บทที่ 74 ณ ตลาดนัดอันคึกคัก

เหตุการณ์แบบเดียวกับป้าซุนกำลังเกิดขึ้นไปทั่วตลาดนัด

นักท่องเที่ยว ก ถูกใจตะกร้าสานจากกิ่งหลิวใบหนึ่ง ตะกร้ารูปวงรีขนาดเท่าพวงมาลัยรถยนต์ ช่างสานตั้งใจทิ้งเศษเปลือกไม้เส้นเล็กๆ เอาไว้ตามผิว ให้ความรู้สึกถึงกลิ่นอายดั้งเดิม พอหยิบขึ้นมาจับแล้วรู้สึกถนัดมือและมีความสากหยาบเล็กน้อย

คนที่ใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ไม่ได้เห็นของพื้นบ้านแบบนี้มานานมากแล้ว มันทำให้นักท่องเที่ยว ก นึกถึงตอนเด็กๆ หมั่นโถวของยายมักจะใส่ไว้ในตะกร้าแบบนี้เสมอ แถมยังมีผ้าขาวเนื้อหยาบคลุมไว้ชั้นหนึ่งด้วย

"เท่าไรครับ"

ชาวบ้านยื่นฝ่ามือดำกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแตกจากหิมะกัดออกมา "ขอแลกข้าวสาลีสามชั่งขอรับ ใต้เท้า"

นักท่องเที่ยว ก พยักหน้าแล้วจ่ายเงินไป 100 หยวน ความจริง 100 หยวนก็นับว่าเป็นราคาตลาด หากในตลาดเมืองซวงเจียงมีตะกร้าสานจากกิ่งหลิวแบบนี้ขาย ก็คงราคาประมาณ 50 ถึง 60 หยวน แต่ตะกร้าที่ชาวบ้านยุคต้าหมิงสานนั้นประณีตและสวยกว่ามาก

คุณลุงกระดูกถูกใจรองเท้าปักคู่หนึ่งเข้า จึงยืนเถียงกับนักท่องเที่ยวคนที่สาม

นักท่องเที่ยวคนที่สามพูดว่า "คุณเป็นผู้ชายแท้ๆ จะมาแย่งของชิ้นนี้กับผมทำไม ไม่อายบ้างหรือไง!"

คุณลุงกระดูกเท้าสะเอว "แหม พูดเหมือนตัวเองไม่ใช่ผู้ชายอย่างนั้นแหละ!"

นักท่องเที่ยวคนที่สามสวนกลับ "ผมจะซื้อไปให้เมียผม!"

คุณลุงกระดูกแทบกระอักเลือด จุกจนพูดไม่ออก เพราะตัวเขาไม่มีทั้งภรรยาและลูกสาว!

รองเท้าปักคู่นี้สวยงามมากจริงๆ หน้าผ้าเป็นสีน้ำเงินไพลิน ด้านข้างปักลวดลายดอกไม้สีขาวสลับชมพูซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ริมขอบรองเท้ายังเดินเส้นไหมอย่างประณีต

นักท่องเที่ยวคนที่สามถือรองเท้าไว้แล้วถามว่า "เท่าไรครับ"

คนขายรองเท้าเป็นหญิงชาวบ้าน นางยื่นนิ้วมือออกมาห้านิ้วด้วยความประหม่า ก่อนจะรีบหดกลับไปสองนิ้ว "เรียนนายท่าน ขอ…ขอข้าวฟ่างสักสามชั่งก็พอเจ้าค่ะ"

นักท่องเที่ยวคนที่สามควักเงิน 100 หยวนส่งให้นาง นางมองซ้ายมองขวาแล้วรีบยัดเงินเข้าไปในอกเสื้อทันที

ผู้ใหญ่บ้านกำชับไว้แล้วว่า กระดาษพวกนี้สามารถนำไปแลกเสบียงกับท่านหัวหน้าเซี่ยได้

ผู้คนเดินเบียดเสียดกันแน่นขนัด ทั่วทั้งตลาดเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว และมีเสียงพูดคุยต่อรองราคากันดังเซ็งแซ่

เมื่อรู้ว่าชาวบ้านมีความเป็นอยู่ที่ยากลำบาก เหล่านักท่องเที่ยวมักจะยอมจ่ายเกินราคาให้อยู่เสมอ

กระดาษตัดทีละปึกๆ ถูกเปลี่ยนเป็นเงิน เห็ดและผักป่าก็ถูกเปลี่ยนเป็นเงิน

ตุ๊กตาดินเผา ภาพมงคลปีใหม่ งานปัก และข้าวของเครื่องใช้ชิ้นเล็กๆ ที่ชาวบ้านไม่ได้ใช้ในบ้าน ล้วนถูกนักท่องเที่ยวแย่งกันซื้อไปจนหมด

กระทั่งก้อนหินหน้าตาธรรมดาๆ ในมือเด็กน้อยก็ยังเปลี่ยนเป็นเงินได้

แน่นอนว่าเหล่านักท่องเที่ยวก็ช็อปปิ้งกันอย่างมีความสุข การได้สัมผัสชาวบ้านยุคต้าหมิงอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ ได้เดินเที่ยวตลาดนัดยุคต้าหมิงขนานแท้เช่นนี้ ถือเป็นประสบการณ์ที่สุดยอดมาก

หลินหว่านอี้นึกในใจว่า พอกลับไปเมื่อไหร่จะต้องแต่งนิยายสักเรื่อง ตั้งชื่อว่า 'ฉันไปเดินตลาดนัดที่ยุคต้าหมิง'

…

ใกล้เที่ยง หญิงวัยกลางคนผมเผ้ากระเซิงคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามาในตลาดเพื่อตามหาลูกสาว

"ลูกเอ๊ย ทำไมยังไม่ไปกินข้าวอีก"

เด็กหญิงตัวน้อยที่ขายหินให้ป้าซุนเป็นคนแรกยังคงนั่งยองๆ อยู่บนกองหิมะ นางฉีกยิ้มกว้าง "ท่านแม่!"

เด็กหญิงมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงค่อยๆ แง้มเสื้อให้มารดาดูแล้วกระซิบเบาๆ "ท่านแม่ รีบดูเร็วเข้า ข้าแลกเป็นกระดาษมาได้เต็มเลย ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกว่ากระดาษพวกนี้เอาไปแลกเสบียงได้เจ้าค่ะ"

หญิงวัยกลางคนตกใจจนตาโต รีบดึงเสื้อผ้าขาดๆ ของลูกสาวมาปิดไว้

"ท่านแม่" เด็กหญิงหยิบถุงพลาสติกออกมาจากในเสื้ออีกใบ "เมื่อกี้พวกคุณนายที่ซื้อหินให้สิ่งนี้กับข้ามาด้วย!"

นี่มัน…ถุงเท้าหรือนี่ ถุงเท้าผ้าฝ้ายเนื้อดีแถมยังประณีตเสียจริง

หญิงวัยกลางคนเอื้อมมือไปจับเท้าคู่เล็กของลูกสาว มันเย็นเฉียบ "หนิวหนิว เอ็งนี่โง่จริง ทำไมถึงยังไม่รีบใส่เข้าไปอีก!"

"ท่านแม่" เด็กหญิงยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มผุดขึ้นเต็มใบหน้าที่ลายพร้อยไปด้วยแผลหิมะกัด "พวกคุณนายให้มาตั้งหลายคู่ ข้ารอจะใส่พร้อมท่านแม่กับน้องสาวจ้ะ"

หญิงวัยกลางคนลูบแก้มลูกสาว ตรงหน้าอกของนางปูดโปนออกมาเพราะซ่อนชามใบหนึ่งไว้

นางปลดสาบเสื้อออกแล้วพูดว่า "ข้าไปรับบะหมี่ส่วนของเอ็งมาให้แล้ว หนิวหนิว รีบกินตอนร้อนๆ เถอะ"

วันนี้ค่ายชิงเฟิงยังคงแจกบะหมี่คลุกน้ำมันพริกเหมือนเดิม เพียงแต่เมื่อวานนักท่องเที่ยวบ่นกันระงม วันนี้หลายคนเลยไม่ยอมเอาพริกมาให้คุณลุงกระดูก

แม้บะหมี่คลุกน้ำมันพริกจะลดพริกลงไปบ้าง แต่น้ำมันร้อนๆ ก็ยังราดมาให้อย่างเต็มที่ ทั้งต้นหอมและกระเทียมก็ใส่มาไม่ยั้ง ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมา

…

ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงเลิกเอาช่วงบ่ายโมงบ่ายสอง ชามของเด็กหญิงขายออกไปแล้ว ทั้งแม่ลูกสามคนยังไม่รีบกลับบ้าน แต่หาที่หลบมุมอยู่ตรงจุดบังลมด้านนอกค่ายชิงเฟิง นั่งอิงแอบกันแล้วกระซิบกระซาบกันว่า

"ท่านแม่ ถุงเท้าอุ่นดีจังเจ้าค่ะ" น้องสาวคนเล็กอายุยังน้อย เพียงเจ็ดแปดขวบ ฟันหน้ายังหลออยู่ซี่หนึ่ง

ทั้งสามแม่ลูกใช้หิมะเช็ดเท้าจนสะอาดแล้วสวมถุงเท้าคู่ใหม่ หญิงวัยกลางคนโอบกอดลูกสาวทั้งสองไว้พลางกำชับลูกสาวคนโตว่า "หนิวหนิว เจ้าต้องดูแล 'กระดาษ' พวกนั้นให้ดีนะ"

เด็กหญิงพยักหน้า ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ นางยังไม่รู้ว่า 'กระดาษ' เหล่านี้แลกธัญพืชได้เท่าไหร่ แต่ตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอกดูเหมือนว่าจะได้ไม่น้อยทีเดียว

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระลอก

ทั้งสามแม่ลูกขดตัวอยู่ในกองหญ้าคา ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่น ท่ามกลางความเหน็บหนาว พวกนางกลับมีความรู้สึกอย่างหนึ่งงอกงามขึ้นมาในใจ สิ่งนั้นเรียกว่า 'ความหวัง'

น้องสาวคนเล็กถอดถุงเท้าออกเป็นพักๆ แล้ววิ่งออกไปดูลาดเลา กลับมาก็เจื้อยแจ้วรายงานพี่สาวกับท่านแม่

"ท่านแม่ ท่านผู้ใหญ่บ้านก็รออยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ!"

"ท่านแม่ ข้าเห็นลุงโจวชีด้วย แล้วก็เห็นลุงหัวเกลื้อน ทั้งสองคนกำลังยืนยามกันอยู่เลยเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่! ท่านแม่จ๋า!" คราวนี้เสียงของน้องเล็กดูรีบร้อนเป็นพิเศษ "พี่สาวนักท่องเที่ยว… เอ้อ ไม่สิ ท่านน้าสะใภ้นักท่องเที่ยวให้สิ่งนี้กับข้ามาเจ้าค่ะ!"

ของชิ้นนี้หลินหว่านอี้เป็นคนให้มา จะให้เรียกว่าพี่สาวก็ดูไม่ค่อยเหมาะ แต่จะเรียกว่าท่านน้าสะใภ้ พี่สาวคนนี้ก็ดูยังอายุน้อยเหลือเกิน น้องเล็กเลยลำบากใจอยู่ครู่หนึ่ง

ในฝ่ามือเล็กจ้อยของเด็กหญิงคือห่อพลาสติกสีสันสดใส พอฉีกออกข้างในก็คือลูกอมที่ทั้งสามแม่ลูกไม่เคยเห็นมาก่อน

น้องเล็กอดใจไม่ไหวจัดการกินไปหนึ่งเม็ด พอลิ้มรสดู… หวานเหมือนน้ำผึ้ง! ไม่สิ… หวานกว่าน้ำผึ้งเสียอีก!

ทั้งสองยื่นที่เหลือให้ท่านแม่ แต่ผู้เป็นแม่ส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่ยอมกินเพราะเสียดายของ

รอบค่ายชิงเฟิงเนืองแน่นไปด้วยชาวบ้านจากหมู่บ้านละแวกใกล้เคียง สภาพของทุกคนไม่ต่างจากสามแม่ลูก ต่างคนต่างกอดกองฟางซุกตัวอยู่ตามมุมกำแพงเพื่อหลบลมหนาว

ส่วนหนึ่งกำลังรอให้ค่ายชิงเฟิงแจกข้าวต้มรอบค่ำ ส่วนอีกส่วนก็เหมือนกับพวกนาง คือรอที่จะนำของมาแลกเสบียง

ชาวบ้านต่างกระซิบกระซาบกันว่าท่านหัวหน้าเซี่ยกำลังยุ่งอยู่ ต้องรออีกสักพัก

น้องเล็กวิ่งเท้าเปล่าไปชะโงกดูอีกสองสามรอบ ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทุกที

ชาวบ้านเริ่มตั้งแถวกันอีกครั้งเพื่อรอรับข้าวต้มจากค่ายชิงเฟิง

พวกเขามาจากหมู่บ้านโดยรอบ ระยะทางตั้งแต่ไม่กี่ลี้ไปจนถึงสิบกว่าลี้ เมื่อได้ซดข้าวต้มร้อนๆ ชามนี้เสร็จ ก็ต้องรีบเดินทางกลับบ้านเพื่อพักผ่อน

และช่วงเวลานี้เองที่ท่านหัวหน้าเซี่ยเริ่มว่างลง ปฏิบัติการนำ 'กระดาษ' ชนิดนั้นมาแลกเสบียงจึงเริ่มขึ้นได้เสียที

ผู้เป็นแม่พาน้องเล็กถือชามไปรับข้าวต้ม

ส่วนเด็กหญิงถอดถุงเท้าออกมาพับเก็บใส่ถุงพลาสติกอย่างทะนุถนอม แล้วซุกไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินตามคนบ้านเดียวกันจากหมู่บ้านหลิวซู่โกวไปแลกเสบียง