บทที่ 67 สามีภรรยาเจ้าค่ายเถียน

ยังไม่ทันที่เซี่ยเหวินเจียจะได้เอ่ยถาม หมอเซี่ยก็ชิงบอกแผนการของตนออกมาทันที "แกตั้งคณะกรรมการแจกอาหารขึ้นมาเลยเป็นไง!"

"หา?" เซี่ยเหวินเจียตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ

"แกไม่มีเวลา แต่ฉันมีนี่!" หมอเซี่ยเครื่องติดจนเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ พลางตบอกตัวเองดังปัง "แกแต่งตั้งให้ฉันเป็นประธานคณะกรรมการแจกอาหาร รับรองเลยว่าจะจัดการทุกอย่างให้อย่างโปร่งใสไร้ปัญหา!"

"เอ่อ…"

เมื่อเห็นเซี่ยเหวินเจียยังลังเล หมอเซี่ยจึงรีบขายจุดเด่นของตัวเองต่อ "แกดูสิ ฉันว่างจัด แถมอยู่ที่เมืองซวงเจียงจะไปไหนมาไหนก็สะดวก ฉันช่วยวิ่งเต้นเรี่ยไรของบริจาคให้ค่ายชิงเฟิงได้นะ!

ลุงเซี่ยคนนี้ก็ระดับหัวกะทิจบมหาวิทยาลัย เรื่องจัดการดูแลเสบียงแค่นี้มันเรื่องขี้ปะติ๋วชัดๆ รับประกันว่าจะจัดการทุกอย่างให้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติแน่นอน!"

"เอ่อ…" เซี่ยเหวินเจียได้แต่คิดในใจ หมอเซี่ยนี่บ้าอำนาจขั้นสุดจริงๆ ถึงขั้นคิดคำว่า 'คณะกรรมการแจกอาหาร' ขึ้นมาได้

หมอเซี่ยยังคงพ่นต่อไม่หยุด "ขอแค่ให้ฉันเป็นประธาน ค่าตอบแทนฉันไม่เอาสักแดงเดียว แกแค่จัดแม่ครัวให้ฉันสักสองสามคน จัดลูกสมุนมาให้อีกสองสามคนก็พอ!"

…สองสามคนจะไปพออะไร ข้าวปลาสำหรับคนตั้งหกเจ็ดพันคน ไหนจะต้องคุมระเบียบคนอีกหกเจ็ดพันคน ลูกสมุนแค่สองสามคนไม่มีทางพออยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นอีกสองวันข้างหน้าคนต้องแห่กันมาเพิ่มอีกแน่

ถ้าจะให้หมอเซี่ยสั่งการลูกสมุนสักร้อยสองร้อยคน เซี่ยเหวินเจียก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรหรอก ปัญหาก็คือเขากลัวนักท่องเที่ยวคนอื่นจะพากันไม่พอใจเอาน่ะสิ

กิตติศัพท์เรื่องชอบจุ้นจ้านของหมอเซี่ยน่ะดังกระฉ่อนอยู่แล้ว แน่นอนว่าเซี่ยเหวินเจียก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าแทบทุกงานที่หมอเซี่ยยื่นมือเข้าไปเอี่ยว มักจะพังไม่เป็นท่าอยู่ร่ำไป

"ว่าไงล่ะ" หมอเซี่ยส่งสายตาเปี่ยมความหวังจับจ้องเซี่ยเหวินเจีย

"ก็ได้ครับ" ท่านหัวหน้าเซี่ยกัดฟันพยักหน้ารับ "แต่มีข้อแม้เดียวคือ ลุงต้องไปคุยตกลงกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ให้เรียบร้อยก่อนนะ"

"ถ้า…ถ้าจะไปคุย แกก็ต้องแต่งตั้งตำแหน่งประธานให้ฉันมีชื่อมีหน้ามีตาก่อนสิ"

เอาเถอะ กะจะยืมบารมีไปอ้างก่อนสินะ แสดงว่าลุงเองก็รู้ตัวดีเหมือนกันว่าคะแนนนิยมของตัวเองติดลบขนาดไหน!

ทันใดนั้น หางตาของเซี่ยเหวินเจียก็เหลือบไปเห็นคนคุ้นหน้าเข้าพอดี

เจ้าค่ายเถียน เถียนไป่ลู่ ผู้มีพุงพลุ้ยยื่นนำหน้ามาจากหมู่บ้านตระกูลเถียน สวมเสื้อคลุมคหบดี สวมหมวกทรงกระเบื้องลอน กำลังเนียนปะปนอยู่ในแถวเพื่อรอรับบะหมี่

เมื่อวานเพิ่งจะเห็นหน้ากันแวบเดียว ยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเป็นชิ้นเป็นอัน แต่เพราะรูปร่างอ้วนท้วนโดดเด่นไม่เหมือนใคร เซี่ยเหวินเจียถึงจำได้แม่น

ตัดพวกนักท่องเที่ยวออกไป ตั้งแต่เซี่ยเหวินเจียข้ามมิติมานานขนาดนี้ เพิ่งจะเคยเจอคนอ้วนแค่สองคน คนหนึ่งคือภรรยาของไป๋ไคซิน ส่วนอีกคนก็คือเจ้าค่ายเถียนผู้นี้นี่เอง

เซี่ยเหวินเจียกวักมือเรียก เจ้าค่ายเถียนก็รีบจับสายรัดเอว สองมือประคองพุงพลุ้ยวิ่งกระดุ๊กกระดิ๊กตรงเข้ามาทันที

เขาค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม "คารวะท่านหัวหน้าเซี่ย!"

"เจ้าค่ายเถียน… เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

"มากินบะหมี่ขอรับ!" เถียนไป่ลู่ตอบหน้าตาเฉย ไม่มีแววละอายใจแม้แต่น้อย

*เอาเถอะ! เรื่องนั้นข้าพอมองออกโว้ย!*

แต่ว่า…ที่ข้าได้ยินมา หมู่บ้านเถียนเจียไม่ใช่ว่ากินดีอยู่ดีหรอกรึ ผักกาดขาวกับหัวไชเท้าของค่ายชิงเฟิงที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ ก็ยังแลกมาจากหมู่บ้านเถียนเจียมิใช่หรือ

"โถ่ ท่านหัวหน้า! ท่านไปฟังใครเขาพูดมาขอรับ" เถียนไป่ลู่กระทืบเท้าด้วยความอัดอั้น "หมู่บ้านเถียนเจียก็ลำบากยากแค้นขอรับ มีที่นาอยู่เพียงน้อยนิด ต้องเลี้ยงดูปากท้องคนตั้งมากมาย ซ้ำยังเจอเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจากภัยพิบัติปีแล้วปีเล่า…"

*เห็นหน้าบานเป็นจานเชิงของเจ้า ข้าก็ไม่เชื่อแล้วโว้ย*

ชาวบ้านแถวนั้นหลายคนหันมาลอบมองทางนี้ สายตาหลุกหลิกที่ทอดมา หากไม่มองมาที่ท่านหัวหน้าเซี่ย ก็กวาดไปที่ตัวเจ้าค่ายเถียน

เสื้อผ้าของคนเหล่านั้นดูไม่ได้ขาดรุ่งริ่งเหมือนชาวบ้านที่อดอยาก เซี่ยเหวินเจียจึงสงสัยหนักหนาว่าคนเหล่านี้คงเป็นพวกที่เถียนไป่ลู่พามาด้วยกันทั้งหมด

ช่างกล้าทำไปได้ ถึงอย่างไรก็เป็นถึงเจ้าค่ายแท้ๆ กลับพาคนมากมายขนาดนี้มาเนียนกินบะหมี่ฟรี

เจ้าค่ายเถียนยังคงตีหน้าซื่อ พูดจาด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดซึ้ง ประสานมือคารวะแล้วกล่าว "พอได้ยินเรื่องราวการกระทำอันเปี่ยมคุณธรรมของท่านหัวหน้า ทุกคนในหมู่บ้านเถียนเจียต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญ ข้าน้อยเองก็นอนพลิกไปพลิกมาจนตาค้างทั้งคืน"

"เฮ้อ… เมื่อคืนตื่นขึ้นมาเห็นภรรยาข้าน้อยกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง ข้าน้อยถามนางว่าร้องไห้ทำไม นางบอกว่าตื้นตันใจในการกระทำอันเปี่ยมคุณธรรมและความเมตตาของท่านหัวหน้าจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ พอได้ยินเช่นนั้น ข้าน้อยเองก็สุดจะกลั้น สุดท้ายน้ำตาก็รินไหลราวกับเขื่อนแตก…"

เซี่ยเหวินเจียอ้าปากค้างตาโต เชี่ยเอ๊ย!! ประจบสอพลอเก่งฉิบหาย เอาไป๋ไคซินมาสามคนยังสู้เจ้าคนเดียวไม่ได้เลย!

"ท่านหัวหน้าไม่เชื่อหรือขอรับ" เถียนไป่ลู่ก้มหน้าปาดน้ำตาเบาๆ ก่อนจะชี้ไปยังจุดหนึ่งในแถว "ภรรยาของข้าน้อยยืนอยู่ตรงนั้น ท่านเดินไปถามนางดูก็รู้ความจริงแล้วขอรับ!"

ข้าก็บ้าเชื่อเจ้าไปได้!!

เซี่ยเหวินเจียมองตามนิ้วที่เถียนไป่ลู่ชี้ไป เห็นภรรยาของหมอนั่นยืนเบียดเสียดอยู่ในฝูงชนด้วยรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์พูนสุข และสิ่งที่นางถืออยู่ในมือไม่ใช่ชามธรรมดา แต่เป็นกะละมังใบเขื่องเลยทีเดียว

"เอ่อ คือว่า… ถ้าท่านหัวหน้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ข้าน้อยขอตัวไปต่อแถวก่อนนะขอรับ" เถียนไป่ลู่เอ่ยขึ้น

เซี่ยเหวินเจียพยักหน้า เถียนไป่ลู่รีบวิ่งแจ้นกลับไปทันที

หมอเซี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบหัวเราะคิกคัก

"หัวเราะอะไรครับ"

หมอเซี่ยพูด "เมื่อกี้แกไม่เห็นเรอะ หญิงร่างท้วมคนนั้นน่ะส่งซิกขยิบตาให้เจ้าค่ายเถียนยิกๆ เลยนะ"

ส่งซิกขยิบตา? เซี่ยเหวินเจียชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันที เบื้องหน้านั่นใกล้จะถึงกระทะเหล็กใบใหญ่แล้ว ภรรยาของเถียนคงกลัวว่าสามีจะหลุดแถวจนพลาดโอกาสตักบะหมี่เข้า

ไม่ได้การ… คนมีความสามารถระดับเจ้าค่ายเถียนกับภรรยาแบบนี้ จะไม่ดึงมาใช้งานให้คุ้มก็โง่เต็มทนแล้ว

รอจนทั้งสองคนตักบะหมี่เสร็จ เซี่ยเหวินเจียก็สั่งให้ลูกสมุนไปเชิญตัวทั้งคู่กลับมาอีกรอบ

ท่านหัวหน้าเซี่ยกระแอมไอเบาๆ "คืออย่างนี้นะ…เจ้าค่ายเถียน กิจกรรมในครั้งนี้ ไม่สิ การแจกทานครั้งนี้คุณลุงกระดูกเป็นคนจัดขึ้นมา คุณลุงกระดูกได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของพวกเจ้าสองคนมานานแล้ว เลยอยากจะพบพวกเจ้าสักหน่อย!"

ภรรยาของเถียนยกมือขึ้นปาดน้ำตาจริงๆ เสียด้วย ทว่าภาพนั้นช่างดูย้อนแย้งสิ้นดีเมื่อเทียบกับกะละมังใส่บะหมี่พูนๆ ที่นางกอดไว้แน่นแนบอก

"เมื่อคืนข้ากับสามียังพูดถึงท่านผู้เฒ่ากระดูกอยู่เลย… ฮือๆ เพียงเพื่อให้พวกเราได้อิ่มท้อง ท่านถึงกับยอมตรากตรำลำบากลงมาจากยอดเขา! ท่านผู้เฒ่ากระดูกช่างมีท่วงท่าสง่างามดั่งเซียน ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณา…"

เวรเอ๊ย! เซี่ยเหวินเจียอ้าปากค้างตาโตอีกรอบ เมียเจ้าค่ายเถียนนี่ตอแหลเก่งกว่าผัวมันเสียอีก!

"หยุด! ภรรยาเจ้าเถียน หยุดก่อนเถอะ ไอ้คำพูดเลียแข้งเลียขาพวกนี้ เอ๊ย… หมายถึงคำพูดหวานหูพวกนี้เนี่ย รบกวนพวกเจ้าสองคนไปพูดให้คุณลุงกระดูกฟังซ้ำอีกรอบทีเถอะ!"

ให้คุณลุงกระดูกเขาได้ดีใจจนเนื้อเต้นไปอีกคน!

…

อันที่จริง ตอนนี้คุณลุงกระดูกก็ดีใจจนลืมทิศลืมทางไปหมดแล้ว

ถ้าจะให้พูดตามสไตล์หมอเซี่ยก็คือ หากไม่มีใบหูสองข้างคอยรั้งเอาไว้ ปากของแกคงฉีกยิ้มไปถึงท้ายทอยแล้ว

คุณลุงกระดูกงานยุ่งหัวหมุน เดี๋ยวก็วุ่นอยู่กับการถ่ายรูปเพราะอยากเก็บภาพความทรงจำเอาไว้ ถึงกับยอมลงทุนไปขอร้องผู้เชี่ยวชาญอย่างเสี่ยวหลี่กับเหล่าจาง ให้ช่วยถ่ายภาพนิ่งและวิดีโอให้เป็นพิเศษ

นี่ถ้าไม่ติดว่าก่อนหน้าไปทำอะไรให้เฉินเสี่ยวเซวียนเคืองเข้าไม่รู้ตัว ไม่งั้นเขาคงต้องเชิญแม่สาวเซวียนเซวียนมาเป็นพิธีกรให้เป็นการส่วนตัวแน่ๆ

แถมยังสั่งให้ลูกสมุนเดินตามประกบพาเดินตรวจดูบรรยากาศตามจุดแจกอาหาร ไปทางไหนก็เรียกความฮือฮาได้ทุกที่

พูดได้เต็มปากเลยว่า หากค่ายชิงเฟิงไม่คอยห้ามไม่ให้ชาวบ้านก้มกราบ ป่านนี้คงได้เห็นภาพชาวบ้านคุกเข่ากันเป็นทิวแถว พร้อมใจกันกู่ร้อง ‘ทรงพระเจริญ’ เหมือนในละครย้อนยุคไปแล้ว

คุณลุงกระดูกเองก็ใจกว้างเป็นพิเศษ มือหนึ่งโบกไม้โบกมือทักทายผู้คน "พ่อแม่พี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย กินกันเยอะๆ นะ กินให้อิ่มเต็มที่ กินให้พุงกางกันไปเลย! ถ้าไม่พอยังมีอีกเพียบ!"

ในชุดสูทตัวเก่ง มือถือไม้เท้าสุภาพบุรุษ สีหน้าของคุณลุงกระดูกนั้นดูมีความสุขจนแทบจะตัวลอยได้อยู่แล้ว!

ช่วงว่างระหว่างเดินตรวจงาน พอสบโอกาสพักได้ คุณลุงก็แวะไปคุยโม้ในกลุ่มนักท่องเที่ยว เริ่มต้นด้วยการทับถมเซี่ยเหวินเจียก่อนสักยก

"ผมบอกแล้วไงว่าไอ้ข้าวต้มที่เสี่ยวเซี่ยแจกน่ะมันใช้ไม่ได้ พวกคนโบราณมันต้องกินอะไรที่เป็นเส้นๆ ถึงจะเข้าท่า!"

"พวกคุณดูสิ ดูบรรยากาศตรงนี้ดู ฮ่าๆ!!!!"