บทที่ 75 คิดบัญชี

ด้านนอกโกดังมีโต๊ะแปดเซียนตั้งอยู่หนึ่งตัว รอบด้านเต็มไปด้วยลูกสมุนยืนถือคบเพลิง

เซี่ยเหวินเจียนั่งอยู่หลังโต๊ะ พอมองแถวตรงหน้าก็เริ่มปวดหัวขึ้นมา แถวยาวคดเคี้ยวนั้นมีคนยืนต่อกันไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดสิบคน

ยังคงมีชาวบ้านที่ซดข้าวต้มเสร็จทยอยเบียดเสียดกันเข้ามาเรื่อยๆ คนที่มาทีหลังเหล่านี้อาจไม่ได้มีเงิน ส่วนใหญ่มาเพื่อมุงดู ไม่ก็มาคอยให้กำลังใจคนในหมู่บ้านตนเอง

คนที่ยืนอยู่หัวแถวสุดคือเถียนไป่ลู่ ท่ามกลางความมืด ใบหน้ากลมอ้วนของเขาเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลเถียนผู้นี้ค้อมตัวลงคารวะท่านหัวหน้าเซี่ยอย่างนอบน้อม "ท่านหัวหน้า ลำบากท่านแล้วขอรับ!"

เซี่ยเหวินเจียพยักหน้า "หมู่บ้านพวกเจ้าขายได้เงินมาเท่าไหร่?"

เถียนไป่ลู่พอจะรู้หนังสืออยู่บ้าง แต่ตัวเลขอารบิกนั้นไม่รู้จักเลยสักตัว เขาหัวเราะแหะๆ พลางควักเงินปึกหนึ่งออกมา แล้วประคองวางลงบนโต๊ะแปดเซียนด้วยสองมืออย่างเคารพนบนอบ

เซี่ยเหวินเจียหยิบขึ้นมานับ สองพันสี่ร้อยหยวน!

"เจ้าอยากจะแลกเป็นอะไร?"

"แป้งสาลีขอรับท่านหัวหน้า ข้าน้อยขอแลกเป็นแป้งสาลีทั้งหมดเลยขอรับ!"

เซี่ยเหวินเจียหยิบเครื่องคิดเลขบนโต๊ะขึ้นมา นี่เป็นของที่เขาตั้งใจฝากให้หลิวเจี้ยนจวินเอามาให้ในวันนี้

สองพันสี่ร้อยหารหนึ่งจุดหก ได้หนึ่งพันห้าร้อย

หนึ่งพันห้าร้อยหารห้าสิบ ได้สามสิบ

"แป้งสาลีรวมทั้งหมดหนึ่งพันห้าร้อยชั่ง สามสิบกระสอบ!"

เซี่ยเหวินเจียหันไปสั่งเจ้าขาเป๋ "เปิดโกดัง ขนแป้งสาลีให้เจ้าค่ายเถียน สามสิบกระสอบพอดี"

เถียนไป่ลู่ก้าวขาเซจนแทบล้ม นี่มันแป้งสาลีตั้งหนึ่งพันห้าร้อยชั่งเชียวนะ!

ในยุคต้าหมิง ที่นาหนึ่งหมู่เก็บเกี่ยวข้าวสาลีได้ราวหนึ่งถึงสองสือเท่านั้น

นั่นหมายความว่า ต่อให้เป็นปีที่พืชผลอุดมสมบูรณ์ ผลผลิตต่อหมู่ก็ยังได้แค่หนึ่งถึงสองร้อยชั่ง ยิ่งพอนำไปโม่เป็นแป้งสาลีก็ต้องหักทิ้งไปอีกหนึ่งในสาม

ต่อให้คิดจากปีที่เก็บเกี่ยวได้ดีที่สุด แป้งสาลีหนึ่งพันห้าร้อยชั่งนี้ก็ต้องใช้ที่นามากกว่าสิบหมู่ทีเดียว

ซ้ำร้ายชาวบ้านทำนายังต้องเตรียมเมล็ดพันธุ์ ต้องใส่ปุ๋ย ดายหญ้า ตรากตรำเหน็ดเหนื่อย ทั้งยังต้องภาวนาให้ดินฟ้าอากาศเป็นใจ

ต่อให้มีผลผลิตขึ้นมาจริงๆ ก็ยังต้องคอยระวังการขูดรีดภาษีจากราชสำนักอีก

ทว่าในยามนี้ แป้งสาลีหนึ่งพันห้าร้อยชั่งเต็มๆ กลับแลกมาได้ด้วยเศษขยะกองหนึ่ง และใช้เวลาอยู่ที่นี่กับท่านหัวหน้าเซี่ยเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น!

บ้าไปแล้ว! เถียนไป่ลู่คิดในใจว่าตนเองต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ!

เขารู้สึกว่าขาทั้งสองข้างเบาหวิว ราวกับกำลังก้าวเดินอยู่บนปุยฝ้าย!

ตอนที่ขนเสบียงออกจากโกดังค่ายชิงเฟิง เจ้าขาเป๋กับเหล่าซานยังคงตีหน้าบึ้งตึง ปากคว่ำยาวจนแทบจะแขวนขวดน้ำเต้าได้

ทว่าเถียนไป่ลู่กลับยิ้มแก้มแทบปริ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ต่อให้เจ้าขาเป๋กับเหล่าซานถ่มน้ำลายรดหน้าเจ้าค่ายเถียนตอนนี้ เจ้าตัวก็คงยอมปาดออกพร้อมรอยยิ้มอย่างยินดี

ได้รับเสบียงมากมายถึงเพียงนี้ ตอนนี้จะให้เถียนไป่ลู่ยกคนของค่ายชิงเฟิงขึ้นหิ้งบูชาเป็นบรรพบุรุษ เขาก็ยังยอม!

แป้งสาลีขาวผ่องดั่งหิมะถูกแบกออกจากโกดังทีละกระสอบ วางเรียงบนเกวียนเข็นของหมู่บ้านตระกูลเถียน ชาวบ้านต่างช่วยกันเข็นกลับไปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

ใครๆ ก็อยากเอื้อมมือไปลูบคลำแป้งพวกนี้ดูสักครั้ง ว่ากันว่าท่านหัวหน้าเซี่ยมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เหลือล้น ใครได้กินแป้งของเขาก็ถือว่ามีบุญวาสนา

…

ถ้าทุกคนเป็นเหมือนเถียนไป่ลู่ก็คงสบายไปแล้ว เซี่ยเหวินเจียคิดในใจ

หมู่บ้านตระกูลเถียนจัดการกันมาอย่างดี รวบรวมเงินสดมารวมกันไว้ก้อนเดียว แต่เงินในมือชาวบ้านคนอื่นๆ ไม่ได้เป็นระเบียบขนาดนั้น

เซี่ยเหวินเจียเคาะโต๊ะ "คนต่อไป!"

ชาวนาชราเดินหลังค่อมเข้ามา พอถึงหน้าโต๊ะก็ตั้งท่าจะคุกเข่าโขกศีรษะ

กุนซือไป๋รีบปราดเข้าไปดึงตัวขึ้นมา "ยืนให้มั่น! ท่านหัวหน้ามีภารกิจล้นมือ เจ้าจะมัวชักช้าอยู่ไย รีบควักเงินออกมาเร็วเข้า!"

ชาวนาชรามือไม้สั่น ล้วงเงินสดออกมาจากอกเสื้อนวมสีดำขาดวิ่น นี่เป็นเงินที่เขาขายตะกร้าสานได้ในวันนี้

เปลวไฟจากคบเพลิงสะบัดไหวไปตามลมหนาว

เซี่ยเหวินเจียหยิบเงินขึ้นมานับพลางถอนหายใจ "กุนซือไป๋ เจ้าเองก็น่าจะหัดนับเงินพวกนี้ได้แล้วนะ!"

ถ้าไป๋ไคซินอ่านเลขอารบิกออก รู้จักธนบัตรพวกนี้ มีหรือท่านหัวหน้าเซี่ยจะต้องมานั่งทนหนาวนับเงินอยู่ตรงนี้

ไป๋ไคซินที่ยืนถือคบเพลิงส่องสว่างให้อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบโค้งกาย "ผู้น้อยจะเร่งศึกษาเดี๋ยวนี้ขอรับ!"

"อืม เจ็ดร้อยห้าสิบหยวน เจ้าอยากแลกเป็นอะไรล่ะ" คราวนี้เขาหันไปถามชาวนาชรา

"แป้งสาลีขอรับ!" ชายชราตอบโดยไม่เสียเวลาคิด

เรื่องจะแลกเป็นอะไร ชาวบ้านละแวกนี้ปรึกษากันมานับรอบไม่ถ้วนแล้ว ได้ข้อสรุปว่าข้าวสารคุ้มสู้แป้งสาลีไม่ได้ ส่วนบะหมี่เส้นแห้งนั้น เอาแป้งกลับไปนวดทำเองก็ได้

เซี่ยเหวินเจียพยักหน้า กดเครื่องคิดเลขคำนวณอย่างว่องไว "รวมเป็นสี่ร้อยหกสิบแปดชั่ง ให้แป้งสาลีเจ้าเก้ากระสอบ กับเศษอีกสิบแปดชั่ง"

การแบ่งเศษแป้งสาลียุ่งยากจริงๆ ต้องใช้ตาชั่งคันไม้มาชั่ง ทั้งยังต้องหาภาชนะมารองรับ จะเทใส่ตะกร้าหวายก็คงรั่วไหลหมด

แต่ก็นั่นแหละ ชาวบ้านผู้ยากไร้ไม่เคยกลัวความลำบาก ขอแค่ได้แป้งสาลีเพิ่มมาสักไม่กี่ชั่งหรือสิบกว่าชั่ง ต่อให้ต้องเดินข้ามเขาเป็นสิบๆ ลี้เพื่อแบกไหข้าวที่บ้านมาใส่ พวกเขาก็ยอม

…

แถวยาวค่อยๆ ขยับไปข้างหน้าอย่างเป็นระเบียบ คนนี้แลกแป้งสาลีสองกระสอบ คนนั้นก็แลกไปสองกระสอบเช่นกัน

ชาวบ้านทุกคนที่นำของมาขายในตลาดนัดค่ายชิงเฟิงวันนี้ อย่างน้อยที่สุดก็ได้กลับไปคนละสามสิบถึงห้าสิบชั่ง

แม้แต่เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนนั้นยังขายของได้เงินมาสองร้อยกว่าหยวน แลกเป็นแป้งขาวได้ตั้งร้อยกว่าชั่ง

ยามนี้ค่ายชิงเฟิงคึกคักราวกับเทศกาลปีใหม่ ชาวบ้านดูราวกับเพิ่งเก็บเกี่ยวผลผลิตครั้งใหญ่ได้ ทุกคนใบหน้าแดงระเรื่อ เปี่ยมล้นด้วยความปลาบปลื้มยินดี

คนกลุ่มเดียวที่ไม่ค่อยสบอารมณ์คงหนีไม่พ้นบรรดาลูกสมุนของค่ายชิงเฟิง เพราะพวกเขารู้สึกเสียดายเสบียงในโกดังเหลือเกิน

และคนที่ทุกข์ทรมานที่สุดก็คือท่านหัวหน้าเซี่ย เซี่ยเหวินเจีย—ไม่ใช่เพราะเสียดายเสบียง แต่เพราะเหนื่อยสายตัวแทบขาดต่างหาก!

ให้ตายสิ แถวยาวเหยียดแทบไม่ขยับไปไหนเลย ท่านเจ้าค่ายต้องนั่งคิดบัญชีติดต่อกันถึงสามสี่ชั่วโมงเต็มๆ แถมยังต้องทนตากลมหนาวเหน็บอยู่กลางแจ้งตลอดเวลาอีก

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกของการจัดตลาดนัดค่ายชิงเฟิง เขาจึงจำเป็นต้องสร้างความน่าเชื่อถือให้เป็นที่ประจักษ์ในหมู่ชาวบ้านแถบนี้ให้ได้

…

สำหรับผู้คนจำนวนมากในอำเภอซานหยาง คืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่ไม่อาจข่มตานอนได้ลง

เมฆดำทะมึนบดบังฟากฟ้า จันทร์เสี้ยวโผล่พ้นม่านเมฆมาให้เห็นเป็นพักๆ สายลมหนาวเยือกพัดกวาดผ่านทุ่งกว้างอันเงียบสงัด ส่งเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหูเป็นระลอก

นกเค้าแมวตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้แห้งกรัง ส่งเสียงร้องโหยหวนแหวกผ่านความเวิ้งว้างและหนาวเหน็บแห่งราตรี

ณ หมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านตระกูลหวังไปสิบกว่าลี้ เสี่ยวสวี่กำลังสะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า

"พี่ใหญ่ ข้าน้อยผิดไปแล้วจริงๆ! ฮือๆ!"

"พวกเราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งนาน แม้แต่ศพของท่าน ข้าน้อยยังไม่มีปัญญาชิงกลับมาได้เลย ฮือๆ!"

เมื่อไม่มีกระดาษเงินกระดาษทอง เสี่ยวสวี่จึงทำได้เพียงจุดหญ้าแห้งกับเปลือกไม้เพื่อเซ่นไหว้

ท่ามกลางป่าเขารกร้าง มีเพียงเขาคนเดียวที่มาทำพิธีเซ่นไหว้ปลัดอำเภอจ้าวอู่เฉิงผู้ล่วงลับ

"พี่ใหญ่ ท่านไปสู่สุคติเถิดขอรับ ส่วนพี่สะใภ้นั้น ข้าน้อยจะช่วยดูแลให้อย่างดี…"

"ข้ายังไม่ตายโว้ย วางใจกับผีเอ็งสิ!!"

ขณะกำลังพร่ำรำพัน จู่ๆ ก็มีหัวคนโผล่พรวดขึ้นมาจากกองหิมะด้านข้าง ใบหน้าซื่อสัตย์จริงใจนั้นดูคุ้นตาจนเหมือนจ้าวอู่เฉิงไม่มีผิดเพี้ยน สิ่งเดียวที่แปลกไปคือมีลูกธนูปักคาอยู่บนใบหน้านั่นด้วย

"ผีหลอก!" เสี่ยวสวี่แผดเสียงลั่นพร้อมกับใส่เกียร์หมาโกยแน่บ แต่พอวิ่งไปได้สิบกว่าก้าวก็ชะงักฝีเท้าลง รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ใบหน้าของจ้าวอู่เฉิงที่โผล่พ้นหิมะกำลังบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดพลางร้องโอดโอย "ซี้ด… โอยยย เจ็บจนแทบขาดใจแล้วโว้ย!"

"ซี้ด…"