บทที่ 66 มหกรรมกินบะหมี่สุดยิ่งใหญ่

ป้าซุนอ้วนท้วนสมบูรณ์ราวกับกำแพงเมือง เป็นอุปกรณ์ป้องกันชั้นเลิศ เซี่ยเหวินเจียรีบหลบไปอยู่ข้างหลังเธอจนมิดหัว ทว่าป้าซุนดูจะไม่เต็มใจเป็นเกราะกันรองเท้าให้เขาสักเท่าไหร่

"ว้าย! พ่อหนุ่ม จะทำอะไรเนี่ย!" ป้าซุนร้องโวยวาย พยายามลุกหนี

เซี่ยเหวินเจียที่แอบอยู่ข้างหลังชะโงกหน้าออกมาเย้าแหย่ "คุณลุงครับ ผมแค่พูดเล่นเฉยๆ ไม่ได้จะให้คุณลุงขึ้นเวทีจริงๆ หรอกน่า…"

"ไอ้เด็กนี่ แก…" คุณลุงกระดูกถลึงตาจนหนวดกระดิก ยกเกือกขึ้นสูงเล็งองศาโจมตี

เซี่ยเหวินเจียไม่ยอมห่างจากป้าซุนแม้แต่ก้าวเดียว เขาเกาะชายเสื้อป้าซุนไว้แน่น หมุนตัวหลบไปมาจนรองเท้าของคุณลุงกระดูกหาทางลงไม่ได้ แม้ระยะห่างจะแค่นิดเดียว แต่คุณลุงก็หาจังหวะฟาดไม่เจอสักที

"ยอมรับมาเถอะว่าใจอ่อนแล้ว แอบเตรียมบทพูดเอาไว้ในใจแล้วใช่ไหมล่ะ… ฮ่าฮ่าฮ่า!" เซี่ยเหวินเจียหัวเราะร่าอย่างได้ใจ

คุณลุงกระดูกกระโดดเหยงๆ อยู่กับที่ "กล้าหลอกข้าเรอะ… วันนี้ข้าไม่จบกับเจ้าแน่!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

พื้นที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวไม่ได้กว้างขวางนัก ท่ามกลางเสียงหัวเราะหยอกล้อ จู่ๆ เฉินเสี่ยวเซวียนก็พุ่งเข้ามาตรงกลางวง

เธอกางแขนออก ป้องกันเซี่ยเหวินเจียไว้ข้างหลังราวกับแม่ไก่ปกป้องลูก ก่อนจะทำหน้าดุใส่คุณลุงกระดูกแล้วเอ็ดเสียงดัง "คุณลุงคะ ทำอะไรน่ะ! ห้ามเอาเกือกขว้างคนแบบนี้สิคะ!"

ทั้งห้องพากันหัวเราะครืน ยกเว้นเฉินเสี่ยวเซวียนที่ยังยืนหน้าตาตื่น

ชั่วขณะนั้น คุณลุงกระดูกชะงักไป เซี่ยเหวินเจียเองก็อึ้งตามไปด้วย

…

หลังเก้าโมงเช้าไปได้ไม่นาน กิจกรรมแจกอาหารก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

บรรดาผู้ประสบภัยในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นถือภาชนะต่างๆ ต่อแถวกันเป็นทางยาวเหยียดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ทยอยเดินเข้ามาในหมู่บ้าน

การแจกครั้งนี้ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าครั้งก่อน เหตุผลหนึ่งคือค่ายชิงเฟิงแจกอาหารติดต่อกันมาสองวันแล้ว ความหิวโหยของผู้ประสบภัยจึงทุเลาลงบ้าง

อีกเหตุผลคือเหล่าลูกสมุนที่คอยคุมแถวเริ่มมีประสบการณ์ หากเห็นใครพยายามแซงคิวเป็นได้โดนกระบองฟาดลงมาทันที

ในกระทะเหล็กยักษ์ เส้นบะหมี่สีขาวอวบกำลังเดือดพล่าน

ส่วนในหม้อใบเล็กข้างๆ คือน้ำมันเดือดที่กำลังควันฉุย

ถัดไปเป็นไหและตะกร้าใบใหญ่บรรจุเครื่องปรุงนานาชนิด ทั้งต้นหอมสับ กระเทียมสับ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และพริก…

เครื่องปรุงเหล่านี้ส่วนหนึ่งได้มาจากหมู่บ้านเถียนเจียที่ช่วยสนับสนุน ซึ่งเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน คุณลุงกระดูกจะมอบแป้งสาลีให้สามกระสอบ

คนแรกในแถวคือชายชราผมหงอกขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น เขาเดินหลังค่อม ประคองชามใบใหญ่เดินโซเซมาหยุดอยู่หน้าหม้อบะหมี่

แม่ครัวของค่ายชิงเฟิงเคาะกระทะเหล็กส่งสัญญาณ "เข้ามาใกล้ๆ จำไว้ให้ดีว่าต้องขอบคุณท่านผู้เฒ่ากระดูก บะหมี่ชามนี้ท่านเป็นคนแจกให้"

ชายชรารีบพยักหน้าถี่ๆ พร้อมกับกล่าวเสียงสั่น "ขอบคุณท่านผู้เฒ่ากระดูก… ขอบคุณท่านผู้เฒ่ากระดูก…"

แม่ครัวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะตักบะหมี่ใส่ชามจนพูน (ไม่ใช่ของค่ายชิงเฟิง นางจึงไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย)

แม่ครัวอีกคนที่อยู่ข้างกันรีบเตรียมเครื่องปรุง ทั้งโรยต้นหอมสับ กระเทียมสับ งา และพริกป่นลงไปอย่างคล่องแคล่ว

แม่ครัวคนที่สามราดน้ำมันร้อนๆ ราดตามลงไปทันที เสียง "ซู่" ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

ชายชรา แม่ครัวทั้งสาม และผู้ประสบภัยที่ยืนรออยู่ด้านหลังต่างพากันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว กลิ่นต้นหอมกับกระเทียมที่ถูกน้ำมันร้อนๆ ปลุกเร้าจนหอมฟุ้ง ผสมผสานกับกลิ่นพริกป่นนั้นช่างยั่วน้ำลายเสียเหลือเกิน จนแทบจะทำให้ขาของคนหิวโซก้าวเดินต่อไปไม่ไหว

ถึงแม้ลูกสมุนค่ายชิงเฟิงจะกำชับนักหนาว่าห้ามกินในหมู่บ้าน ต้องถือออกไปกินข้างนอก แต่ชายชราก็ทนไม่ไหว ระหว่างเดินออกมาเขาก็ทั้งก้มหน้าก้มตาโกยบะหมี่เข้าปากคำใหญ่ไม่หยุด

ถัดจากชายชราคือหญิงสาวที่จูงเด็กน้อยตามมา ข้างหลังเด็กยังมีผู้ประสบภัยอีกหลากหลายสภาพ

ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อนวมขาดจนเห็นนุ่น มือซุกอยู่ในอกเสื้อเพื่อหาความอบอุ่น

เด็กหนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิงขี้มูกไหลยืด

เด็กสาวที่กางเกงขาดเป็นรู เผยให้เห็นน่องขาที่มอมแมม

ทารกในอ้อมกอดที่กำลังหลับใหล

หญิงชราที่ถือไม้เท้าเดินโซเซแทบจะก้าวไม่ออก…

ผู้ประสบภัยหกเจ็ดพันคนเข้าแถวคดเคี้ยวเป็นสายยาวถึงห้าแถว ราวกับมังกรสีเทาที่กำลังแตกสลาย

แถวเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า ทุกคนต่างเขย่งปลายเท้าชะเง้อรอคอย กลิ่นบะหมี่ในหมู่บ้านยิ่งอบอวลเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นต้นหอม พริก และน้ำมันร้อนๆ

มองจากระยะไกลไปยังจุดที่วางกระทะเหล็กใบใหญ่ เห็นไอน้ำสีขาวลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว

ในตอนนั้นเอง ลูกสมุนคนหนึ่งที่มีเสียงดังกังวานก็ตะโกนขึ้นมา "กระทะนี้หมดแล้ว เอาหม้อถัดไป! เอ้อร์โกวจื่อ! เจ้าเอ้อร์โกวจื่อ! รีบเข็นเส้นบะหมี่มาเร็วเข้า!"

สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกสมุนสองคนก็ช่วยกันเข็นรถล้อเดียวฝ่าฝูงชนเข้ามา บนรถบรรทุกเส้นบะหมี่ขาวที่กดออกมาจนพูนเต็มคัน

แถวถูกเบียดจนแยกออกเป็นช่อง เมื่อรถล้อเดียวเข็นผ่านไป ผู้คนก็เบียดเสียดกันเข้ามาใหม่ พยายามแย่งชิงตำแหน่งที่อยู่ใกล้กระทะมากขึ้น

จางล่าลี่กับโจวเหล่าชีก็ยืนอยู่ข้างทาง ทั้งสองคนได้รับมอบหมายให้รักษาความเป็นระเบียบในวันนี้ ลูกสมุนต่างน้ำลายสอจนจางล่าลี่พูดลิ้นพันกันแทบไม่เป็นภาษา "เหล่าชี… พวกเราจะได้กินเมื่อไหร่เนี่ย?"

โจวเหล่าชีส่ายหน้า ยืดคอชะเง้อมองหาใครบางคน "ข้าไม่รู้"

ลูกสมุนข้างๆ ยื่นหัวเข้ามาแล้วกลืนน้ำลายดัง "อึก…"

"หือ?" จางล่าลี่ถาม "ท่านว่าอะไรนะ?"

"อึก…" อีกฝ่ายกลืนน้ำลายอีกครั้ง "พวกเราเป็นลูกสมุนค่ายชิงเฟิง กุนซือไป๋บอกไว้ การแจกอาหารแจกให้แค่ผู้ประสบภัยเท่านั้น"

"…" มีกฎแบบนี้ด้วยหรือ? จางล่าลี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลืนน้ำลายดัง "อึก" ตามออกมาเช่นกัน

โจวเหล่าชีชะเง้อมองอยู่นาน ในที่สุดก็พบเป้าหมาย ที่แท้เขาตามหาคนจากหมู่บ้านหลิวซู่โกวอยู่ เขาเดินสามก้าวควบเข้าไปหา "ซื่อเม่ย! ซื่อเม่ย! เจ้าทำไมถึงเอาชามใบเล็กจังมาล่ะ มันใส่ไม่พอหรอก ข้างหน้าเขาตักให้เยอะมากเลยนะ"

ซื่อเม่ยอึ้งไป นี่เป็นชามที่ใหญ่ที่สุดในบ้านของนางแล้ว นางตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก "งั้น… งั้นทำไงดีล่ะพี่เจ็ด หรือจะให้ข้ากลับไปเปลี่ยน?"

จะให้กลับไปเปลี่ยนชามได้ยังไงกัน ระยะทางตั้งสิบกว่าลี้ วิ่งไปวิ่งมาอาหารคงเย็นชืดหมดพอดี

แถวขยับไปข้างหน้าสองสามก้าว ซื่อเม่ยรีบเดินตามติด โจวเหล่าชีก็ก้าวตามไปสองก้าว แล้วกระซิบข้างหูนาง "พอกินบะหมี่เสร็จเจ้ารีบกลับไป… บอกผู้ใหญ่บ้านให้ขนเห็ดในหมู่บ้านเรามาให้หมด! ท่านหัวหน้าเซี่ยที่นี่รับแลกเป็นแป้งสาลี! เมื่อคืนมีคนเห็นเข้าพอดี…"

…

"เสี่ยวเซี่ย ลูกน้องเธอนี่คุณภาพน่าเป็นห่วงจริงๆ เลยนะ!"

ใจกลางหมู่บ้าน หน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยว หมอเซี่ยผู้มีผมขาวแซมเทาดูภูมิฐานยืนเอามือไพล่หลัง

เบื้องหน้าเขาไม่ไกลคือกะทะเหล็กใบใหญ่ ถัดไปเป็นแถวผู้ประสบภัยยาวเหยียด ลูกสมุนที่คอยคุมความเป็นระเบียบทั้งสองข้างยืนเก้ๆ กังๆ ต่างคนต่างท่าทาง คุณภาพย่ำแย่จริงๆ นั่นแหละ

ลูกสมุนบางคนพอว่างก็นั่งยองๆ บางคนเขย่งปลายเท้าชะเง้อดูเรื่องสนุก ลูกสมุนส่วนใหญ่เอาแต่ซุบซิบกับคนข้างๆ หลายคนยืนพิงกำแพง หมอเซี่ยเห็นพวกนั้นกำลังแกะเศษดินเศษปูนจากกำแพง บางคนถึงกับเอาเศษที่แกะได้ยัดเข้าปากเสียอย่างนั้น

เซี่ยเหวินเจียลูบคางพลางว่า "แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะครับ ค่ายชิงเฟิงก็มีคนอยู่แค่นี้! ลุงหมอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าขนาดเจ้าไป๋ไคซินนั่นเคยเรียนหนังสือแค่ครึ่งปี ตอนนี้ยังรั้งตำแหน่งกุนซือมือหนึ่งของผมอยู่เลย"

หมอเซี่ยกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ "ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องฝึกทหารให้เป็นเรื่องเป็นราวบ้างสิ! ถ้าวันดีคืนดีราชสำนักยกทัพมาปราบจะทำยังไง!"

"ไม่มีเวลาเลยครับ!" เซี่ยเหวินเจียผายมืออย่างจนปัญญา "คุณลุงลองนับดูสิว่าค่ายชิงเฟิงของเราเพิ่งตั้งมาได้กี่วันเอง?"

เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจยาว "การแจกอาหารคราวนี้ ค่ายชิงเฟิงก็ระดมคนหมดทั้งค่ายแล้ว ช่วงนี้ผมยังอยากจัดตลาดนัด อยากเปิดกรุ๊ปทัวร์เพิ่มอีกตั้งหลายกรุ๊ป อยากรับนักท่องเที่ยวให้มากขึ้น ลุงลองคิดดูสิครับ ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปฝึกคน?"

หมอเซี่ยยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย "เรื่องนั้นน่ะเหรอ! ฉันมีวิธีอยู่พอดีเลย!!"