บทที่ 70 การศึกคือวิถีแห่งกลอุบาย

บนกำแพงผุพังของกระท่อมฟางยังมีภาพวาดของเทพเจ้าเตาแปะอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าติดทิ้งไว้ตั้งแต่ปีไหน

หลังผ่านแดด ลมกรรโชก และหิมะโปรยปราย ภาพวาดนั้นก็ขาดวิ่นจนดูแทบไม่ได้ แต่กลับเหลือส่วนศีรษะของเทพเจ้าเตาที่ยังสมบูรณ์ดี ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างดูน่าเกรงขาม

เสี่ยวสวี่มองแล้วยิ่งรู้สึกขัดหูขัดตา เลยฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนเข้าไปในกองไฟเสียเลย

แป้งข้าวฟ่างจี่สุกได้ที่ ส่งกลิ่นหอมไหม้เฉพาะตัวของข้าวฟ่างโชยมา

นกเค้าแมวส่งเสียงร้องโหยหวนอยู่บนต้นหวายเฒ่า หลังตรากตรำมาทั้งวัน มือปราบทั้งสามกองต่างก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด ทุกคนต่างเงียบกริบ ก้มหน้าก้มตาย่างรองเท้าเปียกชื้นของตัวเอง

มีเพียงใต้เท้าคนเดียวที่พอกินไก่ย่างไปครึ่งตัว อารมณ์กวีก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกคำรบ

"เอื๊อก…"

หลี่เหวินปั๋วมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง ก่อนจะแต่งกลอนจะต้องส่งเสียง "เอื๊อก" ขึ้นมาก่อน จากนั้นก็เอามือไพล่หลังเหม่อมองไปไกลตา ทว่าคราวนี้เขาส่งเสียง "เอื๊อก" ยาวเป็นพิเศษ

"เอื๊อก…"

"ไก่ย่างครึ่งตัวลงท้อง!"

"กลอนดี!" ปลัดอำเภอจ้าวอู่เฉิงลุกขึ้นตบมือร้องชมเป็นคนแรก

หลี่เหวินปั๋วโบกมือแล้วแสร้งกระแอมเบาๆ ก่อนจะร่ายต่อ "ไก่ย่างครึ่งตัวลงท้อง วรรคต่อไปคือ…ราษฎรอยู่ในใจข้า…"

"กลอนดีแท้!!" คราวนี้พวกหัวหน้ามือปราบที่ล้อมรอบใต้เท้าต่างเปล่งเสียงชื่นชมพร้อมกัน "กลอนดีเหลือเกิน!"

พวกเขาก็ชมได้แค่คำว่า "กลอนดี" สองคำนี้เท่านั้น ส่วนที่ดีตรงไหน ดียังไง พวกหัวหน้ามือปราบประจบสอพลอลงลึกขนาดนั้นไม่เป็น

การมาปราบโจรครั้งนี้ไม่ได้พาพวกคนมีความรู้อย่างสมุห์บัญชีหรือผู้ช่วยนายอำเภอมาด้วย คิดว่าใต้เท้าแต่งกลอนจบแล้วคงรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ ในใจ

"มิเหมาะ มิเหมาะ" หลี่เหวินปั๋วส่ายหน้า "คำว่า 'ลงท้อง' กับ 'ในใจ' ตรงนี้ไม่เข้าคู่กัน รอให้ข้าคิดดูอีกประเดี๋ยว…"

หลี่เหวินปั๋วเอามือไพล่หลังเดินไปมาพลางใช้ความคิด ไม่นานนักก็เปลี่ยนเป็นเช่นนี้

"ราษฎรอยู่ในใจข้า

ไก่ย่างกลืนลงคอยากเย็น"

ท่านปลัดอำเภอรวมถึงมือปราบทั้งสามกองต่างพากันส่งเสียงร้องชมอย่างกึกก้องอีกครั้ง

เสี่ยวสวี่ก็แสร้งยกนิ้วโป้งเออออตามน้ำไปด้วย แต่ในใจกลับถ่มน้ำลายด่า ไอ้ขุนนางระยำ!

ยังจะมาไก่ย่างกลืนลงคอยากเย็นอีก ไก่ทั้งตัวเอ็งซัดเรียบคนเดียวหมดแล้ว!

ปากมันผลับเชียว อย่าว่าแต่มือปราบเลย แม้แต่ปลัดอำเภอที่ยืนกลืนน้ำลายอยู่ข้างๆ ยังไม่ได้แม้แต่ขนไก่สักเส้น

ตกดึก ใต้เท้า ท่านปลัดอำเภอ และพวกหัวหน้ามือปราบที่มีอำนาจต่างพากันเข้าไปพักผ่อนในกระโจม

ส่วนมือปราบชั้นผู้น้อยอย่างพวกเสี่ยวสวี่ทำได้เพียงปูหญ้าแห้งนอนทนเอาในกระท่อมฟางซอมซ่อ

พระจันทร์เสี้ยวลอยเด่น ลมหนาวหวีดหวิว ค่ำคืนหนึ่งผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเลเช่นนี้เอง

เนื่องจากมีความสนิทสนมกับปลัดอำเภอจ้าวอู่เฉิง เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่เสี่ยวสวี่ยกอ่างน้ำล้างหน้าไปให้ท่านจ้าว จึงได้ยินใต้เท้ากับท่านจ้าวกำลังโต้เถียงกัน

"ใต้เท้า เรื่องนี้มิได้เด็ดขาดขอรับ!"

หลี่เหวินปั๋วแค่นเสียงฮึ "ข้าตัดสินใจแล้ว หมู่บ้านเสี่ยวหวังไม่ยอมรับการอบรมสั่งสอน ไม่ยอมจ่ายภาษีติดต่อกันมาสามปี คราวนี้จะต้องสั่งสอนพวกมันให้หลาบจำ"

"ใต้เท้าโปรดคิดทบทวนอีกครั้งเถิด หมู่บ้านเสี่ยวหวังสร้างพิงภูเขา การป้องกันแน่นหนา อย่างน้อยก็มีชายฉกรรจ์สามสิบถึงห้าสิบคน มิหนำซ้ำยังมีอาวุธครบมือ"

หลี่เหวินปั๋วแค่นเสียงอีกครา "การศึกคือกลอุบาย สามารถแต่แสร้งทำเป็นไร้สามารถ จักใช้แต่แสร้งทำเป็นมิใช้ เจ้าคิดว่าเหตุใดข้าราชการผู้นี้ถึงต้องแต่งกลอน เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงต้องป่าวประกาศว่าจะบุกค่ายชิงเฟิง หึๆ นี่คือแผนส่งเสียงบูรพารุกประจิม…"

"ใต้เท้า…?!"

เสียงอันเย็นชาของหลี่เหวินปั๋วดังขึ้น "ท่านจ้าว จงทำตามคำสั่ง!"

"วันนี้เร่งเดินทัพยี่สิบลี้ พรุ่งนี้เช้าตรู่ รอให้ข้าราชการผู้นี้ใช้กลอุบายลวงเปิดประตูป้อมหมู่บ้านเสี่ยวหวัง"

ด้านนอกกระโจม เสี่ยวสวี่ถืออ่างไม้ยืนนิ่งงันอยู่นาน หมู่บ้านเสี่ยวหวังเขาเคยไปมา ประตูป้อมทั้งสูงทั้งใหญ่ เสี่ยวสวี่คิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าใต้เท้าจะใช้กลอุบายอะไรไปลวงเปิดประตูป้อมหมู่บ้านเสี่ยวหวังได้

…

ลิ่วหวาเลิกม่านประตูขึ้น ลมหนาวสายหนึ่งพัดกรูเข้ามาในห้องอันอบอุ่นทันที

ท่านหัวหน้าเซี่ยกำลังก้มหน้าล้างหน้าอยู่

อาซิ่วยู่ปาก "เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ ท่านหัวหน้าเพิ่งจะตื่น ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ!"

"ท่านหัวหน้า" ลิ่วหวาไม่สนใจอาซิ่ว หันไปรายงานเซี่ยเหวินเจีย "ข้างนอกมีคนมารออยู่เพียบเลยขอรับ"

เซี่ยเหวินเจียรับผ้าเช็ดหน้ามาซับหน้าอย่างพิถีพิถัน แล้วส่งผ้าคืนให้อาซิ่ว จากนั้นจึงเอ่ยถาม "มีใครบ้างล่ะ"

"มีเจ้าค่ายของหมู่บ้านเถียนเจีย มีผู้ใหญ่บ้านค่ายชิงเหยียน แล้วก็มีคนอีกเยอะแยะที่ข้าน้อยไม่รู้จักขอรับ"

"รู้แล้ว!"

เซี่ยเหวินเจียเดินทอดน่องไปนั่งลงบนเก้าอี้กลางห้อง อากาศหนาวเหน็บเสียดกระดูก อาซิ่วช่างรู้ใจเอาเบาะมารองไว้บนเก้าอี้ให้ชั้นหนึ่ง

"อาซิ่ว เจ้าไปยกข้าวมา แล้วให้พวกเขาเข้ามาได้"

ไม่นานนัก คนกลุ่มใหญ่ก็พากันกรูเข้ามา ลมหนาวพลอยลอดเข้ามาในห้องมากขึ้นไปอีก

คนกลุ่มนี้พอเข้ามาถึงห้องก็คุกเข่าโขกศีรษะทันที "คารวะท่านหัวหน้า!"

เถียนไป่ลู่เคยสืบเสาะความชอบของเซี่ยเหวินเจียมาอย่างละเอียด รู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครมาคุกเข่าโขกศีรษะ แต่พอเห็นคนรอบข้างคุกเข่ากราบไหว้กันหมด ตัวเขาเองก็เลยพลอยคุกเข่าตามไปด้วย

ช่วงนี้ท่านหัวหน้าเซี่ยขี้เกียจจะมาคอยดัดนิสัยเสียของคนโบราณแล้ว จึงเพียงแค่พยักหน้าตามสบาย "ลุกขึ้นกันให้หมดเถอะ หาที่นั่งกันตามสบาย"

อาซิ่วยกอาหารเช้าเข้ามา เช้านี้เซี่ยเหวินเจียดื่มน้ำเต้าหู้กินซาลาเปา น้ำเต้าหู้นี้ลูกสมุนค่ายชิงเฟิงช่วยกันโม่ทั้งคืน น้ำเต้าหู้ร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมถั่วฟุ้งกระจาย

เขาบิซาลาเปาส่งเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้ทุกคนเริ่มพูดได้

ผู้ใหญ่บ้านค่ายชิงเหยียนทนรอไม่ไหวรีบลุกขึ้นยืน "ท่านหัวหน้า ข้าน้อยนำเห็ดมาด้วยขอรับ"

เจ้าค่ายเถียนไม่ยอมน้อยหน้า รีบลุกขึ้นยืนบ้าง "ท่านหัวหน้า ในหมู่บ้านของข้าน้อยก็มีเห็ดอยู่เช่นกัน ครั้งนี้ข้าน้อยเลยนำติดมือมาให้ท่านหัวหน้าด้วยขอรับ"

คนอีกสิบกว่าคนที่อยู่ในห้องต่างพากันพูดประโยคเดียวกัน "ท่านหัวหน้า ข้าน้อยก็นำเห็ดมาด้วยขอรับ"

"ท่านหัวหน้า เห็ดในหมู่บ้านข้าน้อยคุณภาพดีเป็นพิเศษเลยนะขอรับ!"

"ท่านหัวหน้า ท่านหัวหน้า…"

มีหลายคนพูดไม่เก่ง ทำได้เพียงใช้สายตาจดจ้องมองเซี่ยเหวินเจียอย่างมีความหวัง

พวกเขาล้วนได้ยินเรื่องราวอัศจรรย์ที่ว่าค่ายชิงเหยียนนำเห็ดไปแลกแป้งสาลีมาได้กองโตกันมาหมดแล้ว

เซี่ยเหวินเจียจิบน้ำเต้าหู้คำหนึ่ง พลางส่งสัญญาณให้พวกเขานั่งลงก่อน "เห็ดคุณภาพดีหรือไม่นั้น ไม่เกี่ยวกับข้า พวกเจ้าต้องทำให้นายท่านนักท่องเที่ยวพอใจถึงจะใช้ได้"

"อีกอย่าง ต่อให้พวกเจ้านำมาวันนี้ก็ไร้ประโยชน์ วันนี้ไม่มีกรุ๊ปทัวร์"

"แล้วก็ ใครบอกพวกเจ้าว่าต้องเอาแต่เห็ดมา? ในหมู่บ้านของพวกเจ้าไม่มีของอย่างอื่นเลยหรืออย่างไร?"

ชายชราคนหนึ่งลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่า เสียงสั่นเครือ "คนหนุ่มในหมู่บ้านข้าน้อย… ขึ้นเขาไปเก็บรังผึ้งมาได้รังหนึ่งขอรับ"

"ใช้ได้ แต่แค่รังเดียวไม่พอหรอกนะ!"

เซี่ยเหวินเจียถึงกับพูดไม่ออก นี่น่ะหรือบรรดาหัวหน้าหมู่บ้าน ระบบเศรษฐกิจตลาดอะไรพวกนี้ไม่เข้าใจเลยสักนิด

เขาตัดสินใจสอนคนที่ฉลาดที่สุดก่อน "เจ้าค่ายเถียน ในหมู่บ้านเถียนเจียของพวกเจ้ามีช่างไม้บ้างหรือไม่?"

เถียนไป่ลู่รีบพยักหน้า "มีขอรับ! มี! มี! มีช่างไม้ตั้งหลายคน!"

"ให้พวกเขาจักสานตะกร้า แล้วพรุ่งนี้เอามาขาย!"

การจักสานตะกร้าไม่เห็นต้องใช้ช่างไม้ ในหมู่บ้านสมัยโบราณ ไม่ว่าหญิงหรือชาย แค่ดึงคนอายุเยอะๆ ออกมาสักคน ก็จักสานตะกร้าเป็นกันทั้งนั้น

แน่นอนว่าเมื่อท่านหัวหน้าเซี่ยสั่งให้ช่างไม้สานตะกร้า ก็ต้องเป็นช่างไม้สานตะกร้า เถียนไป่ลู่ไม่กล้าทักท้วงหรือจับผิดคำพูดของท่านหัวหน้าเซี่ยหรอก

หากจะบอกว่าเหล่านักท่องเที่ยวคือแองเจิลอินเวสเตอร์ของค่ายชิงเฟิง เช่นนั้นท่านหัวหน้าเซี่ยในยามนี้ก็คือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูชาวบ้านในหมู่บ้านละแวกนี้ ข้าวที่จะตกถึงท้องชาวบ้านได้หรือไม่นั้น ล้วนขึ้นอยู่กับคำพูดเพียงคำเดียวของท่านหัวหน้าเซี่ยทั้งสิ้น

ลำพังแค่ตะกร้าพวกนี้ ต่อให้ตายพวกเขาก็คงนึกไม่ถึงหรอกว่า แค่สานตะกร้าก็ยังเอาไปแลกเสบียงได้ด้วย!