บทที่ 71 ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิง

เซี่ยเหวินเจียกินข้าวไปแนะแนวไปอย่างไม่รีบร้อน

"ในหมู่บ้านมีเด็กเล็กๆ กันบ้างไหม"

"มีขอรับ! มี!"

หมู่บ้านไหนเล่าจะไม่มีเด็กเล็ก

"ให้พวกเขาเข้าไปในป่า ในลำธาร ไปเก็บหินสวยๆ พรุ่งนี้เอามาขายที่ค่ายชิงเฟิง"

เซี่ยเหวินเจียไม่รู้ว่าในเทือกเขาฉินหลิ่งจะมีหยกหรืออัญมณีหรือไม่ แต่ขอแค่ก้อนหินดูสวยงามสักหน่อย เชื่อว่าพวกนักท่องเที่ยวคงยินดีควักเศษเงินซื้อแน่นอน เงินแค่ไม่กี่หยวนก็พอให้ชาวบ้านได้อิ่มท้องไปหลายวันแล้ว

ยามนี้อากาศหนาวเหน็บ หิมะหนาทึบปกคลุม คงเก็บหินไม่ง่ายนัก แต่เด็กๆ บ้านคนยากจนย่อมไม่กลัวความลำบากอยู่แล้ว

"ในหมู่บ้านมีกระดาษไหม กระดาษสีแดงน่ะ"

คราวนี้เสียงตอบรับไม่ค่อยหนักแน่นนัก กระดาษสีแดงน่ะมี แต่มีไม่มาก ยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ชาวบ้านตาสีตาสาจะประทังชีวิตยังยากเย็น

เซี่ยเหวินเจียกล่าวต่อ "ในหมู่บ้านต้องมีพวกผู้หญิงที่ตัดกระดาษเป็นใช่ไหม ให้พวกนางตัดลวดลายให้สวยหน่อย แล้วเอามาขายที่ค่ายชิงเฟิงเหมือนกัน"

"แล้วก็คนที่ทำงานเย็บปักถักร้อยเป็น ให้พวกนางทำรองเท้าปักลายสักสองสามคู่ ลองเอามาขายที่ค่ายชิงเฟิงดู"

"อีกอย่าง ในหมู่บ้านมีพรานล่าสัตว์ใช่ไหม ล่าสัตว์มาได้อย่าเพิ่งรีบกินเอง เอามาดูที่ค่ายชิงเฟิงก่อนว่าจะแลกแป้งสาลีได้เท่าไร"

"ต้องใช้สติปัญญาของพวกเจ้า คิดดูให้ดีว่าพวกนายท่านนักท่องเที่ยวชอบอะไร!"

"อีกเดี๋ยวข้าจะเปิดตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงที่นี่ ยินดีต้อนรับพวกเจ้ามาตั้งแผงขายของ"

…

อะไรกันเนี่ย สานตะกร้า ตัดกระดาษ ก้อนหิน หรือรองเท้าปักลาย พวกนี้แลกเงินแลกเสบียงได้ด้วยหรือ?

ของพรรค์นี้หมู่บ้านไหนไม่มีบ้าง? เพียงแต่มันไร้ราคาจนไม่มีใครสนใจ

ถ้าคำพูดนี้ออกมาจากปากคนอื่นคงเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ

แต่พอออกมาจากปากของท่านหัวหน้าเซี่ยผู้สร้างปาฏิหาริย์มานับไม่ถ้วน พวกเขาจึงไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

-------------------------------------

คราวนี้ไม่มีลูกเล่นพิสดารอะไร

วันที่ 22 พฤศจิกายน เซี่ยเหวินเจียโพสต์ข้อความรับสมัครลูกทัวร์แบบเรียบง่าย:

【?(^_-)：ทัวร์วันเดียว 23 พฤศจิกายน ทัวร์ 'วันเดียวเที่ยวค่ายชิงเฟิง'

￥ราคา 98 หยวน (บัตรเข้าชม + ค่ารถ + ประกันภัย เด็กและผู้ใหญ่ราคาเดียวกัน)

??กิจกรรมแจกข้าวต้มของเหล่านายท่านนักท่องเที่ยว ครั้งที่ 2

??เปิดให้บริการลานหิมะและน้ำแข็งเป็นครั้งแรก

??ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงเปิดทดลองให้บริการ

??งานหัตถกรรมพื้นบ้านสารพัดชนิดละลานตา

??ข้อแนะนำ: กรุณาพกเงินสดติดตัวไปด้วยบางส่วน

??ฟังก์ชันอื่นๆ กำลังอยู่ระหว่างการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง】

…

เพียงไม่กี่วินาที เซี่ยเหวินเจียก็ได้รับการแจ้งเตือนว่าจัดกรุ๊ปสำเร็จ ที่นั่งเต็มแล้ว

เพราะข้อความรับสมัครนี้ กลุ่มทัวร์ค่ายชิงเฟิงหมายเลข 1 จึงคึกคักขึ้นมาทันที บรรดาวีไอพีของบริษัททัวร์ย้อนยุคต่างพากันรัวคำถามสารพัด:

ป้ายวี่: 【เสี่ยวเซี่ย ทำไมต้องพกเงินสดไปด้วยล่ะ @บริษัททัวร์ย้อนยุค】

นักท่องเที่ยว ก: 【นั่นสิ เสี่ยวเซี่ย แล้วตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงคืออะไรอีกล่ะ】

เซี่ยเหวินเจียอธิบาย: 【ผมจัดให้ชาวบ้านแถวนั้นเอาพวกของป่า งานหัตถกรรม หรือของกระจุกกระจิกมาขายครับ ช่วยให้พวกเขามีรายได้ประทังชีวิตบ้าง】

หมอเซี่ยส่งสติกเกอร์ยกนิ้วโป้งให้: 【เสี่ยวเซี่ย ความคิดนี้ยอดเยี่ยมมาก!】

นักท่องเที่ยว ค: 【ใช่แล้ว ความคิดนี้ดีจริง พรุ่งนี้พวกเราจะพกเงินสดไปกันให้หมดเลย】

ป้ายวี่: 【เห็ดที่ซื้อมาเมื่อวานซืนป้ากินแล้วนะ คุณภาพดีมากจริงๆ เสี่ยวเซี่ย ความคิดนี้เข้าท่ามากจ้ะ】

รูปโปรไฟล์ของคุณลุงกระดูกขยับไหว แล้วส่งสติกเกอร์ยกนิ้วโป้งมาเช่นกัน

เซี่ยเหวินเจียสังเกตเห็นว่าชื่อเล่นวีแชทของคุณลุงกระดูกเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ตั้งชื่อให้ตัวเองว่า 'ผู้ใจบุญอันดับหนึ่งแห่งเมืองซวงเจียง'

ท่านหัวหน้าเซี่ยส่ายหน้ายิ้มแห้ง ในใจคิดว่าแค่ชื่อนี้ เดี๋ยวพวกนักท่องเที่ยวคนอื่นก็ต้องมีเคืองกันบ้างล่ะ

เป็นจริงดังคาด ผ่านไปไม่กี่นาที เซี่ยเหวินเจียก็ได้รับข้อความส่วนตัว นักท่องเที่ยว ช ทักมาบอกว่าเมื่อเช้าเขาเจอคุณลุงกระดูกที่สวนสาธารณะ

ตาเฒ่าไม่ใส่สูทของเมื่อวานแล้ว ทั้งที่อากาศหนาวจัดกลับเปลี่ยนมาใส่ชุดจงซานสีดำ สวมแว่นกันแดดอันเล็ก ถือไม้เท้าทรงผู้ดี

หมากรุกก็ไม่เล่น เดินเล่นก็ไม่เดิน มัวแต่วิ่งโร่เข้าไปแทรกกลางวงคน พอเข้าไปได้ก็เริ่มเปิดประเด็นคุยโตโอ้อวด ชวนคุยแต่เรื่องผู้ใจบุญใหญ่กับเรื่องแจกข้าวต้มไม่หยุด

…

ณ ศูนย์ข้อมูลบิ๊กดาต้าเมืองซวงเจียง บนหน้าจอขนาดยักษ์กำลังฉายภาพเหตุการณ์แจกข้าวต้มที่ค่ายชิงเฟิงเมื่อวานวนไปมา

ภาพคุณลุงกระดูกที่กำลังฉีกยิ้มกว้างนั้นเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

การจะหาข้อมูลที่สมบูรณ์โดยไม่รบกวนนักท่องเที่ยวนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่วานนี้เป็นข้อยกเว้น เจ้าหน้าที่ภาคสนามที่ส่งไปแกล้งทำเป็นคนแก่นั่งเล่นหมากรุกในสวนสาธารณะ แค่เอ่ยปากชมไม่กี่คำ คุณลุงกระดูกก็สารภาพหมดเปลือกทุกเรื่อง

พิธีกรของศูนย์ข้อมูลกำลังรายงานอย่างตั้งอกตั้งใจ "นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ครับ…"

จะว่าไปก็น่าเจ็บใจ ศูนย์ข้อมูลแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้มีความรู้ความสามารถ แค่ใช้รูปถ่ายไม่กี่ใบก็วิเคราะห์ข้อมูลออกมาได้มากมายมหาศาล

อย่างเช่นจากเหลี่ยมมุมหนึ่งของภูเขาในรูป พวกเขาก็ระบุตำแหน่งของเทือกเขาได้

จากใบหน้าของผู้คนในรูป พวกเขาก็คาดเดาได้ว่าเป็นชาวบ้านจากแถบไหน

จากเสื้อผ้า ท่าทาง ฟัน และรูปหน้าในรูปถ่าย ก็สามารถประเมินสภาพร่างกายและฐานะความเป็นอยู่ของชาวบ้านเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำยิ่ง

ทว่า นักท่องเที่ยวธรรมดากลับเดินทางไปถึงได้อย่างง่ายดาย แต่เจ้าหน้าที่ทางการกลับไม่สามารถแทรกแซงได้เลยสักนิด

"ระวัง ทุกคนระวัง ข้อความรับสมัครทัวร์ปรากฏขึ้นมาอีกแล้ว"

หัวหน้าศูนย์ข้อมูลเป็นชายวัยกลางคนใบหน้าสี่เหลี่ยม เขาลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น

ทุกคนต่างเฝ้ารอข้อมูลอย่างใจจดใจจ่อ เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวดังไม่หยุด

เพื่อสืบหาความจริง ครั้งนี้ศูนย์ข้อมูลบิ๊กดาต้าเมืองซวงเจียงกับบริษัทวีแชทจึงได้ตั้งทีมสอบสวนร่วมกันขึ้นมา

เนื่องจากเป็นเรื่องสำคัญยิ่งยวด ได้ยินว่าทางฝั่งวีแชทนั้นถึงขั้นมีประธานหม่ามาคุมงานด้วยตนเอง

แต่ไม่นานนัก ทุกคนก็ต้องผิดหวังซ้ำสอง

ไม่เพียงแต่ศูนย์ข้อมูลเมืองซวงเจียง แม้กระทั่งศูนย์ข้อมูลหลักของบริษัทวีแชทก็ไม่สามารถสกัดจับข้อความรับสมัครทัวร์นั้นได้เลย

"แผนบีเป็นอย่างไรบ้าง" ชายหน้าเหลี่ยมเอ่ยถาม

ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งลุกขึ้นยืน "ล้มเหลว…เหมือนกันครับ! เราส่งสหายสามสิบนายแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มทัวร์เมืองซวงเจียง แต่พวกเขาก็มองไม่เห็นข้อความรับสมัครเช่นกัน"

"แล้วแผนซีล่ะ"

แผนซีคือครอบครัวของสหายทั้งสามสิบนายนั้น ทางทีมสอบสวนพิจารณาถึงความเป็นไปได้ทุกทาง จึงให้คนในครอบครัวที่ไม่ได้เป็นข้าราชการแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มทัวร์ล่วงหน้า

ทว่าเนื่องจากไม่ได้เป็นข้าราชการ ความเร็วในการรวบรวมข้อมูลจึงค่อนข้างช้ากว่า

ผ่านไปหนึ่งหรือสองนาที ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วส่ายหน้าอีกครั้ง "แผนซี…ก็ล้มเหลวครับ!"

'ชายหน้าเหลี่ยม' รู้สึกถึงความไร้เรี่ยวแรงอย่างสุดซึ้ง ทั้งที่ 'โลกอันกว้างใหญ่' อยู่ตรงนั้นแท้ๆ มีทั้งรูปถ่าย วิดีโอ และวัตถุโบราณนับไม่ถ้วนเป็นพยานหลักฐาน

แต่ทางราชการกลับหาทางเข้าไปไม่ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว!

แล้วแบบนี้จะสืบสวนต่อไปได้อย่างไรกัน!

…

กองกำกับการตำรวจจราจรเมืองซวงเจียง

เนื่องจากกลุ่มทัวร์จะส่งข้อความรับสมัครวันเว้นวันจนแทบจะกลายเป็นความเคยชิน วันนี้ 'จูสือเม่า' จึงตั้งตารอเป็นพิเศษ ในเวลาทำงานเขาก็คอยเหลือบมองโทรศัพท์มือถือตลอดเวลา

ติ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นสองครั้ง เขารีบล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าทันที แล้วข้อความรับสมัครประหลาดนั่นก็โผล่ขึ้นมาจริงๆ

'จูสือเม่า' รีบกดสมัครทันใด

ทว่า ก็ยังช้าไปอยู่ดี หน้าจอเด้งข้อความแจ้งเตือนว่าที่นั่งเต็มแล้วขึ้นมาอีกครั้ง

'จูสือเม่า' ส่ายหน้าอย่างเสียดาย แล้วพิมพ์บ่นลงไปในกลุ่ม: 【ทัวร์วันเดียวเที่ยวค่ายชิงเฟิงนี่มันอะไรกันเนี่ย ผมไม่ได้มัวรอช้าแม้แต่วินาทีเดียวก็ยังแย่งสมัครไม่ทันเลย】

รออยู่ครู่หนึ่ง ก็มีรูปโปรไฟล์แปลกหน้าขยับไหว แล้วทิ้งข้อความประหลาดเอาไว้ข้อความหนึ่ง: 【ครั้งนี้ใช้เวลาไปเจ็ดวินาที】