บทที่ 76 ยืมร่างคืนชีพ

"พี่ใหญ่?" เสี่ยวสวี่หันขวับกลับไป

"ซี๊ด…" ใบหน้าของจ้าวอู่เฉิงยังคงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดพลางครวญครางไม่หยุด

จังหวะนั้นลมพัดวูบหนึ่ง ก้านธนูที่ปักคาอยู่บนใบหน้าจึงแกว่งไกวไปมา จ้าวอู่เฉิงยิ่งส่งเสียง "ซี๊ดซ๊าด" หนักกว่าเดิม

"โอ๊ย… ซี๊ด… เจ็บจะตายห่าอยู่แล้วโว้ย!"

เสี่ยวสวี่เห็นดังนั้นก็ดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย "พี่ใหญ่! ท่านยังไม่ตายรึนี่!"

เขาพุ่งตัวสามก้าวพรวดเข้าไปหา สองมือคว้าไหล่ของจ้าวอู่เฉิงแล้วเขย่าอย่างบ้าคลั่ง "พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!"

จ้าวอู่เฉิงร้องลั่น "โอ๊ยๆ!"

พอไหล่ขยับ ก้านธนูก็พลอยแกว่งตามไปด้วย สั่นไหวไปมาจนตาลายแทบจะบินได้

ทำเอาจ้าวอู่เฉิงเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว "ซี้ด… อย่าเขย่า มารดามันเถอะ อย่าเขย่า!"

"ซี้ด… มารดามันเถอะ เจ้าอยากให้ข้าตายหรือไง! เจ็บจะตายโหงอยู่แล้วโว้ย!"

เพราะมัวแต่ดีใจ เสี่ยวสวี่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าก้านธนูปักอยู่บนหน้าของจ้าวอู่เฉิง เสียบทะลุจากข้างริมฝีปาก ทะลวงผ่านกระพุ้งแก้มไปโผล่ออกตรงโคนหู

แค่เห็นก็รู้สึกเสียวฟันวาบที่แก้มแทนจนน้ำลายสอเต็มปาก "พี่ใหญ่ คงเจ็บมากเลยสินะขอรับ!"

จ้าวอู่เฉิงสูดปากครางซี๊ดซ๊าดไปอีกพักใหญ่ "เจ้าลองมาโดนดูบ้างไหมล่ะ มารดามันเถอะ!"

ตอนนี้ไม่เพียงแต่เจ็บ เวลาพูดยังมีลมรั่วออกตามรอยแผล มิหนำซ้ำยังต้องคอยหลบลมหนาว พอมีลมพัดผ่านวูบหนึ่ง จ้าวอู่เฉิงก็ต้องสูดปากครางขึ้นมาอีกระลอก

ปลัดอำเภอจ้าวอู่เฉิงสูดปากพลางด่า "เสี่ยวสวี่ พวกเจ้ามันสารเลวเกินไปแล้ว! ดูก่อนไม่ได้หรือไงว่าข้าตายหรือยัง ค่อยวิ่งหนีน่ะ!"

…ก็ใครๆ ต่างคิดว่าท่านตายไปแล้วนี่ขอรับ! อีกอย่าง ทุกคนเขาก็โกยกันหมด!

อาชีพมือปราบมันก็เป็นแบบนี้ เวลาเจอชาวบ้านล่ะทำตัวดั่งเสือสิงห์ แต่พอเจอพวกกบฏหรือโจรป่ากลับเผ่นแน่บเอาตัวรอด

ช่างเถอะ ตอนนี้มามัวพูดเรื่องพวกนี้ก็ไร้ประโยชน์ สิ่งเร่งด่วนอันดับแรกคือรักษาบาดแผล ช่วยใต้เท้าปลัดอำเภอถอนลูกธนูออกมาก่อน

อันดับสองคือต้องไปรายงานใต้เท้านายอำเภอ หลี่เหวินปั๋วยังนึกว่าจ้าวอู่เฉิงพลีชีพไปแล้วเสียอีก!

จ้าวอู่เฉิงแค้นจนแทบจะบดฟันให้แหลก แต่ติดตรงที่มีลูกธนูปักคาอยู่ จึงไม่กล้าขบฟันแรง "อย่าได้เอ่ยถึงไอ้ขุนนางสารเลวนั่นให้ข้าได้ยินเชียว! ให้ข้าไปเปิดประตูเมือง ซี๊ด… มารดามันเถอะ พอมันเห็นท่าไม่ดีกลับวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก ซี๊ด…"

…

ในอำเภอซานหยาง หรือจะพูดให้ถูกคือทั่วทั้งมณฑลส่านซี มีหมู่บ้านรกร้างปรักหักพังเช่นนี้อยู่ดาษดื่น ราษฎรต่างละทิ้งถิ่นฐานบ้านเกิดไปด้วยสารพัดเหตุผล

ที่ที่พวกหลี่เหวินปั๋วหลบซ่อนตัวอยู่ก็คือหมู่บ้านร้างไร้ผู้คนตามแบบฉบับ ซากกระดูกขาวเกลื่อนกลาดกลางทุ่ง รอบข้างไร้สรรพเสียงสรรพสัตว์ แม้แต่เสียงไก่ขันก็ไม่มี

บนกิ่งไม้มีนกเค้าแมวสองสามตัวส่งเสียงร้องโหยหวนแหลมสูง เสียงนั้นเยือกเย็นชวนขนลุกราวกับเสียงภูตผี หากฟังเผินๆ ชวนให้นึกว่าเป็นเสียงทารกร้องไห้ได้ง่ายดาย

เมฆทมิฬแผ่ปกคลุมท้องฟ้า ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านดงหญ้ารกชัฏบนหลังคาบ้าน ซ้ำยังเป็นค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์ ทุกอย่างนี้เมื่อผสานกับภาพซากปรักหักพังในหมู่บ้าน ก็ยิ่งเพิ่มบรรยากาศวังเวงชวนขนหัวลุกขึ้นไปอีกหลายส่วน

หลี่เหวินปั๋วเอามือไพล่หลัง ยืนแหงนหน้าทอดถอนใจอยู่กลางลานบ้าน ร่ายบทไว้อาลัยให้แก่จ้าวอู่เฉิง

"อนิจจา!" (โปรดทราบ: หลี่เหวินปั๋วมีเสียงเหน่อแปร่งคล้ายเป็ด)

"สายน้ำเว่ยสะอื้นไห้ เทือกเขาฉินหลิ่งค้อมคำนับ ลมร้ายฟาดฟันธงทิวสะบั้น

ทิศประจิมหม่นแสง แผ่นดินจ้าวปริแยก ดาวตกดับเหนือปราการเดียวดาย

กาลก่อนเคยสดับคำม้าศึกห่อร่าง กาลนี้ประจักษ์ความเด็ดเดี่ยวแห่งยอดขุนศึกตัดลิ้น…"

ท่านใต้เท้าโยกศีรษะไปมา ร่ำไห้จนน้ำตาไหลพราก ทว่าพวกมือปราบกลับคิดไปอีกทาง กลอนบทนี้ยังสู้กลอนชาวบ้านเมื่อวานไม่ได้เลยสักนิด ฟังไม่เข้าใจแม้แต่ครึ่งคำ

หลี่เหวินปั๋วร่ายไปสองวรรคก็ต้องหยุดพักครู่หนึ่ง ร่ายไปสองวรรคก็ต้องยืนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่

พวกมือปราบไม่กล้าส่งเสียงเอะอะ แต่พอนานเข้าก็เริ่มเบื่อหน่าย

หลี่ฉางชิงหัวหน้าหน่วยสายตรวจจึงเอ่ยกระซิบ "ข้าจะเล่านิทานให้พวกเจ้าฟังเรื่องหนึ่ง เบาเสียงหน่อยล่ะ อย่าไปกวนท่านใต้เท้าแต่งบทกวี"

"นิทานเรื่องนี้มีชื่อว่า 'ยืมศพคืนวิญญาณ' เล่ากันว่าในราชวงศ์ก่อน มีทหารนายหนึ่งตายในสนามรบ…"

เรื่องนี้ฟังสนุกกว่าบทไว้อาลัยของท่านใต้เท้าเป็นไหนๆ บรรดามือปราบจึงพากันล้อมวงเข้ามาฟังหัวหน้าหน่วยเล่านิทาน

"…ผ่านไปได้ระยะหนึ่ง ภรรยาของทหารนายนั้นก็ตั้งครรภ์ พวกเจ้าคิดดูสิ ทหารตายอยู่ข้างนอก เมียจะท้องได้อย่างไร ย่อมต้องคบชู้สู่ชายเป็นแน่ เพื่อนบ้านข้างเคียงมีคนชอบสอดรู้สอดเห็น จึงปีนข้ามกำแพงไปแอบดูตอนกลางดึก…"

หลี่ฉางชิงแกล้งกดเสียงให้ต่ำลง ในหมู่บ้านร้างเช่นนี้ พอได้ฟังเรื่องเล่าทำนองนี้ก็ยิ่งได้อารมณ์เป็นพิเศษ "ช่วงหัวค่ำไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ พอตกดึกเข้า คนสอดรู้ผู้นั้นก็ได้ยินเสียงผู้ชายกำลังพูดคุยกับหญิงผู้เป็นภรรยา…"

เสียงของหลี่ฉางชิงยิ่งทุ้มต่ำลงไปอีก "…คนสอดรู้ผู้นั้นจึงเลียกระดาษหน้าต่างจนทะลุเป็นรู แล้วแอบมองเข้าไปในห้อง… พอมองเข้าไปเท่านั้นแหละ!!!"

หลี่ฉางชิงตะคอกเสียงดังจนลูกสมุนสะดุ้งโหยง หัวหน้าหน่วยทำหน้าเคร่งขรึมเหลียวซ้ายแลขวา (การเล่าเรื่องผีก็ต้องมีลีลาแบบนี้แหละ) "พวกเจ้าทายซิว่าคนผู้นั้นเห็นอะไร?"

ลูกสมุนต่างส่ายหน้า หลี่ฉางชิงได้ผลลัพธ์ดั่งใจหมาย "พอเห็นเท่านั้นแหละ!… หลังกระดาษหน้าต่างมีลูกตาอยู่ข้างหนึ่ง! มันกำลังจ้องคนสอดรู้ผู้นั้นกลับมาด้วย!"

"พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น?"

เหล่าลูกสมุนต่างส่ายหน้าอีกรอบ เป็นอันว่าไม่รู้

หลี่ฉางชิงกล่าว "ลูกตานั้นเป็นของบุรุษผู้หนึ่ง!"

(ช่างเป็นคำพูดที่ไร้ความหมายสิ้นดี!)

"ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ…" หลี่ฉางชิงทำเสียงลึกลับ เน้นน้ำเสียงให้หนักแน่น "บนใบหน้าของบุรุษผู้นั้นมีลูกธนูปักอยู่ดอกหนึ่ง… เหมือนกับร่องรอยที่ทิ้งไว้จากสมรภูมิรบในคราก่อน…"

"ว้าก!!!" ทันทีที่เล่าถึงตรงนั้น บรรดาลูกสมุนที่นั่งอยู่ตรงข้ามหลี่ฉางชิงต่างร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว แล้วเผ่นแน่บหนีไปในพริบตา!

ความเร็วน่ะหรือ… ต่อให้เป็นกระต่ายก็ยังต้องเรียกพวกเขาว่าปู่!

ส่วนลูกสมุนที่นั่งข้างหลี่ฉางชิงต่างพากันตัวสั่นงันงก ฟันกระทบกันดังกึกๆ พวกเขาแอบดึงชายเสื้อของเขาอย่างเงียบเชียบ มือไม้สั่นพั่บไม่หยุดหย่อน

หลี่ฉางชิงอดแปลกใจไม่ได้ ปกติเวลาเล่าเรื่องผีไม่เคยได้ผลดีขนาดนี้เลย วันนี้ทำไมทุกคนถึงขวัญอ่อนกันนักนะ? แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเล่าต่อ "…ผีตนนั้นก็คือทหารคนนั้นนั่นแหละ เขาแค่กลับมาดูภรรยาของเขาเท่านั้นเอง…"

ทว่าในจังหวะนั้นเอง นายท่านที่อยู่ไม่ไกลออกไปก็เริ่มตัวสั่นงันงกเช่นกัน เขาชี้ไม้ชี้มือสั่นระริกไปทางหัวหน้าหมวดหลี่ฉางชิง

ใบหน้าเขียวคล้ำ ปากพึมพำไม่เป็นภาษา แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็กัดริมฝีปากแน่นแล้วหงายหลังตึงลงกับพื้น!

…

หลายวันให้หลัง… คนกลุ่มหนึ่งต่างพากันบ่นด่าอีกฝ่าย แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องหลังจากถูกค่ายชิงเฟิงจับกุมจนกลายเป็นนักโทษไปแล้ว

บางคนโทษว่าเรื่องนี้ต้องโทษจ้าวอู่เฉิง ที่ว่างงานจัดจนแบกลูกธนูกลับมาด้วย

"ซี้ด…" จ้าวอู่เฉิงพูดพลางมีลมรั่วออกมาจากปาก "พวกเจ้า… ไม่เปิดโอกาสให้ข้าได้ถอดออกดูเลยสักนิด"

เอาเถอะ ดูท่าทางมันคงดึงออกยากจริงๆ นั่นแหละ

บางคนก็บอกว่าต้องโทษหัวหน้าหมวดหลี่ฉางชิงที่เล่าเรื่องผีหลอกวิญญาณหลอน ถ้าไม่เล่าก็คงไม่ขวัญเสียขนาดนี้!

หลี่ฉางชิงคอตก "ใครจะไปคิดล่ะว่าท่านจ้าวจะพกลูกธนูกลับมาจริงๆ! ข้าก็นึกว่าเขาตายไปแล้วเสียอีก!"

ลำดับต่อมาก็พากันโทษหลี่เหวินปั๋ว "ถุย! ขุนนางชั่วผู้นี้! ติดตามเขามาปราบโจรนับเป็นความผิดพลาด! แผนการก็พังยับเยิน! การพยายามเข้าใกล้ค่ายชิงเฟิงนับเป็นความผิดพลาดยิ่งกว่า!"

จ้าวอู่เฉิง หลี่ฉางชิง และคนอื่นๆ พอเอ่ยถึงหลี่เหวินปั๋วก็เดือดดาลจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ ถุย! ขุนนางชั่วผู้นี้ ตลอดทางเอาแต่หาเรื่องเดือดร้อนให้ไม่หยุด แผนการก็มีแต่ความโง่เขลา แถมสุดท้ายตอนที่ลูกสมุนถูกรวบตัวจนหมดสิ้น ขุนนางชั่วผู้นี้กลับหนีหายไปไร้ร่องรอย!

——แน่นอนว่านี่เป็นเหตุการณ์หลังจากนั้น ส่วนเรื่องราวในขณะนี้ยังคงดำเนินต่อไปในคืนที่จัดตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิง