บทที่ 65 ถุงน่องดำแบบจริงจัง

ยามค่ำคืนภายในบ้านของเฉินเสี่ยวเซวียน ณ ย่านที่พักพนักงานของสถานีโทรทัศน์เมืองซวงเจียง

ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดสว่างโร่ ผู้เป็นแม่กำลังนอนดูทีวีอยู่บนโซฟา ใบหน้าพอกด้วยแตงกวาฝานจนทั่ว

เฉินเสี่ยวเซวียนสวมชุดนอนสีชมพูลายเฮลโลคิตตี สวมรองเท้าแตะรูปสัตว์เดินเตาะแตะเข้ามา เธอเข้าไปกอดแขนแม่แล้วเขย่าเบาๆ

“มีอะไรยะ?” แม่หันหน้ามาถาม แตงกวาที่แปะไว้แผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมา

เฉินเสี่ยวเซวียนรีบเก็บขึ้นมาทำเป็นประจบ ทำปากจู๋เป่าฟู่ๆ ใส่แผ่นแตงกวาเบาๆ ก่อนจะบรรจงแปะกลับไปให้แม่เหมือนเดิม

เธอกอดแขนพลางเขย่าต่อ “ไม่มีอะไรสักหน่อย แค่อยากมาอ้อนคุณแม่เฉยๆ”

ผู้เป็นแม่แค่นเสียง “หึ” “ฉันจะไม่รู้นิสัยแกหรือไง อยู่ๆ ก็มาทำดีด้วยแบบนี้ เงินหมดอีกแล้วล่ะสิ? หรือว่าอยากได้อะไรอีกล่ะ?”

“ไม่ใช่สักหน่อย!” เฉินเสี่ยวเซวียนก้มหน้าลง ใบหน้าขาวผ่องเริ่มขึ้นสีระเรื่อ “แค่อยากถามอะไรแม่นิดๆ หน่อยๆ…”

เธอชูนิ้วก้อยขึ้นมาเทียบ “แค่นิดเดียวจริงๆ นะ”

คนเป็นแม่ไม่มีทางเชื่อ ท่าทางแบบนี้ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ “ว่ามา!”

“คือว่า… แค่อยากถามดูว่า ถ้าอยากเอาใจผู้ชายสักคน ควรซื้อของขวัญอะไรให้ถึงจะดีที่สุด…”

“หา?” ผู้เป็นแม่ผุดลุกขึ้นนั่งทันควัน แผ่นแตงกวาที่แปะหน้าอยู่ร่วงกราวแทบไม่เหลือ “แกมีแฟนแล้วเหรอ?!”

“เปล่า! ไม่มีสักหน่อย!” สองมือน้อยๆ ของเฉินเสี่ยวเซวียนโบกไปมาพัลวัน “แค่ต้องขอให้เขาช่วยงานน่ะ ก็เลยอยากให้ของขวัญผูกมิตรไว้ก่อน”

แม่หยิบแตงกวาสองแผ่นสุดท้ายออกจากหน้า แล้วมองลูกสาวด้วยสายตาไม่เชื่อถือแม้แต่นิด “ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกเชื่อแกเลยสักนิด!”

"โธ่ ไม่มีจริงๆ ค่ะแม่" เฉินเสี่ยวเซวียนลุกพรวดพราดขึ้นมาทำปากยู่ "หนูว่าแม่ไม่รู้เรื่องหรอก งั้นหนูกลับห้องแล้วนะ!"

"อ้าว อย่าเพิ่งรีบไปสิ!" คราวนี้ผู้เป็นแม่คว้าแขนลูกสาวไว้แน่น "ไหนเล่ามาซิ พ่อหนุ่มนั่นชื่ออะไร เป็นคนบ้านไหน ทำงานอะไร เงินเดือนเท่าไหร่ จบการศึกษาอะไรมา?"

…

ผ่านไปนานโข กว่าเฉินเสี่ยวเซวียนจะดิ้นหลุดจากการซักไซ้ของแม่มาได้ พอกลับถึงห้องก็นึกเขกหัวตัวเองเบาๆ "ให้ตายสิ ขายหน้าชะมัด รู้งี้ไม่น่าถามออกไปเลย!"

เฉินเสี่ยวเซวียนรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว เธอปิดไฟแล้วทิ้งตัวลงนอนเหม่ออยู่บนเตียง

นอนพลิกตัวไปมาอยู่ครู่หนึ่ง เธอตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมาย หยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความเสียง "พี่หลี่ ผู้ชายอย่างพวกพี่ชอบอะไรกันเหรอคะ?"

ติ๊ง! หน้าจอมือถือสว่างวาบ เมื่อกดเปิดวีแชทดูก็เห็นเสี่ยวหลี่ตอบกลับมาสองคำว่า 【ถุงน่องดำ!】

หน้าของเฉินเสี่ยวเซวียนยิ่งแดงจัด เธอสบถเบาๆ "ฉันถามจริงจังนะ!"

【ก็ถุงน่องดำแบบจริงจังไง!】

"บ้า! เสี่ยวหลี่ อย่าให้เจ๊ต้องด่านะ!"

ติ๊ง! มือถือดังขึ้นอีกครา คราวนี้ส่งมาเป็นตัวเลข: 【4090】

ของแบบนี้ก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่เฉินเสี่ยวเซวียนกลับถอนหายใจออกมา เฮ้อ! เสียดายจริงๆ เสียดายสุดๆ ก็เจ้าค่ายเซี่ยนั่นไม่มีคอมพิวเตอร์น่ะสิ!

-------------------------------------

วันที่ยี่สิบสาม เดือนสิบ ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกฉงเจิน

ม่านหมอกสีเทาหม่นยามเช้ายังไม่ทันจางหาย รถบัสทัวร์คันคุ้นตาก็แล่นเข้ามาในพื้นที่

รถบัสยังไม่ทันจอดสนิท เสียงฆ้องก็ดังกังวานลั่นไปทั่วค่ายชิงเฟิง ฝ่ามือของเหล่าลูกสมุนโจรตบลงบนหน้ากลองจนสั่นสะเทือน เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะอยู่ตรงชายคาพากันร่วงกราวลงมา

สองฟากถนนเรียงรายไปด้วยลูกสมุนโจรฉกรรจ์แปดสิบแปดนาย ทุกๆ เจ็ดถึงแปดเมตรจะมีคนชูแผ่นกระดานประตูหนึ่งแผ่น บนนั้นติดกระดาษสีแดงแผ่นใหญ่เอาไว้

บนกระดาษแดงเหล่านั้น คือคำอวยพรที่ลุยราตรีไปตามครูสอนหนังสือจากต่างถิ่นมาเขียนให้ เป็นอักษรจ้วนตัวโตเท่าชามข้าว อ่านได้ความว่า:

"ทัวร์หนึ่งวัน ปันน้ำใจสู่ผู้ยากไร้"

"ผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ: คุณลุงกระดูก"

"นักท่องเที่ยวหนึ่งก้าว ประชาชนก้าวไกล"

"ยินดีต้อนรับคุณลุงกระดูก มาแจกข้าวต้ม!"

ต้าสี่พาเด็กหญิงกลุ่มหนึ่งมายืนรออยู่ริมทางนานแล้ว ตามคำสั่งของท่านเจ้าค่ายเซี่ย คณะการแสดงของพวกเธอซ้อมร้องเพลงใหม่กันทั้งคืน

ทันทีที่บัสทัวร์จอดนิ่งสนิท พวกเธอก็เริ่มขับร้องด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง:

"นี่คือเสียงเพรียกจากหัวใจ

นี่คือการเสียสละแห่งความรัก

…

แม้แต่ยมทูตยังต้องถอยร่น

บุปผาแห่งความสุขเบ่งบานไปทั่วทุกหนแห่ง"

คุณลุงกระดูกที่อยู่บนรถบัสถึงกับยืนนิ่งงันดุจหินสลัก เมื่อวานเซี่ยเหวินเจียบอกแค่ว่าจะเซอร์ไพรส์ และให้แต่งตัวเรียบร้อยเป็นทางการหน่อย แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ามันจะ… "น่าตกใจ" เบอร์นี้!

เหล่านักท่องเที่ยวพากันช่วยสร้างสีสัน ส่งเสียงเชียร์ให้คุณลุงกระดูกลงจากรถเป็นคนแรก

ฝีเท้าของคุณลุงลอยเคว้งราวกับเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย พอก้าวลงจากบันไดรถ ขาก็อ่อนยวบจนเกือบจะหน้าคว่ำ

เซี่ยเหวินเจียที่รออยู่ด้านล่างรีบปรี่เข้าไปประคองคุณลุงกระดูก มือข้างหนึ่งพยุงไว้ ส่วนอีกข้างผายไปรอบๆ พลางยิ้มกว้าง "เป็นไงครับคุณลุง พอใจกับบรรยากาศแบบนี้ไหมครับ? เซอร์ไพรส์ไหมครับ ประทับใจหรือเปล่า?"

วันนี้ค่ายชิงเฟิงจัดลูกสมุนอย่างน้อยเจ็ดร้อยคนมาคอยบริการคุณลุงกระดูกและดูแลพิธีแจกข้าวต้มครั้งนี้โดยเฉพาะ

o(*￣︶￣*)o

คุณลุงกระดูกอ้าปากพะงาบๆ แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ไม่รู้สึกถึงความเซอร์ไพรส์เลยสักนิด มีแต่ความตกใจล้วนๆ

ครั้งก่อนที่บริจาคแจกันทรงกลมเทียนฉิวผิง คุณลุงกระดูกเคยออกทีวีไปหนหนึ่งเหมือนกัน แต่ตอนนั้นมีแค่นักข่าวไม่กี่คน ไม่ได้โดดเด่นสะดุดตาขนาดนี้ นี่มันอะไรกันเนี่ย ใช้ชีวิตมาค่อนชีวิต เพิ่งจะเคยสัมผัสรสชาติของการเป็นจุดสนใจของมหาชนก็คราวนี้แหละ

เหล่านักท่องเที่ยวทยอยลงจากรถบัส เซี่ยเหวินเจียเดินนำหน้าพาเข้าไปยังศูนย์บริการนักท่องเที่ยว

วันนี้มีนักท่องเที่ยวมาเพิ่มอีกสองคัน พอทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อย เซี่ยเหวินเจียก็เริ่มแนะนำโปรแกรมท่องเที่ยวของวันนี้

“คุณลุงคุณป้า และเพื่อนใหม่ทุกคนครับ ขอบคุณมากที่ให้เกียรติมาร่วมทัวร์หนึ่งวัน ‘ส่งมอบรักแจกข้าวต้ม’ ในวันนี้ครับ

กิจกรรมของวันนี้แบ่งไว้ดังนี้ครับ ตอนนี้แปดโมงครึ่งแล้ว เก้าโมงเช้าเราจะขอเชิญคุณลุงกระดูกขึ้นเวทีกล่าวเปิดงาน

เก้าโมงครึ่ง เหล่าลูกสมุนค่ายชิงเฟิงจะพาทุกท่านเข้าไปในพื้นที่ของผู้ประสบภัย เพื่อให้เห็นถึงความลำบากที่พวกเขาต้องเผชิญด้วยตาตนเองครับ”

สิบโมงเช้าเรามีกิจกรรม ‘ต้อนรับลมหนาว มอบไออุ่น’ นักท่องเที่ยวทุกท่านสามารถนำเสื้อกันหนาวไปมอบให้ครอบครัวที่ลำบากเป็นพิเศษได้โดยตรงเลยครับ

สิบโมงครึ่งจะเริ่มจุดไฟต้มบะหมี่ รอบนี้เราใช้กระทะใบใหญ่ยี่สิบใบตั้งเตาพร้อมกัน คาดว่าจะใช้เวลาประมาณ 40 ถึง 50 นาทีครับ

จากนั้นจะเป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุด คือพิธีแจกจ่ายบะหมี่ครับ โดยคุณลุงกระดูกจะเป็นคนตักบะหมี่ส่งมอบให้ผู้ประสบภัยผู้โชคดีคนแรกด้วยมือตัวเอง…”

คุณลุงกระดูกฟังแล้วก็ได้แต่อ้าปากค้าง คิดในใจว่านี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกันเนี่ย?!

ถึงจะภาคภูมิใจและตื่นเต้นที่ได้ช่วยเหลือผู้ประสบภัยหกเจ็ดพันคนจริงๆ แต่ก็แค่แจกข้าวต้มมื้อหนึ่งเอง ไม่เห็นต้องทำพิธีรีตองอะไรมากมายขนาดนี้เลย

มันทำให้การแจกข้าวต้มที่ควรจะเป็นเรื่องดีๆ ดูผิดเพี้ยนไป เหมือนทำไปเพื่อโอ้อวด เพื่อเรียกร้องความรู้สึกขอบคุณยังไงอย่างนั้น!

วันนี้คุณลุงกระดูกแต่งตัวจัดเต็มมาก ปกติเวลาไปเที่ยวก็ใส่แค่เสื้อขนเป็ดกับเสื้อไหมพรมธรรมดา แต่วันนี้ตั้งใจใส่ชุดสูทกับรองเท้าหนังมาเป็นพิเศษ แถมยังเซ็ตผมมาอย่างดีด้วย

ด้วยความโมโห เขาเลยถอดรองเท้าหนังปาใส่เซี่ยเหวินเจีย "เลิกเพ้อเจ้อไร้สาระสักที ต้มบะหมี่เลย!"

เหล่านักท่องเที่ยวพากันหัวเราะลั่น

เซี่ยเหวินเจียทำหน้าเสียดายสุดขีดพลางแบมือ "งั้น… งั้นคุณลุงก็ไม่พูดเปิดงานแล้วเหรอครับ?"

"พูดเปิดกะผีน่ะสิ!"

นักท่องเที่ยวหัวเราะกันอีกรอบ ป้ายวี่หัวเราะจนน้ำตาไหล ส่วนป้าอู๋ก็หัวเราะจนปวดท้อง

เซี่ยเหวินเจียยังไม่ลดละ "งั้น… งั้นพิธีจุดไฟยังจัดอยู่ไหมครับ ผมเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว…"

"เตรียมกะผีน่ะสิ!" คุณลุงกระดูกทำท่าจะถอดรองเท้าอีกข้าง

เอ๊ะ?! เมื่อกี้ปาไม่โดน นี่จะปามาอีกข้างเรอะ! แบบนี้ไม่ได้การแล้ว!

เซี่ยเหวินเจียกระโดดลงจากเวที พุ่งตัวไปหลบหลังป้าซุนทันที