บทที่ 68 ตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน

ยามใกล้เที่ยง บรรยากาศในหมู่บ้านก็ยิ่งคึกคักขึ้น ชาวบ้านหลายคนกินชามแรกหมดก็เริ่มไปต่อคิวรับชามที่สอง แถมยังมีชาวบ้านอีกหลายคนจำคุณลุงกระดูกได้ จึงพากันก้มหัวคำนับทักทาย “ขอบคุณท่านผู้ใจบุญแซ่ไป๋!”

“ท่านผู้ใจบุญแซ่ไป๋ ขอให้ท่านมีอายุยืนยาว!”

เด็กๆ บางคนพอกินอิ่มก็ถือชามวิ่งเล่นไปทั่วหมู่บ้าน เหล่าลูกสมุนเองก็ขี้เกียจจะไปห้ามปราม

นักท่องเที่ยวคนที่สี่เผลอเอ่ยชมคุณลุงกระดูกไปประโยคหนึ่ง “ตาแก่แซ่ไป๋ งานนี้ท่านจัดได้สวยงามมาก!”

คุณลุงกระดูกนึกอยากจะเก๊กหล่อหน่อยๆ จึงพยักหน้าอย่างเรียบเฉย “นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ!”

ทว่าเขารักษามาดได้แค่ประโยคเดียว บรรยากาศก็เปลี่ยนไปฉับพลัน คุณลุงกระดูกอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาทุบอกตัวเอง “พูดจริงๆ นะ ตอนนี้ในใจข้าภูมิใจสุดๆ เจ้าดูเด็กพวกนี้สิ ตอนเช้ามาถึงยังไม่มีแรงกันเลย ตอนนี้พอกินอิ่มก็วิ่งเล่นกันได้แล้ว!”

“เห็นภาพนี้… ข้า… ข้า… ไม่เพียงแต่ตื่นเต้นแต่ยังภูมิใจ ภูมิใจในตัวชาวบ้านผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวเหล่านี้ ภูมิใจในชนชาติที่ต้องเผชิญกับภัยพิบัติมากมายแต่ยังคงยืนหยัดอย่างไม่ย่อท้อ และยิ่งภูมิใจที่ได้เป็นหนึ่งในคนชาตินี้…”

“ข้า…” คุณลุงกระดูกยืดอกเชิดหน้า “พวกเจ้าเห็นประโยคของเสี่ยวเซี่ยไหม? หนึ่งก้าวเล็กๆ ของนักท่องเที่ยว คือก้าวที่ยิ่งใหญ่ของชาวบ้าน วันนี้ข้ารู้สึกว่าตนเองได้ก้าวออกไปหนึ่งก้าวเล็กๆ แล้ว แน่นอนว่าพวกเจ้ายังไม่ได้ก้าว แต่ข้าก็จะไม่ดูถูกพวกเจ้าหรอกนะ วันหน้าข้าจะใช้จิตใจอันเมตตาของข้า พาสพวกเจ้าก้าวหน้าไปด้วยกัน”

แต่คุณลุงกระดูกรักษามาดได้แค่สามนาทีก็หลุดขำออกมา หน้าตาเบิกบาน “ฮิฮิฮิ!”

นักท่องเที่ยวคนที่สี่สบถ ไอ้บ้าเอ๊ย!! ชมแค่ประโยคเดียวก็เหลิงซะแล้ว!! เมื่อครู่ยังแค่รู้สึกหมั่นไส้นิดหน่อย แต่ตอนนี้ทำเอาทัวร์ทุกคนมองคุณลุงกระดูกด้วยความขัดตา

ป้ายวี่รู้สึกไม่พอใจ “ทำเป็นเก๊กท่าใหญ่โต ดูมันเข้าสิ!”

“นั่นสิ” ป้าอู๋เองก็ไม่พอใจเช่นกัน “ทำตัวอย่างกับทำคุณประโยชน์ใหญ่หลวง ข้าเพิ่งถามเสี่ยวเซี่ยไป ใครจะไปรู้ว่าจ่ายไปแค่หมื่นหยวนเท่านั้น”

นักท่องเที่ยว ก ก็เบะปาก “โชคดีนะที่ไม่มีหาง ถ้ามีหางมันคงชี้ขึ้นฟ้าไปแล้ว!”

“ใช่ๆ”

ป้าซุนดึงแขนป้าอู๋กับป้ายวี่ “จะโกรธไปทำไม รีบไปหาเสี่ยวเซี่ยเถอะ พวกเราก็จองสักสองสามรอบเหมือนกัน”

…

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ค่ายชิงเฟิง ลู่จิ่งเฉินก็เผชิญกับการชำระล้างจิตใจครั้งใหญ่ ทุกสิ่งที่นี่ทำเอาโลกทัศน์ มุมมองชีวิต และค่านิยมของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เขาเป็นหนึ่งในสามลูกหลานเศรษฐีที่เติบโตมาแบบสุขสบายตั้งแต่เล็ก รูปร่างหน้าตาก็ถือว่าดีทีเดียว หุ่นสูงโปร่ง ใบหน้าขาวผ่อง บนสันจมูกสวมแว่นกรอบทองดูสุภาพอ่อนโยนเป็นพิเศษ

ตอนแรกเขามาที่นี่ด้วยใจที่อยากไขปริศนาและเล่นสนุก พยายามแก้โจทย์จากในเว็บบอร์ดแล้วออกเดินทาง ในจินตนาการของเขา ค่ายชิงเฟิงควรจะเต็มไปด้วยอาคารบ้านเรือนสไตล์โบราณและเครื่องกระเบื้องล้ำค่า ก่อนมาที่นี่เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นและโหยหายุคต้าหมิงเหลือเกิน

แต่ความจริงกลับเกินกว่าที่คาดการณ์ไปไกล สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชาวบ้านผู้ประสบภัยที่เนืองแน่น เสื้อผ้าไม่ปิดกาย อดมื้อกินมื้อ ร่างกายผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ทุกสิ่งที่เห็นบรรยายได้เพียงคำเดียวว่าน่าสังเวชใจยิ่งนัก สภาพความอดอยากตรงหน้ามันน่าเวทนาและหดหู่กว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้เป็นร้อยเท่า

ต่างจากป้าอู๋และป้ายวี่ที่เคยผ่านช่วงเวลาลำบากมาในวัยเด็ก ลู่จิ่งเฉินไม่เคยสัมผัสกับความยากลำบากของชีวิตมาก่อน ดังนั้นภาพเหตุการณ์เหล่านี้จึงส่งผลกระทบต่อจิตใจเขาอย่างรุนแรง

เพื่อนอีกสองคนของเขาก็มีอาการไม่ต่างกัน คนหนึ่งลงจากรถบัสทัวร์มาปากก็อ้าค้างไม่หุบ อีกคนหนึ่งหน้าซีดเผือดมาตลอดทาง

ลู่จิ่งเฉินพลันรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ค่าเสียจริง ตอนเช้าบนรถบัส เขายังอวดเพื่อนอยู่เลยว่าเมื่อวานเพิ่งเปย์ของขวัญคาร์นิวัลไปยี่สิบชิ้นรวดในไลฟ์สด สาวสตรีมเมอร์สวยๆ คนนั้นเอาแต่ส่งสายตาหวานเชื่อมผ่านหน้าจอ พร้อมเรียกเขาว่า “พี่ขา สวัสดีค่ะ” อยู่หลายคำ

พอลองมานึกดูตอนนี้แล้ว… มันช่างน่าสมเพชสิ้นดี!

คาร์นิวัลยี่สิบชิ้น เงินหกเจ็ดหมื่นหยวน แลกกับคำว่าพี่ขา สวัสดีค่ะไม่กี่คำ

ส่วนคุณลุงกระดูกจ่ายไปหมื่นกว่าหยวน กลับแลกมาด้วยความรักใคร่ของชาวบ้านหกเจ็ดพันชีวิต แลกมาด้วยเสียงเรียก “ท่านผู้ใจบุญแซ่ไป๋” ที่ดังออกมาจากใจจริง!

เบื้องหน้าพวกนี้คือคนจริงๆ ที่ยังมีลมหายใจอยู่นะ! พวกเขาคือชนชาติเดียวกัน พูดภาษาเดียวกัน สายเลือดเดียวกัน ถึงแม้ชาวบ้านเหล่านี้จะไร้ชื่อเสียงในหน้าประวัติศาสตร์ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พวกเขาล้วนเป็นบรรพบุรุษและเพื่อนร่วมชาติของเขา!

การช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติหกเจ็ดพันคนนี่มันความหมายระดับไหนกัน?

จะบอกว่าบรรพบุรุษคงยิ้มแก้มปริในหลุมศพก็คงไม่เกินไปกระมัง!! บรรพบุรุษที่บ้านคงได้หน้ากันถ้วนหน้าเลยทีเดียว!!

กู้หมิงเซวียนที่อยู่ข้างๆ พึมพำกับตัวเอง “ข้าก็ต้องจัดบ้างแล้ว! ถ้ากลับไปเล่าให้ฟัง เวลาไปไหว้บรรพบุรุษข้าคงได้ยืนแถวหน้าสุดแน่…”

หลินหว่านอี้หน้าซีดเผือด เอามือกุมหน้าอก “ยืนแถวหน้าสุดคืออะไร? ในพงศาวลีตระกูลต้องจารึกไว้เลยล่ะว่าข้าทำอะไรบ้าง”

ใช่แล้ว! ในพงศาวลีตระกูลต้องจารึกไว้ว่า: ปีนั้นเดือนนั้นวันนั้น ลูกหลานตระกูล ลู่จิ่งเฉิน (กู้หมิงเซวียน, หลินหว่านอี้) ได้จัดงานแจกข้าวต้ม ณ อำเภอซานหยาง ช่วยเหลือผู้ประสบภัยเจ็ดพันคน… ให้ตายเถอะ!! แค่คิดก็ขนลุกซู่แล้ว!

เรื่องนี้มันน่าภูมิใจกว่าการเปย์ให้สตรีมเมอร์สาวเป็นล้านเท่า หมื่นล้านเท่า!

พวกเขาสามคนเพราะมัวแต่เล่นสนุกเลยมักจะโดนผู้ใหญ่ในบ้านด่าอยู่บ่อยๆ ถ้าได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนี้จะรู้สึกยังไงนะ? ถ้าพ่อด่าว่าไม่เอาถ่านอีก? หึ!! ตอนนั้นคงกล้าตอกกลับไปว่า: ข้าช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติไปหกเจ็ดพันคน แล้วชีวิตนี้ท่านช่วยเหลือไปกี่คน? ทำบุญไปเท่าไหร่?

เวลาเจอหน้าเพื่อนฝูงแล้วเอาไปคุยอวด มันจะรู้สึกดีแค่ไหนกัน? อะไรนะ? เจ้ารู้จักนางแบบหน้าใหม่? อะไรนะ? เจ้าซื้อรถสปอร์ต? แล้วอะไรอีก? เจ้าได้ไอเทมเทพในเกม? เชอะ! บอกเลยนะ ข้าแค่ช่วยเหลือผู้ประสบภัยไปหกเจ็ดพันคนเอง พวกเขาก็แค่เรียกข้าจากใจจริงว่าคุณลู่ (คุณกู้, คุณหลิน) เท่านั้นเอง เชอะ! บอกเลยว่าเงินที่ข้าเอาไปซื้อรถสปอร์ตซื้อไอเทมเกม ข้าเอาไปซื้อข้าว ซื้อแป้ง ซื้อเนื้อหมดแล้ว ใช้ไปกับอำเภอซานหยางจนหมดเกลี้ยง…

แฮ่~~ (น้ำลายไหล)

ลูกหลานเศรษฐีทั้งสามคนสะดุ้งตัวสั่นพลันได้สติจากความเพ้อฝัน ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก “ไป! ไปหาท่านหัวหน้าเซี่ยกัน ไม่ว่าจะยังไงต้องเหมาจัดสักรอบ!”

“ถุย!” กู้หมิงเซวียนแย้ง “อะไรคือรอบเดียว อย่างน้อยต้องสาม…สามสิบรอบโว้ย!”

“ถุย!” ลู่จิ่งเฉินเสริม “อะไรคือสามสิบรอบ ต่อไปนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เล่นเกมไม่ดูไลฟ์สดอีกแล้ว วันละหมื่นสองหมื่นหยวนเอง ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องจัดให้ได้สัก…”

ทั้งสามคนสบตากันอีกรอบ “เอาอย่างนี้ไหม พวกเราสามคนเหมาไปเลยจบๆ จะไปรบกวนคนอื่นทำไมล่ะ!”

กู้หมิงเซวียนพยักหน้าอย่างมาดมั่น “พูดถูกเลย คนอื่นก็อายุมากกันแล้ว เสี่ยวหลี่ เหล่าจางพวกนั้นก็ต้องไปทำงาน จะไปรบกวนพวกเขาทำไม มันต้องให้คนหนุ่มสาวอย่างพวกเราออกโรงสิถึงจะถูก”

คำพูดนี้ช่างเข้าท่ายิ่งนัก ทั้งสามคนเดินคุยกันไปพลาง วันหนึ่งแค่หมื่นกว่าหยวน เดือนหนึ่งก็แค่สามสี่แสน ต่อให้เพิ่มเป็นสองเท่าก็แค่เจ็ดแปดแสน เงินค่าขนมของพวกเขาทั้งสามคนน่ะเหลือเฟือ

ที่จริงต่อให้ไม่พอก็ไม่เป็นไร พวกเขาไม่เคยรับรู้ความทุกข์ยากของชีวิต ไม่เคยต้องกังวลเรื่องเงินทอง

หลินหว่านอี้กล่าว “ฉันว่าพวกเราต้องยกระดับมาตรฐานขึ้นไปอีกนะ ไม่สามารถมองแค่หกเจ็ดพันคนตรงหน้าได้ แล้วก็ไม่ได้กินแค่บะหมี่น้ำทุกวัน ถึงตอนนั้นถ้าเงินค่าขนมไม่พอ พวกเราก็ขายทรัพย์สินในชื่อตัวเองทิ้งซะ ถ้าขายจนหมดตัวจริงๆ แล้วกลับไปบอกที่บ้าน…”

ทั้งสามคนจมดิ่งสู่ความเพ้อฝันอีกครั้ง แค่คิดถึงภาพนั้นก็สะใจแล้ว กลับบ้านไปขอเงินต้องโดนด่าว่าไม่เอาถ่านอยู่แล้ว แต่ถึงตอนนั้นตัวเองก็แค่หยิบหลักฐานฟาดหน้าไปซะ… ฮิๆ! แค่คิดก็ฟินแล้ว! ฉากตบหน้าคนแบบนั้นมันช่าง… เหมือนในนิยาย ในละครสั้นไม่มีผิด!

ว้าว~~~~ แฮ่~~ (น้ำลายไหลย้อยอีกรอบ)