหมี่ขาวได้มากกว่ายี่สิบชั่ง แต่ก็ไม่แน่ใจ ในใจร้อนรนเป็นกำลัง

จึงรวบรวมความกล้าเข้าไปขอร้องเซี่ยเหวินเจีย "ท่านหัวหน้า ท่านหัวหน้า ท่านดู…ท่านดูล่ะขอรับ…"

เมื่อเห็นนักท่องเที่ยวชอบของป่าพื้นเมืองพวกนี้ เซี่ยเหวินเจียก็รู้สึกโล่งใจ ดูท่าแผนการที่สองของเขาก็คงไปได้สวย

ลิ่วหวายกตาชั่งคันไม้เข้ามา เซี่ยเหวินเจียจึงชั่งน้ำหนักตรงนั้นและเปิดขายทันที

รังผึ้งป่าราคาในเน็ตตกประมาณชั่งละ 100 หยวน รังผึ้งที่ค่ายชิงเหยียนหาบมานี้หนัก 3.8 ชั่ง ขายไปได้ 380 หยวน

เห็ดป่าแต่ละชนิดราคาต่างกันลิบลับ เห็ดหอมป่าราคาในเน็ตอยู่ที่ชั่งละ 47 ถึง 65 หยวน ส่วนเห็ดมอเรลพุ่งไปถึงชั่งละ 200 หยวนจนถึงหลักพันหยวน

เห็ดหนึ่งชะลอมที่ผู้ใหญ่บ้านนำมา พอเลือกไปเลือกมา นักท่องเที่ยวคนนี้ซื้อหน่อย คนนั้นซื้อนิด รวมแล้วขายไปได้ 1,800 หยวน

ผักป่าไม่มีราคาค่างวด ปริมาณก็ไม่มาก ขายได้แค่ราวๆ 300 หยวน

ป้ายวี่ยังคงบ่นอุบว่าไม่น่าตะโกนเสียงดังเลย นักท่องเที่ยวกำลังซื้อสูงเกินไป เธอแย่งซื้อมาได้ไม่สะใจ

ฟ้าเริ่มมืดลงแล้วจริงๆ นักท่องเที่ยวสแกนจ่ายเงิน ถือข้าวของขึ้นรถเป็นรอบที่สอง ก่อนขึ้นรถหมอเซี่ยยังไม่ลืมกำชับ "เสี่ยวเซี่ย! ผู้ใหญ่บ้านเขาลำบากนะ เข็นรถมาตั้งไกล เธออย่าไปอมแป้งหมี่ของเขาล่ะ"

เซี่ยเหวินเจียคิดในใจ 'เหอะ!'

ค่ายชิงเหยียนจนเกินไป ครั้งนี้เป็นครั้งแรกก็ช่างเถอะ ต่อไปถ้าจะผ่านแพลตฟอร์มค่ายชิงเฟิงของข้าเพื่อแลกแป้งหมี่ อย่างน้อยต้องหักภาษีร้อยละสิบ

…

รถบัสทัวร์บีบแตรสองสามครั้งก่อนแล่นออกเดินทางกลับ ครั้งนี้นักท่องเที่ยวได้นำของป่าพื้นเมืองติดไม้ติดมือกลับไปจริงๆ เป็นครั้งแรก

ตรงนั้นเหลือเพียงหัวไชเท้ากับผักกาดขาวเกือบครึ่งคันรถ ผู้ใหญ่บ้านยังคงถูมือรอคอยอย่างกระวนกระวายใจ

นักท่องเที่ยวคุยกันเซ็งแซ่ ตัวเลขราคาที่พูดออกมาไม่ใช่เงินอีแปะและไม่ใช่ตำลึงเงิน ดังนั้นคนของค่ายชิงเหยียนจึงยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะแลกเสบียงได้มากเท่าไร

เซี่ยเหวินเจียหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู ยอดเงิน 2,480 หยวน

โอ้โฮ ไม่น้อยเลยแฮะ!

โกดังเก็บเสบียงของค่ายชิงเฟิงตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านเช่นกัน เป็นเรือนที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน การคุ้มกันก็เข้มงวดที่สุดในค่ายเทียบเท่ากับที่พักของเซี่ยเหวินเจีย

ห้องหินสามห้องล้อมเป็นเรือนหนึ่งหลัง เมื่อเปิดประตูไม้หนาหนักออก ด้านในก็คือเสบียงที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

เพราะเซี่ยเหวินเจียตั้งใจจะแจกโจ๊ก สองวันนี้เสี่ยวหวังคนขับรถกระบะรับจ้างจึงวิ่งส่งของไม่หยุดจนแทบจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว

ท่านหัวหน้าเซี่ยชี้นิ้วไปที่โกดัง "แป้งหมี่ชั่งละหนึ่งหยวนหกเหมา ข้าวสารชั่งละสองหยวนหนึ่งเหมา พวกเจ้าตัดสินใจเอาเองว่าจะแลกยังไง! บะหมี่แห้งก็ได้ ในโกดังยังมีบะหมี่แห้งอยู่อีก!"

บะหมี่แห้งที่ร้านธัญพืชลวี่หยวนส่งมาก็มีไม่น้อยเลย

ผู้ใหญ่บ้านค่ายชิงเหยียนมองดูโกดังตาค้าง เสบียงพวกนี้ทำให้เขาตกตะลึงจนสติหลุด…ค่ายชิงเฟิงช่างมั่งคั่งเหลือเกิน!

พอหายตกใจเขาก็ส่ายหน้า แสดงว่าฟังไม่รู้เรื่อง!

เซี่ยเหวินเจียจึงบอกว่าพวกเจ้าก็ได้ยินคำพูดของเหล่านายท่านนายหญิงแล้ว ข้าที่นี่คิดเป็นเงินสดเท่านั้น ของพวกนั้นขายได้ทั้งหมด 2,480 หยวน แป้งหมี่ชั่งละหนึ่งหยวนหกเหมา ข้าวสารชั่งละสองหยวนหนึ่งเหมา พวกเจ้าตัดสินใจเอาเองว่าจะแลกยังไง

ชาวบ้านยากจนทั้งห้าคนมองดูโกดังพลางยืนเหม่อ เหมือนจะรู้ว่าเป็นตัวเลขที่เยอะมาก แต่ชั่วขณะนั้นก็คำนวณไม่ออกว่ามันเท่าไรกันแน่

ส่วนผู้ใหญ่บ้านอ้าปากค้าง น้ำลายไหลย้อยลงมาเป็นทาง

สองมือกำแน่น หมัดทั้งสองข้างสั่นเทาไม่หยุด

เซี่ยเหวินเจียถอนหายใจ "รีบพูดเข้า เรื่องวุ่นวายอีกกองเบ้อเริ่มกำลังรอข้าอยู่!"

ผู้ใหญ่บ้านสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบโค้งคำนับลงลึก "ท่านหัวหน้าโปรดรอก่อน ข้าน้อยขอคำนวณประเดี๋ยว!"

เขาถอดรองเท้า แล้วเริ่มวาดวงกลมลงบนพื้นดิน

เซี่ยเหวินเจียถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ใหญ่บ้านคนนี้ต้องถอดรองเท้า แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องวาดวงกลม และยิ่งไม่เข้าใจหนักเข้าไปอีกว่าทำไมต้องถอดรองเท้าเพื่อมาวาดวงกลม

ต่อมาถึงพอจะเข้าใจได้ ผู้ใหญ่บ้านคงกำลังคิดเลขอยู่

วาดไปหลายร้อยวง พอเซี่ยเหวินเจียเร่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาถึงยอมลุกขึ้นยืน

จากนั้นก็พูดจาติดๆ ขัดๆ พลางประสานมือโค้งคำนับท่านหัวหน้าเซี่ยยกใหญ่ บอกเป็นนัยว่ายังคำนวณไม่เสร็จ

ผู้ใหญ่บ้านหันขวับกลับไป ทั้งเตะทั้งตีประเคนใส่ชาวบ้านยากจนทั้งห้าคน "รีบถอดรองเท้าสิ ไอ้พวกเวรนี่ รีบถอดรองเท้าเร็วเข้า!"

เท้าเปลือยเปล่าสิบสองข้างเหยียบย่ำอยู่บนพื้นดินอันเย็นเฉียบ

คราวนี้เซี่ยเหวินเจียเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว ให้ตายสิ ที่แท้ตัวเลข 2,480 มันมากเกินไป ผู้ใหญ่บ้านกำลังทดเลขอยู่นี่เอง

ถอดรองเท้ายังไม่พอ เขายังสั่งให้ลูกน้องนั่งลงกับพื้นแล้วยกเท้าชี้ฟ้าขึ้นมาอีกต่างหาก