บทที่ 63 การอุทิศแห่งรัก

21 พฤศจิกายน

หมอกยามเช้าของต้นฤดูหนาวมิตรรักยังไม่จางหายไปไหน เสียงประตูกระจกบานม้วนของตลาดค้าส่งเครื่องครัวเมืองซวงเจียงดังระงมไปทั่ว

คุณลุงกระดูกย่ำเท้าในรองเท้าผ้าใบไปมาเพื่อคลายหนาว พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว เขาสังเกตตลาดค้าส่งที่ดัดแปลงมาจากตลาดสดแห่งนี้ด้วยสายตาหรี่ลง

“คุณลุงกระดูกครับ ไกด์เซี่ยบอกว่าเป็นที่นี่ใช่ไหมครับ?” หลิวเจี้ยนจวินถูหูที่แดงก่ำจากความหนาว พลางกวาดสายตามองร้านตัวอย่างสุขภัณฑ์ที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า ป้ายหน้าร้านที่มีคำว่า “ชักโครกราคาพิเศษ” กับ “เครื่องทำน้ำอุ่นขายส่ง” แกว่งไกวไปมาในลมหนาว มีกลิ่นเคลือบเซรามิกจางๆ ลอยอบอวลในอากาศ

“น่าจะไม่ผิดหรอก เมืองซวงเจียงมีตลาดค้าส่งเครื่องครัวที่เดียว” คุณลุงกระดูกหยิบห่อกระดาษไขออกมา ส่งแผ่นแป้งย่างให้หลิวเจี้ยนจวิน

ทั้งสองคนมาหาคน นั่นคือจางหย่าหนาน เจ้าของร้านธัญพืชลวี่หยวน

นับตั้งแต่ตกลงว่าจะแจกข้าวต้ม ความคิดของคุณลุงกระดูกก็เปลี่ยนไปร้อยแปดตลบ

จากบะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนกลายเป็นหมี่ราดหน้า จากหมี่ราดหน้าเป็นหมี่ซอสหมู จากหมี่ซอสหมูเป็นหมูตุ๋นวุ้นเส้น…

แต่ทุกครั้งที่หารือกับเซี่ยเหวินเจีย ก็ล้มเลิกไปโดยตลอด สาเหตุคือขาดแคลนวัตถุดิบ

ท่านหัวหน้าเซี่ยบอกว่า ร้านธัญพืชลวี่หยวนมีของอยู่แค่นั้น ข้าวสาร แป้งสาลี ข้าวฟ่าง บะหมี่แห้ง และน้ำมันพืช “ลุงอยากแจกอย่างอื่นก็ได้ครับ แต่ต้องหิ้ววัตถุดิบไปเอง”

แต่นี่จะไปหิ้วยังไงไหว? นักท่องเที่ยวห้าสิบสี่คนก็ห้าสิบสี่ความคิด คุณลุงกระดูกคุมคนอื่นไม่ได้

อีกอย่าง คนที่คุ้นเคยกับคุณลุงกระดูกก็แก่ตัวกันหมดแล้ว ตอนนี้ต่างก็เข็ดขยาดกับการต้องขนเสบียงไปให้คนหกเจ็ดพันคน เพราะถ้าเอาไปน้อยก็ไม่พอแจก

ตลาดเครื่องครัวไม่ได้กว้างใหญ่นัก ทั้งสองเดินวนรอบหนึ่ง แล้วเลี้ยวผ่านมุมที่มีท่อน้ำพลาสติกวางกองเต็มไปหมด ทั้งคู่ก็หยุดชะงักพร้อมกัน

ห่างออกไปยี่สิบเมตร มีร้านค้าที่เป็นกระจกทั้งหลังตั้งเด่นอยู่กลางตลาดเครื่องครัว

ผนังกระจกนิรภัยสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า ป้ายชื่อร้านสีทองอร่ามเขียนว่า “ร้านธัญพืชลวี่หยวน” สองข้างประตูทางเข้ายังมีกระถางต้นสนโรฮั่นที่ตกแต่งอย่างประณีตวางไว้อยู่ด้วย

คุณลุงกระดูกตาเป็นประกาย “ไม่ผิดแน่ ต้องที่นี่แหละ!”

สามารถตกแต่งร้านธัญพืชให้เป็นแบบนี้ได้ นับว่าแปลกแหวกแนวไม่เหมือนใครจริงๆ

มองผ่านกระจกบานใหญ่เข้าไป หญิงสาวในชุดโยคะรัดรูปกำลังบิดตัวรับแสงยามเช้า ผมยาวสยาย แต่งหน้าประณีต

ตอนที่เธอเขย่งปลายเท้าเพื่อหยิบของบนชั้นวางสูงสุด ช่วงเอวของเธอก็เผยให้เห็นผิวขาวผุดผ่องวับๆ แวมๆ

คุณลุงกระดูกเคาะกระจกเบาๆ ยิ้มจนเห็นฟัน “สวัสดีครับเจ้าของร้าน”

…

บนโซฟาในร้านธัญพืชลวี่หยวน หลังจากกล่าวทักทายพอเป็นพิธี คุณลุงกระดูกและหลิวเจี้ยนจวินก็แจ้งความประสงค์

“ขอโทษด้วยค่ะ ทำไม่ได้!” จางหย่าหนานขมวดคิ้วสวย

“อ้าว? ทำไมล่ะครับ?” คุณลุงกระดูกตกใจมาก

จางหย่าหนานแบมือ “ไม่มีของค่ะ!”

“ไม่มีของไม่เป็นไร เรามี” หลิวเจี้ยนจวินกล่าว “ความหมายของเราคือ เราจะเอาของมาให้คุณ แล้วใช้ช่องทางของคุณจัดส่งไป แน่นอนว่าเราจ่ายค่าใช้จ่ายเพิ่มให้ได้”

จางหย่าหนานยังคงขมวดคิ้ว “ก็น่าจะไม่ได้เหมือนกันค่ะ…”

เรื่องของเรื่องคือ ตั้งแต่ถูกเซี่ยเหวินเจียตื๊ออย่างต่อเนื่อง ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็รุดหน้าไปเร็วมาก

เจ้าของร้านเห็นเขาดูน่าสงสาร เลยอยากจะเพิ่มรายการอาหารที่หรูหราขึ้นเล็กน้อยให้เซี่ยเหวินเจีย แต่ก็ทำไม่ได้ ต่อมาทำได้เพียงแค่ใช้บริการรถกระบะรับจ้างขนของไปได้นิดหน่อยเท่านั้น

เสี่ยวหวังไปที่ค่ายชิงเฟิงบ่อยกว่าหลิวเจี้ยนจวินมาก ไม่นานก็ลองผิดลองถูกจนรู้ขีดจำกัด นอกจากเสบียงที่สั่งจองออนไลน์ไว้แล้ว แต่ละครั้งสามารถนำของอย่างอื่นติดตัวไปได้อีกประมาณสี่สิบชั่ง

คุณลุงกระดูกไม่เชื่อ นั่งเฝ้าอยู่ในร้านไม่ยอมไปไหน พยายามตื๊อจางหย่าหนาน

จางหย่าหนานจึงบอกว่า “เอาแบบนี้แล้วกันค่ะคุณลุง เดี๋ยวหนูทำให้ดู”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ามินิแอปของร้าน เลือกส่วนหลังบ้าน แล้วค่อยๆ ทำขั้นตอนการเพิ่มสินค้าใหม่ให้ดู

เนื่องจากเป็นร้านธัญพืช จึงไม่สามารถหาเมนูเพิ่มสินค้าอย่างหมู ผักกาดขาว หรือวุ้นเส้นที่คุณลุงกระดูกต้องการได้เลย

คุณลุงกระดูกก็ยังไม่ไป นั่งอยู่ในร้านเสนอไอเดียแย่ๆ “แล้วถ้าเราตั้งชื่อหมูว่าข้าวสารล่ะ? เธอเพิ่มสินค้าเป็นข้าวสารยี่ห้อหมู เอ้ย พูดผิด หมูยี่ห้อข้าวสาร”

จางหย่าหนานถอนหายใจไม่พูดอะไร ในใจคิดว่า ถ้าฉันมองค้อนใส่คุณสักทีแล้วคุณจะเข้าใจเองได้ไหมเนี่ย

เดี๋ยวนี้การเปิดร้านค้าออนไลน์ตรวจสอบเข้มงวดมาก อาหารทุกอย่างต้องมีใบรับรองคุณภาพ

ยังจะมีหมูยี่ห้อข้าวสารอีก! คิดได้ยังไง!

หลิวเจี้ยนจวินที่นั่งอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแน่นไม่พูดอะไร เขาสงสัยมานานแล้วว่าการขนของต้องมีขีดจำกัด เพียงแต่ทุกครั้งที่ถูกตำรวจจราจรตรวจก็ยังไม่มีวิธีพิสูจน์ได้

แต่ถ้าเป็นไปตามที่เจ้าของร้านบอกว่าจำกัดที่สี่สิบชั่ง แล้วเมื่อวานที่ขนเครื่องนอนไปนั่นนับยังไง?

ถึงแม้เครื่องนอนจะเบากว่าอาหารมาก แต่มันก็น่าจะเกินสี่สิบชั่งไปไกลโขเลยไม่ใช่หรือ?

หรือว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่ติดตัวไปไม่นับ?

ก็ยังไม่พอ หลิวเจี้ยนจวินรู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำซ่อนอยู่ แต่เขาก็คิดไม่ตกในตอนนี้

…

ที่ร้านธัญพืชลวี่หยวนคงไม่มีทางออกแล้ว คุณลุงกระดูกปรึกษากับหลิวเจี้ยนจวิน ตอนนี้มีทางเลือกเดียวเท่านั้นคือ หมี่คลุกน้ำมันพริก!

แป้งสาลีมีพร้อมอยู่แล้ว น้ำมันพืชที่ร้านธัญพืชลวี่หยวนก็มี เครื่องปรุงง่ายๆ อื่นๆ ก็พอจะมีบ้าง สิ่งเดียวที่ขาดคือพริกหรือพริกป่น

เซี่ยเหวินเจียบอกว่าคนหกถึงเจ็ดพันคน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องตีเผื่อไว้เจ็ดพันคน เจ็ดพันคนต้องกินบะหมี่อย่างน้อย 14,000 ชาม

แม้พริกแต่ละชามจะใช้ไม่เยอะ แต่รวมๆ แล้วก็ถือว่ามหาศาลทีเดียว

คุณลุงกระดูกจะแจกข้าวต้มสามวัน ซึ่งในนั้นมีหนึ่งวันที่ไม่มีกรุ๊ปทัวร์ นั่นหมายความว่าขนของได้แค่สองครั้ง ถ้าคำนวณแบบนี้ นักท่องเที่ยวอย่างน้อยครึ่งหนึ่งต้องไม่นำอะไรไปเลย นอกจากต้องขนพริกไปให้ครบ!

แน่นอนว่าถ้าสามวันต้องเลี้ยงเก้ามื้อ และทุกมื้อเป็นหมี่คลุกน้ำมันพริก ถึงคุณลุงกระดูกจะพอมีเงินบ้าง แต่ก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน

เขาก็เคยปรึกษากับเสี่ยวเซี่ยเหมือนกันว่า ไม่จำเป็นหรอก แค่หนึ่งมื้อหลักเป็นหมี่คลุกน้ำมันพริก ชาวบ้านที่หิวโหยก็อิ่มท้องแล้ว ที่เหลือก็เป็นโจ๊กข้าวฟ่างกับหมั่นโถวอีกนิดหน่อยก็เพียงพอ

…

เช้าวันที่ 21 พฤศจิกายน ในกลุ่มวีแชท “ท่องเที่ยวซวงเจียง” จู่ๆ ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา:

【?(^_-)：กิจกรรมการกุศล ทัวร์วันเดียว

กิจกรรมทัวร์วันเดียว “อุทิศด้วยรัก” ประจำวันที่ 21 พฤศจิกายน

กิจกรรมนี้เก็บค่าใช้จ่ายเพียงต้นทุน 68 หยวน (ค่าตั๋ว + ค่ารถ + ประกัน ราคาเดียวกันทั้งเด็กและผู้ใหญ่)

??นี่คือเสียงเรียกร้องจากใจ

??นี่คือการอุทิศด้วยรัก

??นี่คือสายลมแห่งใบไม้ผลิในโลกมนุษย์

??นี่คือต้นกำเนิดแห่งชีวิต

…

??คุณลุงกระดูกมอบความรักสักเล็กน้อย โลกจะกลายเป็นโลกมนุษย์ที่งดงาม

??ขอบคุณคุณลุงกระดูกอีกครั้งสำหรับการสนับสนุนกิจกรรมอย่างเต็มที่ กิจกรรมนี้ได้รับการสนับสนุนแต่เพียงผู้เดียวโดยคุณลุง】

…

เช้าวันที่ 21 พฤศจิกายน

ทีมงานรายการ “ลุงป้ากู้ภัยซวงเจียง” ของสถานีโทรทัศน์กำลังประชุมกัน ในห้องประชุมผู้อำนวยการรายการกำลังอบรมสั่งสอนเฉินเสี่ยวเซวียน เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง และคนอื่นๆ

ทุกคนก้มหน้าก้มตาแสดงท่าทางนอบน้อมถ่อมตนและยินดีรับฟังคำสอน

แต่ทันทีที่โทรศัพท์มือถือดังขึ้น ห้องประชุมก็วุ่นวายขึ้นมาในทันที ยกเว้นผู้อำนวยการ ทุกคนในห้องต่างควักโทรศัพท์ออกมาอย่างเร่งรีบ

กดจิ้มรัวๆ เฉินเสี่ยวเซวียนชูมือขึ้นทำท่า (＾－＾)V แล้วอุทานเบาๆ อย่างดีใจว่า “สำเร็จแล้ว!”

เสี่ยวหลี่ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน “ผมก็สำเร็จแล้ว ผมก็สำเร็จแล้วเหมือนกัน”

เหล่าจางที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับดีใจจนทำอะไรไม่ถูก “ฉัน… นี่ก็สำเร็จแล้วใช่ไหม? ใช่ไหม? ใช่ไหม? ฉันเพิ่งจ่ายเงินสำเร็จ!”

ผู้อำนวยการรายการโกรธจนควันออกหู ทุบโต๊ะเสียงดัง “พวกคุณจะทำอะไรกัน! ไม่รู้หรือไงว่ากำลังประชุมอยู่! ยังอยากทำงานกันต่อไหม!!”

เฉินเสี่ยวเซวียนก้มหน้าแลบลิ้น งานน่ะไม่ทำก็ได้ แต่ยุคต้าหมิงต้องไปให้ได้ อย่างมากก็แค่ลาออก

แต่… ดูเหมือนจะไม่ต้องถึงขั้นลาออกมั้ง? ทีมงานระดับหัวกะทิเจ็ดแปดคนต่างก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์แย่งกันลงทะเบียน เฉินเสี่ยวเซวียนไม่เชื่อหรอกว่าผู้อำนวยการจะกล้าไล่ทุกคนออก

ผู้อำนวยการโกรธจนหน้ามืด แต่กลุ่มคนพวกนั้นกลับก้มหน้าก้มตาคุยกันอย่างเบิกบาน “คุณสำเร็จไหม?”

“ฉันสำเร็จแล้ว คุณล่ะ?”

“งั้นเราก็ไปกันได้หมดทุกคนเลยน่ะสิ! ฮ่าฮ่า!”

“เดี๋ยวฉันขอลาพักร้อน!”

“…”

เฉินเสี่ยวเซวียนเริ่มพิจารณาอย่างจริงจังว่า จะลากผู้อำนวยการลงน้ำไปด้วยดีไหม ตอนนี้คนลงทะเบียนก็ไม่ได้ขาดเธอคนเดียวเสียหน่อย

งานน่ะจะทำเมื่อไหร่ก็ได้ แต่โอกาสไปยุคต้าหมิงน่ะไม่ได้มีบ่อยๆ!!!