บทที่ 62 ออกเดินทาง

เหนื่อยใจชะมัด!

เซี่ยเหวินเจียคิดในใจ นี่ผมเป็นถึงเจ้าค่าย จะให้มานั่งทนดูพวกคุณแคะขี้เท้าอยู่นี่เหรอ?

โอ๊ย ไปให้พ้นเลยไป ผมไม่เล่นด้วยแล้ว

ผ่านไปครู่ใหญ่ ลิ่วหวาเดินเข้าห้องมาส่งข่าวว่าผู้ใหญ่บ้านค่ายชิงเหยียนขอกราบพบอีกครั้ง

พอผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาในห้องอย่างประหม่า หน้าก็แดงก่ำ "ท่านหัวหน้า ข้าน้อยอยากจะกลับไปเชิญซินแสมาสักคนขอรับ!"

…แม่เอ๊ย! จะไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม?!!

เดิมทีเซี่ยเหวินเจียตั้งใจดี คิดจะมอบธัญพืชให้พวกเขาหลายๆ อย่าง แต่ตอนนี้ขี้เกียจจะให้แล้ว

"แป้ง 1,550 ชั่ง ข้าวสาร 1,180 ชั่ง พวกเจ้าเลือกเอาอย่างหนึ่ง เร็วเข้า!"

"เอ่อ…" แบบนี้ค่อยเลือกง่ายหน่อย ไม่ต้องพูดถึงว่าแป้งให้เยอะกว่า ชาวฉินโบราณอย่างพวกเขาก็คุ้นเคยกับการกินแป้งมากกว่าอยู่แล้ว

ไม่นานนัก บริเวณถนนใกล้โกดังก็เหลือเพียงคนห้าคน รถเข็นหนึ่งคัน กับแป้งถุงละ 50 ชั่งอีก 31 ถุง

ส่วนอีกคนกลับไปขอความช่วยเหลือที่ค่ายชิงเหยียน ไม่ใช่ว่าคนพวกนี้ขนเสบียงกลับไปไม่ได้ แต่เป็นเพราะรอบค่ายชิงเฟิงคนเยอะเกินไป ฝูงหมาป่ารุมล้อม ผู้ใหญ่บ้านจึงกลัวว่าระหว่างทางจะถูกปล้น

…

รูโหว่ถูกอุดด้วยหญ้าคาแล้ว แต่ลมหนาวก็ยังคงลอดผ่านช่องว่างต่างๆ เข้ามาในห้อง

ภายในห้องที่ไม่ใหญ่นัก เสียงกรนดังระงม บนพื้นปูด้วยฟางข้าว มีชายฉกรรจ์นอนเบียดเสียดกันอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สามสิบคน

กลางดึกสงัด โจวเหล่าชีพลันลืมตาโพลงขึ้นมา

"ล่าลี่! เจ้าล่าลี่!" จางล่าลี่ที่นอนอยู่ข้างๆ กำลังหลับสนิท ต้องเขย่าอยู่หลายทีถึงจะยอมตื่น

จางล่าลี่เช็ดน้ำลายอย่างงัวเงีย "หือ??"

"ล่าลี่ ข้าคิดดูแล้ว ข้าจะกลับไปสักหน่อย"

"หะ?" จางล่าลี่งงเป็นไก่ตาแตก ที่นี่ไม่ดีตรงไหน? กินข้าวสวยอิ่มหมีพีมันทุกมื้อ เดี๋ยวก็มีหมี่แห้งให้ เดี๋ยวก็มีหมั่นโถวเพิ่ม จะกลับไปทำไม?

"ข้าจะไปเรียกคนหมู่บ้านหลิวซู่โกวของเรามาให้หมด บอกพวกเขาว่าท่านหัวหน้ามีข้าวเลี้ยงจนอิ่มหนำ!"

จางล่าลี่ส่ายหัวล้านๆ ของเขา "กุนซือไป๋ไม่ได้ตีฆ้องร้องป่าวไปเรียกคนแถวนี้แล้วรึไง?"

โจวเหล่าชีชำเลืองมองรอบข้างแล้วถ่มน้ำลายเบาๆ "เพ้ย!"

"เขาไม่ได้เรียกคนจริงๆ จังๆ หรอก ไม่อย่างนั้นคนจะน้อยขนาดนี้ได้ไง! อีกอย่างหมู่บ้านหลิวซู่โกวมีแค่พวกเราไม่กี่คน แล้วคนอื่นทำไมไม่ตามมาด้วย?"

"ข้าจะกลับหมู่บ้านหลิวซู่โกวเที่ยวหนึ่ง ก่อนฟ้าสางข้าจะกลับมาแน่!"

พูดจบ โจวเหล่าชีก็คลุมเสื้อนวมขาดๆ ก้มตัวก้าวข้ามขาคนเหล่านั้นออกไปอย่างระมัดระวัง

จางล่าลี่ส่ายหัวโตๆ อีกรอบ แคะขี้ตาแล้วพึมพำเบาๆ "แล้วแกจะปลุกข้าทำไมวะ? กำลังหลับสบายอยู่เชียว!"

…

ลมเหนือพัดกิ่งไม้ใบหญ้าแห้งเหี่ยวกลิ้งไปตามทางดิน ดวงจันทร์สีซีดโผล่พ้นรอยแยกของเมฆออกมา แสงจันทร์สว่างจ้าจนขอบตาของโจวเหล่าชีร้อนผ่าว

เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อสิบห้าปีก่อนก็มีแสงจันทร์เช่นนี้ คืนนั้นลานตากข้าวหลังเก็บเกี่ยวเต็มไปด้วยกองฟางสีทองอร่าม

แม่นั่งยองๆ อยู่ข้างโม่หินร่อนรำข้าว น้องสาวถือโคมไฟที่ทำจากก้านข้าวสาลีวิ่งไล่จับหิ่งห้อย กระดาษโคมไฟขาดเป็นรู แสงไฟลอดออกมาเต้นระริกกระทบกับรอยยิ้มฟันหลอของนาง

คืนนั้นดวงจันทร์ก็สว่างเช่นนี้ สว่างจนมองเห็นหยดน้ำค้างบนรวงข้าว สว่างจนน้องสาวร้องขอเอาถาดไม้ไผ่ไปรองรับแสงจันทร์มาเคี่ยวน้ำตาล…

ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว น้องสาวก็ถูกขายให้คนอื่นไป ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังอยู่ดีไหม

แสงจันทร์สาดส่องลงบนหญ้าแห้งเป็นกระจุกตามริมร่องดิน ปลายหญ้ามีเกล็ดน้ำค้างแข็งเกาะอยู่ เหมือนหยดน้ำค้างบนรวงข้าวคืนนั้นไม่มีผิด

ใกล้ถึงหมู่บ้านหลิวซู่โกว วิ่งไปวิ่งมา ฝีเท้าของโจวเหล่าชีก็ช้าลงเรื่อยๆ เขาก็เบนเข็มเลี้ยวโค้ง มุ่งหน้าไปทางหลุมศพของแม่

-------------------------------------

วันที่ 22 เดือน 10 ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกฉงเจิน ณ ที่ว่าการอำเภอซานหยาง

ลมเหนือคมดุจใบมีด ฉีกกระชากธงสีครามซีดจางหน้าที่ว่าการจนเกิดเสียงดังโบกสะบัด ผู้คนมากมายมารวมตัวกันมุงดูหน้าประตู ต่างซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

เจ้าหน้าที่อำเภอห้าสิบคนยืนโซเซอยู่ใต้บันไดหิน สวมชุดเกราะฝ้ายสีเทามอมแมม มือถือกระบองไม้

นายอำเภอหลี่เหวินปั๋ว ยืดอกเชิดหน้า มือถือประกาศปราบโจรแล้วอ่านเสียงดัง:

"จากการตรวจสอบ พบว่าช่วงนี้โจรค่ายชิงเฟิงกำเริบเสิบสาน ออกปล้นสะดมไปทั่วเขตอำเภอเรา ฉกชิงทรัพย์สิน รังแกราษฎร การกระทำชั่วช้าเช่นนี้ ฟ้าดินมิอาจให้อภัย!

ข้าผู้เป็นนายอำเภอ ได้รับความไว้วางใจจากราชสำนัก มีหน้าที่ปกป้องความสงบสุขของบ้านเมือง จะให้นั่งดูอยู่เฉยได้อย่างไร? บัดนี้ข้าได้รวบรวมกำลังพลทั้งอำเภอ สาบานว่าจะกวาดล้างพวกโจรให้สิ้นซาก คืนความกระจ่างใสให้แก่พี่น้องพ่อแม่พี่น้องชาวเมืองของเรา! …"

ใช่แล้ว หลังจากอ้อยอิ่งอยู่นาน ในที่สุดท่านนายอำเภอหลี่ก็ตัดสินใจจะออกเดินทางเสียที!

ไม่กี่วันก่อนท่านนายอำเภอก็เที่ยวไปรบกวนพ่อค้าและชาวบ้านในเมืองไม่น้อย

หลังหิมะตก การปราบโจรก็ยากขึ้นทวีคูณ ท่านนายอำเภอก็เลยไปรบกวนอีกรอบ จนรวบรวมเสบียงที่จำเป็นสำหรับการออกเดินทางได้สำเร็จ

ดังคำกล่าวที่ว่า ปืนใหญ่ลั่นกระสุน ทองคำหมื่นตำลึง

กว่าจะถึงเวลาต้องยกทัพออกไปปราบโจร หลี่เหวินปั๋วถึงได้รู้ซึ้งถึงความยากลำบากของการคุมทัพออกรบ

อย่างแรกคือปริมาณเสบียงที่ต้องใช้เป็นตัวเลขมหาศาล (สำหรับหลี่เหวินปั๋วน่ะนะ) อุตส่าห์รวบรวมเสบียงครบแล้วยังต้องมาคิดอีกว่าจะตั้งค่ายพักแรมอย่างไร

อย่าเห็นว่ามีแค่ทางภูเขาเจ็ดแปดสิบลี้ แต่หลี่เหวินปั๋วไม่ได้คิดจะเดินตรงไปหรอก ถ้าเดินตรงไปแล้วจะไปรีดไถชาวบ้านระหว่างทางได้ยังไง?

แต่ถ้าอ้อมไปอ้อมมา อย่างน้อยก็ต้องเดินกันเจ็ดแปดวัน ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง ถ้าเตรียมตัวไม่ดีแล้วหาที่พักไม่ได้ พวกเจ้าหน้าที่พวกนี้คงแข็งตายตอนกลางคืนแน่

แต่ทว่า พอขนเต็นท์กับเครื่องนอนไปด้วย กำลังขนส่งก็ยิ่งต้องเพิ่มขึ้นมหาศาล

คนในอำเภอซานหยางน่ะไม่ขาดแคลน ท่านนายอำเภอสั่งคำเดียว เจ้าหน้าที่ห้าสิบคนก็มีชาวบ้านมาสมทบอีกยี่สิบคน

แต่ทว่า… มีชาวบ้านแล้วยังไม่พอ ยังขาดสัตว์พาหนะอีก

หิมะตกหนักขนาดนี้จะให้นั่งเกี้ยวไปก็คงไม่ไหว ถ้าไม่มีสัตว์พาหนะ จะให้ท่านนายอำเภอเดินเท้าไปหรือไง?

แล้วหน้าตาของท่านนายอำเภอจะเอาไปไว้ที่ไหน??

บ้านที่มีสัตว์เยอะในอำเภอซานหยาง หลี่เหวินปั๋วก็ไม่กล้าไปตอแย ส่วนบ้านที่มีสัตว์น้อยเขาก็เสียดาย (ไม่ยอมให้)

ชาวบ้านในเมืองก็ไม่ใช่คนโง่ ของอะไรที่ตกไปอยู่ในมือที่ว่าการอำเภอ ก็เหมือนเอาซาลาเปาไปตีสุนัขไม่ใช่หรือ?

ข้าวสารยังพอว่า สิบยี่สิบชั่งไม่ได้ทำให้ถึงตาย แต่วัวม้าคือชีวิตของชาวเมืองเลยนะ

ดังนั้นพอข่าวที่ท่านนายอำเภอจะหาสัตว์พาหนะแพร่ออกไป อำเภอซานหยางก็โกลาหลวุ่นวายกันอีกรอบ

สุดท้าย ม้าก็หาไม่เจอ เจอแค่ลาสองตัว!

ฮูหยินหลี่พาลูกสาวไปส่งท่านนายอำเภอถึงนอกประตูเมือง ถึงได้ร่ำลาด้วยน้ำตานองหน้า

ขอแถมอีกนิด หลี่ว่านเอ๋อร์ได้ใส่ชุดใหม่เสียที

หลี่เหวินปั๋วใช้ข้ออ้างเรื่องปราบโจรไปรีดไถมาไม่น้อย กฎของขุนนางยุคต้าหมิงคือ จะปราบโจรได้หรือไม่ได้ไม่รู้ แต่เจอหน้ากันก็ต้องแบ่งไปครึ่งหนึ่งก่อน

ที่เหลือ ผู้ช่วยนายอำเภอก็ขอแบ่งไปส่วนหนึ่ง ปลัดอำเภอก็ขอแบ่งไปอีกส่วนหนึ่ง

ยังไม่ทันออกจากเมือง พวกเจ้าหน้าที่ก็แอบขโมยไปอีกส่วน ดังนั้นอย่าดูว่าเสบียงบนรถเข็นที่ชาวบ้านลากดูพูนเต็มลำจนเยอะแยะ แต่จริงๆ แล้วอาจจะไม่ถึงค่ายชิงเฟิงด้วยซ้ำ

——เรื่องพวกนี้หลี่เหวินปั๋วไม่รู้เลยสักนิด