บทที่ 73 จ้าวอู่เฉิงลวงเปิดประตู

"ท่านจ้าว? ท่านจ้าว?"

"หา?"

หลี่เหวินปั๋วเรียกอยู่หลายคำ จ้าวอู่เฉิงถึงค่อยสะดุ้งตื่นจากภวังค์ "ใต้เท้า โปรดไตร่ตรองให้ดีเถิดขอรับ!"

หลี่เหวินปั๋วสีหน้าไม่สบอารมณ์ "ท่านจ้าวเอาแต่บ่ายเบี่ยง หรือเจ้าคิดจะสมคบคิดกับพวกคนถ่อยที่หมู่บ้านเสี่ยวหวังกันแน่?"

ในวงการขุนนางโบราณมีคำกล่าวว่า 'ตำแหน่งสูงกว่าขั้นหนึ่งก็กดหัวคนตายได้' หลี่เหวินปั๋วเป็นขุนนางราชสำนักตัวจริงเสียงจริง ดำรงตำแหน่งนายอำเภอขั้นเจ็ด ส่วนจ้าวอู่เฉิงพูดให้ดูดีก็คือปลัดอำเภอ พูดให้ฟังน่าเกลียดก็เป็นเพียงเสมียนธรรมดา ตำแหน่งต่ำต้อยไม่เข้าขั้นเลยสักนิด

ยังถือว่าโชคดีที่อำเภอซานหยางแห่งนี้ อำนาจของท่านนายอำเภอไม่ได้ล้นฟ้าขนาดนั้น หากเป็นอำเภออื่น ใต้เท้าคงมีวิธีเป็นหมื่นอย่างที่จะจัดการกับเสมียนตัวเล็กๆ สักคนให้สิ้นซากไปแล้ว

ปลัดอำเภอจ้าวอู่เฉิงไม่อยากไปแม้แต่น้อย หลี่เหวินปั๋วไม่ยอมแหกตาดูพวกปลายแถวใต้สังกัดเลยสักนิด ตั้งแต่มาถึงหมู่บ้านเสี่ยวหวัง ขาแข้งของพวกมือปราบก็สั่นพั่บๆ กันไปหมดแล้ว

จ้าวอู่เฉิงหน้าซีดเผือด ประสานมือถาม "ใต้เท้า หากหลอกล่อให้เปิดประตูค่ายได้แล้ว พวกเราควรทำอย่างไรต่อขอรับ คนถ่อยที่หมู่บ้านเสี่ยวหวังมีมากเหลือเกิน…"

"ข้ามีแผนการอันแยบคายอยู่แล้ว!" หลี่เหวินปั๋วชักเคราแพะสั้นๆ ของตนพลางส่ายหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี "เอียงหูเข้ามา"

จ้าวอู่เฉิงยื่นหูเข้าไปใกล้ ทั้งสองกระซิบกระซาบกันสองสามคำ

จ้าวอู่เฉิงก็พลันส่งเสียงดังขึ้นมา "ง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือขอรับ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว!" ลมหนาวพัดผ่าน เสี่ยวสวี่รู้สึกว่าในเวลานี้ชุดขุนนางของใต้เท้าดูสูงส่งและน่าเกรงขามเป็นพิเศษ

"แล้วหากหาบ้านผู้ใหญ่บ้านไม่พบเล่าขอรับ!"

ใต้เท้าเสียหลักเซวูบ เกือบตกจากหลังลา "ไม่มีคำว่าหาก!"

"แล้วหากผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่บ้านเล่าขอรับ?"

ใต้เท้าเซไปอีกรอบ คราวนี้สีหน้าฉายแววโมโหชัดเจน กัดฟันกรอด "ที่บ้านมันต้องมีคนในครอบครัวอยู่สิ!"

ในขบวนมีลาอยู่สองตัว จ้าวอู่เฉิงในฐานะขุนนางคนเดียวอีกคนจึงได้ขี่ด้วยหนึ่งตัว

เขาขี่ลาไปข้างหน้าได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองตาละห้อย

ใต้เท้าตวาดตาเขียวใส่ จ้าวอู่เฉิงจึงจำต้องตีลาเดินหน้าไปอีกครั้ง

พลางขี่เข้าไปใกล้ประตูป้อมหมู่บ้านเสี่ยวหวังแล้วตะโกน "ข้าคือจ้าวอู่เฉิง ปลัดอำเภอซานหยาง ติดตามท่านนายอำเภอผ่านมาทางนี้ ผู้ใหญ่บ้านพวกเจ้าอยู่ไหน รีบออกมาพบหน้าเร็วเข้า!"

บนกำแพงป้อมฝั่งตรงข้าม พวกชายฉกรรจ์พากันส่งเสียงอึงอล "พวกข้ามองเห็นไม่ชัด รบกวนท่านจ้าวเข้ามาใกล้อีกหน่อย!"

…

หัวหน้าหมวดคนอื่นๆ รอบตัวนายอำเภอหลี่เหวินปั๋วต่างพากันสรรเสริญเยินยอไม่ขาดปาก "ใต้เท้าช่างมีแผนการอันลึกล้ำ!"

"เวลาตีแตกหมู่บ้านเสี่ยวหวังมาถึงแล้ว!"

"ใต้เท้าคาดการณ์ดั่งเทพหยั่งรู้ หมู่บ้านเสี่ยวหวังเล็กๆ แค่นี้ย่อมมิคณามือ!"

หัวหน้าหน่วยจับกุมยังแต่งกลอนปากเปล่าขึ้นมาอีก "ใต้เท้าคิดแผนเลิศล้ำนำสันติสุข เสียเพียงอู่เฉิง… ถุย พูดผิดไปขอรับ!"

…

"เข้ามาใกล้อีกหน่อย!"

"รบกวนท่านจ้าวเข้ามาใกล้อีกหน่อยขอรับ!"

เหลือระยะห่างอีกแค่สิบกว่าเมตร ชายฉกรรจ์ฝั่งตรงข้ามก็ตะโกนขึ้นมาอีก "รบกวนท่านจ้าวเงยหน้าขึ้นมาดูหน่อยขอรับ"

จ้าวอู่เฉิงเงยหน้าขึ้น ฝั่งตรงข้ามก็ปล่อยลูกศรพุ่งแหวกอากาศดังฟึ่บ

—ลูกศรแล่นเร็วปานสายฟ้าแลบ ปักเข้ากลางหน้าพอดิบพอดี!

จ้าวอู่เฉิงร้องโหยหวน ร่วงผล็อยตกจากหลังลา

พวกมือปราบรอบตัวหลี่เหวินปั๋วพากันยืนตะลึงตาค้าง ทิ้งใต้เท้าแล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงกันอย่างรวดเร็ว

โชคยังดีที่รู้ว่าจะมาตีหมู่บ้านเสี่ยวหวัง จึงไม่ได้ให้ชาวบ้านลากเกวียนเสบียงตามมาด้วย หากลากมาด้วยตอนนี้คงโดนปล้นเสบียงไปหมดสิ้นแล้ว

เนื่องจากหมู่บ้านเสี่ยวหวังไม่ได้ไล่กวดตามมา พอวิ่งหนีพ้นมาได้สองลี้ พวกมือปราบจึงค่อยๆ หอบหายใจแล้วหยุดฝีเท้า

การศึกครั้งนี้สูญเสียลาไปหนึ่งตัว ปลัดอำเภอหนึ่งคน ไม่ถึงกับบาดเจ็บสาหัสเข้าเนื้อ แต่อภิปรายสีหน้าของใต้เท้านั้นดำมืดไม่ต่างจากก้นหม้อ

หัวหน้าหมวดหลายคนแอบซุบซิบกันลับหลัง ต่างฟันธงว่าใต้เท้าจงใจกำจัดคนที่ไม่เข้าพวกอย่างแน่นอน

…

ในเวลานี้ การเปิดทดลองให้บริการครั้งแรกของตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ทอดตัวไปตามไหล่เขาลาดเอียง ลากยาวไปจนถึงพื้นที่ค่ายชิงเฟิงหลังเดิม ชาวบ้านรอบข้างพากันยืนเรียงเป็นสองแถว นำเอาสิ่งของรูปร่างแปลกประหลาดสารพัดอย่างออกมาวางขาย

เพราะเป็นตลาดนัดครั้งแรก จึงมีลูกสมุนหลายคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังชาวบ้านเพื่อคอยดูแลความปลอดภัย

นักท่องเที่ยวของวันนี้ยังคงมาด้วยรถบัสทัวร์สองคัน คันหนึ่งเป็นขาประจำหน้าคุ้น ส่วนนักท่องเที่ยวบนรถอีกคันส่วนใหญ่เพิ่งเคยมาค่ายชิงเฟิงเป็นครั้งแรก

พวกเศรษฐีรุ่นสองสามคนนั้นต่างจากเฉินเสี่ยวเซวียนตรงที่พวกเขาไม่ต้องทำงาน ครั้งนี้จึงโชคดีแย่งชิงโควตาที่นั่งมาได้อีกรอบ

การเดินตลาดนัดใครจะทำไม่เป็นล่ะ? ก็แค่ตลาดนัดแห่งนี้ตั้งอยู่ในยุคต้าหมิง มีความพิเศษขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง

เซี่ยเหวินเจียจึงเพียงแค่แนะนำสั้นๆ สองสามประโยค "วันนี้ตลาดนัดของเราเปิดทดลองให้บริการเป็นวันแรก มีเพียงชาวบ้านจากเก้าหมู่บ้านรอบๆ เท่านั้นครับ

มีประมาณเจ็ดแปดสิบแผง ส่วนใหญ่ที่พวกเขานำมาขายจะเป็นงานหัตถกรรมฝีมือ และมีของป่าอยู่บ้าง

วิธีการซื้อขายเหมือนกับที่เมืองซวงเจียงเลยครับ ใช้เงินสดเหมือนกัน ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือที่นี่สแกนคิวอาร์โค้ดไม่ได้…"

ความจริงเซี่ยเหวินเจียเคยคิดจะใช้คิวอาร์โค้ดรับเงินอยู่เหมือนกัน ถึงขั้นไปวานอาจารย์สำนักศึกษาให้ช่วยวาดรูปคิวอาร์โค้ดบนมือถือของเขาออกมาแล้วด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็ยกเลิกความคิดนี้ไป

หากนักท่องเที่ยวจำนวนมากจ่ายเงินพร้อมๆ กัน จะไม่สามารถระบุได้ว่ายอดไหนเป็นของแผงใด ถึงตอนนั้นจะเคลียร์บัญชีกันลำบาก สู้ให้นักท่องเที่ยวใช้เงินสดไปเลยยังดีเสียกว่า

แบบนี้พอชาวบ้านเอาเงินสดมาแลกเป็นเสบียง เซี่ยเหวินเจียก็สามารถไหว้วานให้หลิวเจี้ยนจวินช่วยหอบเงินสดกลับไปที่เมืองซวงเจียง แล้วค่อยโอนเงินผ่านระบบสแกนเข้าบัญชีของบริษัททัวร์ย้อนยุคได้สบายๆ

"เอาล่ะครับ" เซี่ยเหวินเจียตบมือ "คุณลุงคุณป้าที่น่ารักทุกท่าน รวมถึงเพื่อนๆ หน้าใหม่ เดินเที่ยวกันตามสบายได้เลยครับ อยากซื้ออะไรก็สามารถต่อรองราคากับชาวบ้านได้โดยตรงเลยนะครับ"

…

เด็กหญิงตัวผอมกะหร่องคนหนึ่งนั่งยองๆ ตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นหิมะ อากาศหนาวเหน็บปานนี้กลับสวมเพียงรองเท้าฟาง บนตัวมีแต่เสื้อผ้าขาดวิ่นเป็นรูพรุน

เบื้องหน้าของเธอปูด้วยกระดาษฟางหนึ่งแผ่น บนกระดาษมีเพียงชามหนึ่งใบกับก้อนหินไม่กี่ก้อน

ป้าอู๋ ป้ายวี่ และป้าซุนเหลือบไปเห็นเธอเป็นกลุ่มแรก

ป้าซุนก้มตัวลงอย่างทุลักทุเล หยิบชามขึ้นมาดู "แม่หนู ชามใบนี้ขายยังไงจ๊ะ?"

เด็กหญิงมีดวงตากลมโตเป็นประกาย เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงต่ำตามเดิม "สะ…สวัสดีนายหญิงทั้งสามเจ้าค่ะ! ชามใบนี้ของข้าน้อยอยาก…อยากแลกข้าวสาลีสักหนึ่งชั่งเจ้าค่ะ"

แต่แล้วเด็กหญิงก็รีบเปลี่ยนใจ ละล่ำละลักบอกต่อทันที "ถ้านายหญิงคิดว่ามากไป ข้าวฟ่าง…ข้าวฟ่างหนึ่งชั่งก็ได้เจ้าค่ะ"

โธ่เอ๋ย! น่าสงสารจริงๆ!

ป้าซุนถอนหายใจยาว หันกลับไปปรึกษากลุ่มเพื่อน "หรือจะให้สักห้าร้อยดี? จะน้อยไปไหมเนี่ย?"

จริงๆ แล้วตอนนี้เครื่องเคลือบดินเผาจากเตาเผาพื้นบ้านพวกนี้ในเมืองซวงเจียงแทบจะขายไม่ออกแล้ว แก๊งสามป้าแต่ละคนต่างก็มีชามมีจานแบบนี้กองพะเนินอยู่ที่บ้านเต็มไปหมด

ป้ายวี่ส่ายหน้า "อย่าเพิ่งซี้ซั้วให้ ลองถามดูก่อน"

ป้ายวี่ย่อตัวลงหน้าแผง "แม่หนู ที่บ้านหนูเหลือใครบ้างจ๊ะ?"

เด็กหญิงท่าทางขลาดกลัว หดคอก้มหน้า "ที่บ้านข้าน้อยยังมีน้องสาวอีกคน…แล้วก็ท่านแม่เจ้าค่ะ!"

สามป้าขยับหัวเข้ามาชิดกันกระซิบกระซาบ: ยิ่งแบบนี้ยิ่งให้มั่วซั่วไม่ได้ เงินห้าร้อยหยวนแลกแป้งหมี่ถุงใหญ่ได้ตั้งหกกระสอบ โบราณว่าไว้มีเงินทองอย่าให้ใครเห็น จู่ๆ ได้เสบียงเยอะขนาดนั้น ดีไม่ดีชีวิตยังไม่ทันสบาย จะกลายเป็นการชักศึกเข้าบ้านให้ครอบครัวเด็กคนนี้เสียเปล่าๆ

ป้าซุนชูสองนิ้ว "สองร้อยล่ะ?"

ป้าอู๋ก็ยังส่ายหน้า "สองร้อยก็ยังเยอะไป…แล้วทำไมพวกเราต้องซื้อชามด้วยล่ะ ไม่แน่ว่าชามใบนี้อาจจะเป็นชามที่เด็กคนนี้ต้องใช้กินข้าวต้มประทังชีวิตประเดี๋ยวนี้ก็ได้นะ!"

นั่นสิ? ทำไมต้องซื้อชามด้วยล่ะ? หินก้อนเล็กๆ ที่วางอยู่บนกระดาษฟางก็น่ารักดีนี่นา ถึงจะไม่มีราคาค่างวด แต่อย่างน้อยก็เก็บไว้เป็นที่ระลึกได้

แก๊งสามป้าจึงตกลงใจควักเงินคนละยี่สิบหยวน ซื้อหินก้อนเล็กๆ กลับไปคนละก้อน