บทที่ 72 พี่เจียเจีย

22 พฤศจิกายน เวลา 9.30 น.

สถานีโทรทัศน์เมืองซวงเจียง ทีมงานรายการลุงป้าที่ปรึกษากำลังประชุมกันอีกครั้ง

“เรตติ้งสัปดาห์นี้ลดลงไปอีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์!”

ผู้อำนวยการรายการถือปึกเอกสารในมือแล้วตบลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! “พวกคุณช่วยตั้งใจกับงานกันหน่อยได้ไหม?”

“ยังอยากทำกันต่อหรือเปล่าเนี่ย!!”

“ยังอยากทำงานกันอยู่ไหม!!”

“ยัง…” ผู้อำนวยการหญิงร่างท้วมรู้สึกปวดหัวจี๊ดๆ จึงทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน พูดเยอะจนเจ็บคอ เธอหยิบแก้วชาขึ้นมาเตรียมจะจิบน้ำสักหน่อย

เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง เฉินเสี่ยวเซวียน และคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตารับฟังคำตำหนิ

บางจังหวะก็แอบเงยหน้าเหลือบมองนาฬิกาในห้องประชุมเป็นระยะ

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย บรรยากาศในห้องประชุมโกลาหลขึ้นมาทันที เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง และเฉินเสี่ยวเซวียนต่างรีบควานหามือถือกันให้วุ่น

รวมถึงผู้อำนวยการหญิงด้วย เธอทิ้งแก้วชาในมือจนน้ำกระเซ็น แก้วชาตกลงพื้นดังเพล้ง!

ผ่านไปสามสี่สิบวินาที ทุกคนก็ทยอยเงยหน้าขึ้นมามองหน้ากันด้วยความผิดหวัง ไม่ทันแล้ว… ทุกคนลงชื่อไม่ทัน

มุมปากของผู้อำนวยการกระตุกยิกๆ ที่ด่าไปเมื่อครู่เสียเปล่าจริงๆ ใจคอของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่งานเลยสักนิด

…

ช่วงบ่าย เซี่ยเหวินเจียก็ได้รับข้อความจากเจ้าของร้านธัญพืชลวี่หยวนรัวเข้ามาเป็นชุด:

【รีบพานักท่องเที่ยวพวกนี้ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!】

【เซี่ยเหวินเจีย ตกลงคุณอยู่หรือเปล่าเนี่ย??!!】

【รีบจัดการทีเถอะ! ฉันขอร้องล่ะ!】

【โอย! ฉันจะบ้าตายแล้ว เซี่ยเหวินเจีย ตกลงคุณอยู่ไหม??】

【โอ๊ยยย ปวดหัวจะแย่! เสี่ยวเซี่ย…ไม่สิ พี่เสี่ยวเซี่ย ตกลงคุณอยู่หรือเปล่าเนี่ย! รีบเอาพวกนี้ออกไปที! น้องขอร้องล่ะ! กรี๊ดดด! โอ๊ย!】

…

ได้รับข้อความที่ทั้งอ้อนวอนทั้งร้อนรนขนาดนี้ ท่านหัวหน้าเซี่ยก็ไม่กล้าตอบกลับไปมั่วซั่ว เขาต้องแอบติดต่อลุงหลิวเพื่อถามสาเหตุก่อน

สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือเสียงถอนหายใจยาวเหยียดหนึ่งเฮือก!

สถานการณ์การแจกข้าวต้มตอนนี้กำลังวุ่นวายสุดขีด เดิมทีคุณลุงกระดูกมีกำหนดการสามวันนั่นยังไม่ทันครบเลย แต่นักท่องเที่ยวเมื่อวานนี้ไปอาละวาดรอบหนึ่งแล้วไม่ได้ผลอะไร ไม่รู้ไปอีท่าไหน ถึงได้พากันไปป่วนที่ร้านธัญพืชลวี่หยวนจนได้

นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้ต่างจากพวกคุณลุงกระดูกและลุงหลิวโดยสิ้นเชิง ลักษณะนิสัยคือค่อนข้างเอาแต่ใจ พอมาอยู่รวมกันเยอะๆ ก็ยิ่งได้ใจทำตัวไร้เหตุผลกันเข้าไปใหญ่

รถบัสทัวร์สองคัน มีคนรวมกันกว่า 108 ชีวิต ต่อให้ตัดพวกที่คุยกันรู้เรื่องออกไปแล้ว อย่างน้อยก็ยังเหลือพวกที่ไม่ยอมฟังเหตุผลอีกห้าสิบหกสิบคนได้ นักท่องเที่ยวห้าสิบหกสิบคนปะทะกับเจ้าของร้านสาวคนเดียว… ถ้าจะพูดตามคำของลุงหลิว ก็คือสถานการณ์หน้างานมันระเบิดเละเทะไปแล้ว!

ประเด็นคือ ต่อให้แต่ละคนดูไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่พอมาอยู่รวมกันสักห้าสิบหกสิบคน กลับงัดกลยุทธ์แพรวพราวออกมาได้สารพัดอย่าง

มีพวกสายตื๊อเรียกความสงสาร: "แม่หนู… สถานการณ์ที่นั่นหนูก็รู้อยู่แก่ใจ ช่วยกันหน่อยเถอะลูก!"

มีพวกสายล้อมหน้าล้อมหลัง บรรดาคุณป้าพากันล้อมจางหย่าหนานไว้ตรงกลาง: "เด็กๆ ไม่มีข้าวกิน น่าสงสารจะตายไป!"

"แม่ของเด็กๆ ก็น่าสงสาร!"

"ชาวบ้านตาดำๆ ก็น่าสงสาร!"

"แม่หนู รีบเอาของขึ้นชั้นวางขายเถอะ!"

"…"

มีพวกสายมัดมือชก: "เจ๊! ของเอามาส่งถึงที่แล้ว รีบเอาขึ้นชั้นวางขายเร็วเข้า!"

หน้าร้านมีรถจอดอยู่คันหนึ่ง บนรถเต็มไปด้วยเนื้อหมู

มีพวกสายประจบ: "แม่ค้าสวยขนาดนี้ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนใจดี… ลา ลา ลา ลา ลา!"

แล้วยังมีพวกสายตื๊อไม่เลิก พอโน้มน้าวให้ไปได้แทบตาย สักพักก็วนกลับมาใหม่ "แม่หนู สถานการณ์ที่นั่นหนูก็รู้อยู่แก่ใจ ช่วยกันหน่อยเถอะลูก!"

แถมยังมีคนจาก "แก๊งเซียนสมบัติชาติ" หลงเข้ามาด้วยคนหนึ่ง: "ร้านค้าอะไรเนี่ย ทำไมไม่เอาของขึ้นชั้นวาง เดี๋ยวจะแจ้งตำรวจมาจับซะเลย!!"

สถานการณ์หน้า "ร้านธัญพืชลวี่หยวน" โกลาหลสุดขีด นอกจากพวกนักท่องเที่ยวแล้ว ยังมีชาวบ้านไทยมุงอีกเพียบ พากันชี้ไม้ชี้มือ: "ร้านนี้ปกติเงียบเหงาจะตายไป ไม่รู้ทำอีท่าไหนถึงดังขึ้นมาได้!"

"นั่นสิ! ดูสิเนี่ย ลุงป้าพวกนี้แห่กันมาแย่งสั่งของกันยกใหญ่!"

"จริงด้วย ร้านเขาทำธุรกิจยังไงกันนะเนี่ย! ช้อปปิ้งออนไลน์มันมีอิทธิพลขนาดนี้เลยเหรอ?" เสียงนี้ดังมาจากเจ้าของร้านเครื่องครัวจื้อเจียที่อยู่ติดกัน (อย่าเพิ่งดีใจไป เดี๋ยวก็ถึงคิวซวยของเขาแล้ว)

ตั้งแต่บ่ายโมงเป็นต้นมา พวกนักท่องเที่ยวก็ทยอยกันมาเรื่อยๆ ส่งเสียงจอแจวุ่นวายกันอยู่อย่างนั้นจนถึงบ่ายสี่บ่ายห้าโมงเย็น

เซี่ยเหวินเจียเฝ้าติดตามความคืบหน้าของเรื่องราวผ่านมือถือมาตลอด จนกระทั่งหลิวเจี้ยนจวินบอกเขาว่า: 【เรื่องเรียบร้อยแล้ว！】

【หา??? แก้ไขยังไงครับ?】

พิมพ์อธิบายมันไม่ชัดเจน หลิวเจี้ยนจวินเลยส่งข้อความเสียงยาวเหยียดมา: "ตอนท้ายพอโดนกดดันหนักเข้า เจ้าของร้านก็ร้องห่มร้องไห้บอกว่า 'เจียเจียของเราไม่ยอม!'"

หือ? เซี่ยเหวินเจียรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันควัน!

ข้อความเสียงของหลิวเจี้ยนจวินยังคงดำเนินต่อไป ฟังออกเลยว่าไอ้หมอนี่พยายามดัดเสียงบีบจมูกเลียนแบบจางหย่าหนาน เซี่ยเหวินเจียสงสัยว่ามันคงทำนิ้วจีบไปด้วยแน่ๆ "พวกคุณก็รู้ใช่ไหมคะว่าบ้านเราน่ะ… เรื่องนี้ให้พี่เจียเจียเป็นคนตัดสินใจค่ะ!"

ให้ตายสิ ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ตอนพูดประโยคนี้เจ้าของร้านต้องกำลังบิดสะโพกอยู่แน่ๆ

ข้อความเสียงเล่นต่อ หลิวเจี้ยนจวินกลับมาใช้เสียงปกติแล้ว: "ตอนนั้นน่ะนะ ขนลุกไปหมดทั้งตัวแล้ว!"

เซี่ยเหวินเจียคิดในใจว่า ฉันเองก็ขนลุกเหมือนกันนั่นแหละ

"จากนั้นป้ายวี่ก็ถามเธอว่า 'เธอไปคบกับเสี่ยวเซี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะจ๊ะ?'"

"เถ้าแก่เนี้ยตอบว่า 'อุ๊ยตาย จะให้พูดได้ยังไงล่ะคะ ฉันกับพี่เจียเจียอายุไล่เลี่ยกัน แถมความชอบยังเหมือนกันอีก ก็เลย… อย่างว่านั่นแหละค่ะ!'"

โอ๊ยให้ตายเถอะ! ขนลุกซู่เลย! เซี่ยเหวินเจียจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจางหย่าหนานพูดประโยคพวกนี้ออกมาได้ยังไง

อีกอย่างนะหลิวเจี้ยนจวิน จะเลียนแบบก็เลียนแบบไปสิ จะมาบีบจมูกดัดเสียงทำไมเนี่ย! เพลียจิตจริงๆ!

【แล้วไงต่อครับ?】

"หลังจากนั้นพวกคุณลุงคุณป้าก็แยกย้ายกันไป ทุกคนบอกว่าจะมาคิดบัญชีกับแก!"

เอ๋?!! เซี่ยเหวินเจียตกใจตาตั้ง คิดในใจว่าจางหย่าหนานเล่นโยนขี้แบบนี้มันร้ายกาจเกินไปแล้ว นี่มันจับเขาขึ้นตะแกรงย่างไฟชัดๆ!

พวกลุงป้าต้องพุ่งเป้ามาที่เขาแน่ๆ! ไม่ได้การแล้ว ต้องรีบชิ่งออกจากกลุ่มก่อน! ป่านนี้ในกลุ่มทัวร์ค่ายชิงเฟิง 1 ต้องกำลังรุมสับเขาเละแน่ๆ!

-------------------------------------

วันที่ 25 เดือน 10 รัชศกฉงเจินปีที่เจ็ด ช่วงสาย หมู่บ้านเสี่ยวหวัง

สายลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะละเอียดร่วงกรูผ่านกิ่งไม้แห้ง ส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญ เมฆสีเทาหม่นลอยต่ำ กดทับสันเขาหลังหมู่บ้านให้ดูเยือกเย็นยะเยือกยิ่งขึ้น

กำแพงดินอัดถูกหิมะทับถมจนดูหนาเตอะ ชายคาห้อยย้อยไปด้วยแท่งน้ำแข็งยาวกว่าศอก เสี่ยวสวี่เหม่อมองหมู่บ้านที่สร้างอิงตามแนวเขานั้นอย่างว่างเปล่า เขาตามความคิดของเจ้านายผู้เป็นบัณฑิตคนนี้ไม่ทันจริงๆ

ทางดินสายเดียวที่มุ่งสู่ประตูค่ายจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบางๆ ตามพุ่มหนามที่ขึ้นระเกะระกะทั้งสองข้างมีก้านลูกธนูหักปักอยู่ประปราย บนเชิงเทินกำแพงมีเงาร่างคนเคลื่อนไหวไปมา เหล่าชายฉกรรจ์สวมเสื้อหนังสีหม่นถือมีดและหอกในมือ

ใต้เท้าหลี่เหวินปั๋ว นายอำเภอผู้ขี่อยู่บนหลังลา โคลงศีรษะไปมาอย่างอารมณ์ดี แล้วชี้ไปที่ประตูค่ายอย่างไม่ยี่หระ "ท่านจ้าว เจ้าจงไปหลอกล่อให้มันเปิดประตูค่ายซะ!"

มารดามันเถอะ จะให้ไปหลอกเปิดยังไงเล่า?! ปลัดอำเภอจ้าวอู่เฉิงเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า