บทที่ 69 หม้อนึ่ง 304

แต่จินตนาการนั้นงดงาม ทว่าความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ

สามทายาทเศรษฐีเดินผ่านหมู่บ้านเก่าแก่กลับมายังศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ก็พบว่าเหล่านักท่องเที่ยวพากันไปอัดแน่นอยู่ในห้องหมดแล้ว

กลุ่มคุณลุงคุณป้ารุมล้อมเซี่ยเหวินเจียไว้แน่น ชูมือถือร้องตะโกนจะสแกนจ่ายเงินให้ได้

เสี่ยวหลี่กับเหล่าจางพ่ายแพ้ยับเยิน ถูกเบียดกระเด็นออกมาอยู่ด้านนอกด้วยสีหน้าหงอยเหงา

"เกิดอะไรขึ้นครับพี่หลี่?" กู้หมิงเซวียนใจเต้นตึกตัก สังหรณ์ใจว่างานเข้าแล้ว

เหล่าจางพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะมองทั้งสามคนด้วยความหงุดหงิด "แย่งไม่ไหว สู้แรงไม่ไหวจริงๆ!"

-------------------------------------

ยามราตรีโรยตัว ธงผืนหนึ่งโบกสะบัดพึ่บพั่บในสายลมหนาวเหน็บ บนผืนธงปักอักษรสามตัวว่า "ค่ายชิงเฟิง" ไว้อย่างโดดเด่นสะดุดตา

ลูกสมุนสิบกว่าคนผลัดเวรยืนยามหน้าประตู คอยคุ้มกันลานเรือนแห่งนี้

ที่นี่คือที่พักของท่านหัวหน้าเซี่ย เรือนกระเบื้องสามห้องอันกว้างขวางตั้งตระหง่านอย่างเงียบเชียบท่ามกลางราตรีกาล ดูทั้งสง่างามและน่าเกรงขาม

คืนวันที่ 23 เดือน 10 ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกฉงเจิน เซี่ยเหวินเจียโยนงานกองโตทิ้งไว้ แล้วขึ้นเตียงเตาพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ

เขานอนซุกตัวในผ้าห่ม ประคองมือถือส่งข้อความเสียงไปบ่นกับจางหย่าหนาน เถ้าแก่เนี้ยร้านธัญพืชลวี่หยวน:

"คุณไม่รู้หรอก วันนี้ผมแทบประสาทแดกเพราะเสียงคน!"

"เป็นอะไรไปล่ะ?"

"เป็นอะไรไปน่ะเหรอ" เซี่ยเหวินเจียแค่นเสียง "นักท่องเที่ยวร้อยกว่าคนล้อมผมไว้ โอ๊ย! คนนั้นก็พูด คนนี้ก็พูด… จนตอนนี้ในหัวผมยังมีแต่เสียงพวกเขาวิ้งๆ ก้องอยู่เลย!"

ข้อความตอบกลับมา เซี่ยเหวินเจียได้ยินเสียงจางหย่าหนานหัวเราะหึๆ "นั่นมันก็ความผิดคุณล้วนๆ รีบตกลงรับปากใครสักคนตั้งแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว!"

"ผมไม่รู้จะเลือกใครนี่นา คนนี้ก็จะแจกข้าวต้ม คนนั้นก็จะแจกข้าวต้ม ล้วนเป็นนักท่องเที่ยว เป็นท่อน้ำเลี้ยงของบริษัททัวร์ทั้งนั้น ขืนไปทำให้ใครเคืองใจมันไม่ดี!"

"ตั้งแต่แรกคุณก็ไม่ควรไปตกลงกับคุณลุงกระดูกแล้ว ตาแก่นั่นเมื่อวานยังมาโวยวายที่ร้านฉันอยู่เลย!"

เซี่ยเหวินเจียกุมขมับถอนหายใจ "ตอนนี้มาพูดเรื่องนี้จะมีประโยชน์อะไรเล่า!"

"จริงสิ คุณเคยดูรายการ 'ลุงป้ากู้ภัยซวงเจียง' ไหม?"

เสียงแจ้งเตือนมือถือดังติ๊งๆ รูปโปรไฟล์ของจางหย่าหนานสั่นไหว "เคยดู ทำไมเหรอ?"

น้ำเสียงของเซี่ยเหวินเจียฟังดูกระหยิ่มใจเล็กน้อย "พิธีกรหญิงคนนั้นน่ะ คนที่สวยๆ หน่อย รู้สึกจะชื่อเซวียนเซวียนมั้ง วันนี้เธอให้เครื่องเล่นเกมผมมาเครื่องหนึ่งด้วยนะ"

คราวนี้จางหย่าหนานเงียบไปนานผิดปกติโดยไม่ตอบข้อความ

"ยังอยู่ไหม?"

"ยุ่งอยู่เหรอ?"

เซี่ยเหวินเจียถามย้ำไปหลายรอบ จู่ๆ รูปโปรไฟล์ของจางหย่าหนานก็เด้งรัวๆ ส่งข้อความกลับมาเป็นชุด "เหอะ สวยงั้นเหรอ!"

"เหอะๆ! ยังจะเรียกเขาเซวียนเซวียนอีกนะ!"

"แอบปิ๊งเขาเข้าแล้วล่ะสิ! อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย! พิธีกรสาวสวยระดับนั้นเขาเป็นหัวกะทิ พบเจอคนมาตั้งเท่าไหร่ จะมาแลหัวหน้าโจรป่าอย่างคุณเรอะ"

เซี่ยเหวินเจียตอบกลับอย่างเซ็งจัด "คุณพูดจาเลอะเทอะอะไรเนี่ย!"

"ผมก็แค่บอกว่าเธอให้เครื่องเล่นเกมผมมา ใครบอกว่าเธอชอบผม แล้วผมไปชอบเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…"

เซี่ยเหวินเจียกอดมือถือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ข้อความส่งไปว่า: 【นี่คุณไม่ได้กำลังหึงอยู่ใช่ไหมเนี่ย!】

คราวนี้จางหย่าหนานตอบกลับเร็วเป็นพิเศษ: 【ไปตายซะ!】

【ฉันเนี่ยนะจะชอบคุณ คนที่มาตามจีบฉันแถวยาวตั้งแต่ตลาดค้าส่งเครื่องครัวไปยันอำเภอซานหยางนู่น!】

เซี่ยเหวินเจียตอบกลับ: 【งั้นผมไม่ให้พวกเขาข้ามมาหรอก!】

จางหย่าหนานไม่ตอบ เซี่ยเหวินเจียถือนิ่งรออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นข้อความเสียง "ถามจริงๆ เถอะ เรื่องที่ให้ช่วยสืบคราวก่อน ได้เรื่องไหม?"

"หม้อนึ่งเหรอ?"

"ใช่!"

ข้างๆ ร้านธัญพืชลวี่หยวนคือร้านเครื่องครัวจื้อเจีย ซึ่งเป็นอีกร้านที่เซี่ยเหวินเจียสั่งซื้อของออนไลน์ได้ สิ่งที่เขาไหว้วานให้เถ้าแก่เนี้ยช่วยสืบก็คือเรื่องหม้อนึ่งสแตนเลส

ไม่นานจางหย่าหนานก็ส่งข้อความยาวเหยียดกลับมา "ถามให้แล้วนะ วัสดุหม้อนึ่งแบ่งเป็นเกรด 304, 305 แล้วก็ 316 ทั้งหมดเป็นสแตนเลส ต่างกันหลักๆ ตรงปริมาณนิกเกิล ส่วนราคา ถ้าเป็นแบรนด์ดังอย่างซูเปอร์หรือฉวงเหม่ยจะขายอยู่ร้อยกว่าหยวน แบรนด์โนเนมทั่วไปก็ห้าหกสิบหยวน"

"แบบไหนใช้ดีกว่ากัน?"

แม้จะคุยผ่านมือถือ เซี่ยเหวินเจียยังรู้สึกเหมือนเห็นจางหย่าหนานกลอกตามองบนใส่ "ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันคงไม่บอกหรอกนะว่าคุณจะเอาไปทำชุดเกราะ ขืนพูดไปเถ้าแก่ร้านข้างๆ คงคิดว่าฉันบ้าแน่!"

เซี่ยเหวินเจียยังอยากถามต่อว่าต้องใช้หม้อนึ่งกี่ใบถึงจะทำเกราะได้สักชุด แต่ก็ยั้งปากไว้ คิดว่าเถ้าแก่เนี้ยก็คงไม่รู้เหมือนกัน

"แล้วเนื้อวัสดุจริงๆ มันต่างกันยังไงบ้าง?"

เดาว่าจางหย่าหนานคงกำลังค้นข้อมูลในมือถือ รออยู่พักหนึ่งถึงตอบกลับ "304 คุ้มค่าที่สุด 305 ขึ้นรูปได้ดีกว่า เหมาะกับการดัดเป็นรูปทรงซับซ้อน 316 ราคาแพงสุด แต่ทนการกัดกร่อนดีกว่า แล้วก็เก็บอุณหภูมิได้ดีกว่าด้วย"

เก็บอุณหภูมิกับทนการกัดกร่อน? ดูเหมือนสองคุณสมบัตินี้จะไม่ได้ใช้เลยแฮะ!

เซี่ยเหวินเจียคิดเรื่อยเปื่อย: ในอนาคตทหารค่ายชิงเฟิงที่สวมเกราะพวกนี้ต้องประมือกับทหารทางการ ต้องสู้กับกลุ่มกบฏ แล้ววันข้างหน้าก็ต้องเจอกับพวกทหารโฮ่วจินสุดเถื่อน แต่ที่แน่ๆ คงไม่ต้องไปดวลกับจอมเวทที่ไหนหรอก

เพราะงั้นคุณสมบัติเก็บอุณหภูมิกับทนการกัดกร่อนนี่มันไร้สาระสิ้นดี หม้อนึ่งสแตนเลส 304 ก็เหลือเฟือแล้ว!

คิดไปคิดมา เขาก็วางมือถือลง ตอนแรกตั้งใจว่าจะเล่นเกมสักพัก แต่เครื่องเกมยังไม่ทันได้หยิบขึ้นมา ท่านหัวหน้าเซี่ยก็กรนฟี้หลับปุ๋ยไปเสียแล้ว

…

ในคืนเดียวกัน ณ หมู่บ้านร้างแห่งหนึ่งห่างจากค่ายชิงเฟิงไปหกสิบสามลี้

แสงจันทร์เย็นเยียบสาดส่องลงบนพื้นหิมะ ป้ายบอกเขตแดนที่เอียงกระเท่เร่เผยให้เห็นตัวอักษร "หลิว" เพียงครึ่งตัว ท่ามกลางซากปรักหักพังยังมีวัชพืชแห้งกรังของปีก่อนแทรกอยู่ตามรอยแตก

รองเท้าบูทหนังวัวเหยียบย่ำลงบนหิมะแข็งตัว ส่งเสียงดังกรอบแกรบ

เสี่ยวสวี่หาแผ่นกระดานประตูได้ครึ่งบาน จึงใช้ที่จุดไฟก่อกองไฟขึ้นมา แล้วนั่งยองๆ ผิงไฟอยู่ข้างๆ พลางอังแผ่นแป้งข้าวฟ่างของตนไปด้วย

ห่างออกไปไม่ไกล ใต้เท้าท่านนั้นกำลังเอร็ดอร่อยกับไก่ย่าง โดยมีทั้งมือปราบและแรงงานเกณฑ์คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกาย แม้หิมะจะท่วมท้นจนเดินทางลำบาก แต่ต่อให้แย่อย่างไร วันนี้ก็ไม่น่าจะเดินหน้าได้แค่เจ็ดแปดลี้เท่านั้น ทว่าช่วยไม่ได้ ในเมื่อใต้เท้าท่านนี้ขยันหาเรื่องชักช้าตลอดทาง

พอออกจากตัวอำเภอมาได้ไม่ไกล ก็เจอกับผู้ประสบภัยอดอยากในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใต้เท้าเกิดจิตเมตตาล้นพ้น ทนดูความทุกข์ยากไม่ไหว

ใต้เท้าสั่งการขึ้นมาทันที "ไปพาพวกเขามานี่!"

ทั้งเด็กทั้งคนแก่ในครอบครัวนั้นพากันตัวสั่นงันงกขณะถูกพามาตรงหน้าขบวน เสี่ยวสวี่ก็นึกว่าจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น!

ที่ไหนได้ ใต้เท้ากลับแหงนหน้าทอดถอนใจใหญ่ ร้องอุทาน "อนิจจา!" ออกมาคำหนึ่ง แล้วร่ายบทกวีให้เหล่าผู้ประสบภัยฟัง:

หิมะโปรยปรายคล้ายเส้นหมี่

ราษฎรหิวโซจนล้มพับ

นายอำเภอเร่งกวักมือรับ

รีบตักน้ำแกงร้อนมาไวๆ!

…

พวกผู้ประสบภัยดีใจจนเนื้อเต้น ต่างตั้งตารอจะได้ซดน้ำแกง

ทว่าใต้เท้ากลับทอดสายตามองราษฎรเหล่านั้นด้วยความคาดหวัง "บทกวีที่ข้าราชการผู้นี้แต่ง เป็นอย่างไรบ้างเล่า?"

ชาวบ้านตาดำๆ ไม่รู้หนังสือสักตัว จะไปเข้าใจกวีได้อย่างไร ได้แต่ส่งเสียงอึกอักตอบไม่ถูก

ใต้เท้าผู้เปี่ยมด้วยไมตรีจิต จึงเริ่มอธิบายให้ชาวบ้านฟังว่า คำว่า "หมี่" กับ "พับ" มันสัมผัสคล้องจองกันอย่างไร ความแตกต่างระหว่างกวีห้าคำกับเจ็ดคำเป็นแบบไหน สาธยายยืดยาวเป็นวรรคเป็นเวร

แน่นอนว่าพวกผู้ประสบภัยยิ่งฟังก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง และที่แน่ๆ คือน้ำแกงร้อนๆ สักชามก็ยังไม่ได้ตกถึงท้อง

พอเทศนาจบ ใต้เท้าก็สะบัดแขนเสื้ออย่างสง่างาม บอกว่าขอมอบบทกวีนี้ให้แก่พวกเจ้า แล้วจงพากันกลับบ้านไปเสีย!

เสี่ยวสวี่ได้แต่นึกในใจว่า ราษฎรพวกนี้พอกลับไป คงได้สรรเสริญขอบคุณบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของท่านใต้เท้าเป็นแน่แท้