บทที่ 77 ค่ำคืนหลังงานตลาดนัดใหญ่

ห่างออกไปสิบห้าลี้จากค่ายชิงเฟิง ณ หมู่บ้านสือเหมินโกว

หิมะที่ทับถมในลานกลางศาลบรรพชนไม่เคยถูกกวาดออกเลย หนาถึงครึ่งฟุต รองเท้าผ้าของผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านสือเหมินโกวเหยียบลงไปเกิดเสียงดังกรอบแกรบ

เขาชูคบเพลิงไม้สนขึ้น แสงไฟสะท้อนบนเกล็ดน้ำแข็งย้อยที่ห้อยลงมาจากมุมชายคา ภาพตรงหน้าชวนให้นึกถึงดอกไม้ไฟที่เบ่งบานในฤดูเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์

กองกระสอบแป้งสาลีที่วางอยู่บนลานโล่งดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งนักใต้แสงไฟ

"พี่น้องลุงป้าน้าอาเข้ามาใกล้ๆ หน่อย" ผู้ใหญ่บ้านไอสองที ชาวบ้านในเสื้อนวมเก่าขาดกว่าสามสิบชีวิตขยับเบียดเข้าไปใกล้กองไฟ ประกายไฟแตกเปรี๊ยะ

"รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?"

รอบด้านมีเสียงหัวเราะแหะๆ ออกมา แม้จะเดินเท้าฝ่าความมืดสิบห้าลี้กลับมา แต่พวกชายฉกรรจ์ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองมีเรี่ยวแรงเหลือล้น

"ช่างไม้หลี่ เฒ่าจ้าว พวกเจ้าพาคนหนุ่มสองสามคนช่วยกันสานตะกร้าหลิวทั้งคืน ทุกคนก็เห็นแล้วในวันนี้ ของพรรค์นี้พวกนายท่านนักท่องเที่ยวชอบกันมาก"

ชอบหรือไม่ชอบไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือพวกนายท่านนักท่องเที่ยวจ่ายเงินจริงๆ ตะกร้าหลิวใบเดียวก็แลกแป้งสาลีขาวจั๊วะได้ตั้งกระสอบหนึ่งแล้ว!

ช่างไม้หลี่และเฒ่าจ้าวที่ถูกขานชื่อพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "พวกข้าคืนนี้ไม่นอนแน่ขอรับ"

"พวกเจ้า" ผู้ใหญ่บ้านชี้ไปที่อีกสองสามคน "ออกไปตัดเถาวัลย์นอกหมู่บ้าน แล้วก็เจ้าสองคน ไปขนฟืนในลานบ้านข้ามา อย่าให้ช่างสานของเราหนาวตายล่ะ"

รอบด้านมีเสียงหัวเราะแหะๆ ขึ้นมาอีก เวลาคือแป้งสาลี ช่างไม้หลี่และเฒ่าจ้าวจึงรีบพาคนหนุ่มหลายคนวิ่งออกไปทันที

ผู้ใหญ่บ้านหยิบกล้องยาสูบไม้ไผ่ออกมาจากเอว เคาะเบ้ากล้องกับแผ่นหินสีเขียวเกิดเสียงดังกังวาน "เอ้อร์โกว เจ้าแวบไปนอนสักงีบ พอย่ำรุ่งพาคนสองสามคนขึ้นเขา"

ซุนเอ้อร์โกวคนเก็บยาสมุนไพรกระชับเสื้อนวมบุสำลีที่ปริขาด ยิ้มพลางกล่าวว่า "ผู้ใหญ่บ้าน หญ้าเหล่ากว้านเฉาใต้ผาไป่เกรงว่าจะแข็งจนเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้ว แต่ว่า…"

จู่ๆ เขาก็ลดเสียงลงต่ำ "เมื่อวานซืนตอนไล่ตามตัวตุ่น ข้าเห็นว่าตรงไหล่เขาด้านร่มมีดงหวงฉินป่าอยู่แปลงหนึ่ง รากเหง้าอย่างน้อยก็หนาเท่านิ้วหัวแม่มือ"

ข้างกองไฟเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบปรึกษากัน

ไม่ต้องสงสัยเลย หวงฉินป่าก็มีค่า เก็บกลับมาได้ก็มีแค่หมู่บ้านสือเหมินโกวเจ้าเดียว

โจวโส่วเหรินยัดยาเส้นบดลงในกล้องยาสูบ รอจนเสียงซาลงจึงค่อยเอ่ยปาก "พวกเราแบ่งเป็นห้ากลุ่ม กลุ่มเก็บยาสมุนไพรของซุนเอ้อร์โกวจำไว้ว่าต้องเอาเชือกป่านไปด้วย กลุ่มเผาถ่านคอยดูแลเรื่องเสบียง จำไว้ว่าพอสว่างแล้วรีบพาพวกเด็กๆ ไปเก็บหินที่ร่องน้ำ ส่วนพวกพรานให้ไปค้นบ่วงแร้วที่ใช้ดักหมาจิ้งจอกเมื่อปีกลายออกมา

เถี่ยหนิว… อ้าว? เถี่ยหนิวล่ะ? ทำไมเถี่ยหนิวไม่อยู่? เจ้าหมอนี่มุดหัวไปไหนแล้ว?"

เถี่ยหนิวเป็นช่างตีเหล็กประจำหมู่บ้านสือเหมินโกว

ข้างกองไฟมีคนส่งเสียงบอก "ผู้ใหญ่บ้าน เถี่ยหนิวถูกท่านหัวหน้าเรียกตัวไปแล้ว!"

ท่านหัวหน้าเรียกตัวไป??

ผู้ใหญ่บ้านกระแอมไอแก้เก้อสองสามครั้ง "อะแฮ่ม… นั่นอะไรนะ… อีกกลุ่มที่เหลือคือกลุ่มพวกผู้หญิง…"

รอบด้านระเบิดเสียงหัวเราะครืนขึ้นมาอีกครั้ง

"ขำอะไรกัน ขำอะไรกัน!" ผู้ใหญ่บ้านรีบปั้นหน้าขรึมแก้ต่าง "เรื่องเถี่ยหนิวน่ะ ใครห้ามพูดจาซี้ซั้วเด็ดขาดนะ! ไอ้เรื่องนั้นน่ะ… ข้าไม่ได้บอกสักหน่อยว่าเขาเป็นตัวบัดซบ!"

ผู้ใหญ่บ้านใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ บ้าเอ๊ย! ขืนหลุดปากให้คนเข้าใจผิดว่าข้าไม่พอใจท่านหัวหน้าขึ้นมาจะซวยเอา!

…

ภาพเหตุการณ์ทำนองเดียวกันกับที่หมู่บ้านสือเหมินโกวกำลังเกิดขึ้นในทุกหมู่บ้านที่มีส่วนร่วมกับตลาดนัดใหญ่ของค่ายชิงเฟิง

ชาวบ้านจำนวนมากนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

อีกหลายคนก็นอนหลับๆ ตื่นๆ กระสับกระส่าย พอสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็ต้องเดินไปดูแป้งสาลีหลายสิบชั่งในถังข้าวสารซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เด็กหญิงแห่งหมู่บ้านหลิวซู่โกวก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเช่นกัน บ้านของพวกเธอมีเพียงผ้าห่มยัดดอกเลาทำจากกระสอบป่านผืนเดียว ด้านล่างปูด้วยฟางหญ้าคาหนาเตอะ

น้องสาวตัวน้อยส่งเสียงกรนเบาๆ อยู่ข้างกาย บางครั้งก็เลียริมฝีปากแล้วหัวเราะคิกคักออกมา

ทว่าแม่ของเด็กหญิงไม่ได้อยู่ในโปงผ้าห่ม เธอเอียงคอมองหา ก็พบผู้เป็นแม่นั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง จุดก้านไม้ขีดไฟพลางมองกระสอบแป้งสาลีขนาดใหญ่หลายใบแล้วฉีกยิ้มแป้น

เด็กหญิงร้องเรียกแม่เบาๆ

หญิงผู้นั้นหันกลับมา "หนิวหนิวตื่นแล้วรึ? งั้นเจ้าเฝ้าบ้านนะ ข้าจะไปบ้านข้างๆ ประเดี๋ยว"

หมู่บ้านกลางหุบเขาที่ปกติจะเงียบสงัดยามดึกสงัด บัดนี้หากตั้งใจฟังกลับแว่วเสียงชาวบ้านพูดคุยกันจอแจ

หญิงคนนั้นบ่นพึมพำไปเรื่อย "ป้าจางข้างบ้านยืมตะเกียงน้ำมันบ้านเราไป บอกว่าจะเร่งเย็บรองเท้าปักทั้งคืนน่ะสิ"

เด็กหญิงกะพริบตาปริบๆ คิดในใจว่า ตะเกียงน้ำมันบ้านเราไม่มีน้ำมันแล้วไม่ใช่หรือ? แท้จริงแล้วมันเป็นแค่เศษกล่องโลหะที่มีฝุ่นจับหนาเกรอะ ไม่ได้จุดมาหลายปีแล้ว

เด็กหญิงไม่ได้เอ่ยถาม ทว่าแม่ของนางกลับพูดต่อเองแจ้วๆ "ผู้ใหญ่บ้านไปหาเศษผ้ามาให้ป้าจาง ด้ายไหมได้มาจากบ้านแม่ม่ายหวังหัวหมู่บ้าน กรรไกรก็ยืมบ้านสกุลโจว แถมยังใช้ตะเกียงน้ำมันบ้านเรา ส่วนน้ำมันตะเกียงบ้านหลี่ทางทิศตะวันตกเป็นคนออกให้…"

"ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า พอถึงเวลาเอาไปแลกเป็นแป้งสาลีมาได้ ทุกคนจะได้ส่วนแบ่งตามหยาดเหงื่อที่ลงไป… ข้านอนไม่หลับแล้ว ไปช่วยเป็นลูกมือดีกว่า!"

"ผู้ใหญ่บ้านยังบอกอีกว่า จะมัวมาคอยเรี่ยไรของแบบนี้ตลอดไปก็ไม่สะดวก พ้นตลาดนัดคราวหน้าไป จะส่งคนเข้าตัวอำเภอไปซื้อพวกวัตถุดิบมา"

พลางบ่นงึมงำ หญิงคนนั้นก็ผลักประตูกระดานไม้ผุพังเดินออกไป ก้านจุดไฟถูกนางถือติดมือไปด้วย กระท่อมซอมซ่อจึงกลับมาจมอยู่ในความมืดมิดอีกครา

เด็กหญิงพลิกตัว ดึงถุงเท้าคู่หนึ่งออกมาจากกองหญ้าคาแล้วเอามาจ่อจมูกสูดดม

"คิก" นางหลุดหัวเราะคิกคักออกมาอย่างมีความสุข!

-------------------------------------

ที่ค่ายชิงเฟิง ลิ่วหวาเคาะประตูเบาๆ "ท่านหัวหน้า!"

"ท่านหัวหน้าตื่นเถิดขอรับ! นายท่านคนขับหวังมาถึงแล้ว!"

คนขับรถท่านนี้คือเสี่ยวหวัง คนขับรถรับจ้างส่งของเจ้าเดิมนั่นเอง ช่วงนี้เขาวิ่งรอกมาค่ายชิงเฟิงไม่ต่ำกว่าวันละแปดเที่ยว เวลาที่เหลือไป๋ไคซินมักจะออกไปรับหน้าแทน แต่ของที่ขนมาในครั้งนี้ดูท่าจะพิเศษหน่อย

เซี่ยเหวินเจียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตีหนึ่งครึ่ง…

ณ ใจกลางหมู่บ้าน บริเวณหน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยว สปอร์ตไลต์ดวงใหญ่สาดแสงสว่างจ้าไปทั่วถนน รถกระบะของเสี่ยวหวังจอดเทียบท่าอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้ดับเครื่อง เสียงเครื่องยนต์ยังคงคำรามครางกระหึ่มไม่หยุด

เซี่ยเหวินเจียรีบสาวเท้าเข้าไปหา ดึงมือเสี่ยวหวังมากุมไว้อย่างกระตือรือร้น "ลำบากแย่เลยครับพี่หวัง ลำบากพี่จริงๆ นะครับ!"

รอบดวงตาของเสี่ยวหวังมีรอยคล้ำเป็นวงกว้าง เขาอ้าปากหาวหวอดใหญ่ ก่อนจะสะบัดมือท่านหัวหน้าเซี่ยออกทันที "ไม่ต้องมาไม้ไหนเลย!"

"ท่านหัวหน้าเซี่ย คุณใช้งานผมเยี่ยงวัวเยี่ยงม้าชัดๆ! ตื่นเช้ากว่าไก่ นอนดึกกว่าไก่ ทั้งวันถ้าไม่ส่งของก็อยู่ระหว่างทางตีรถกลับ"

"ฮ้าว…" พูดไปก็หาวไปอีกรอบ "หาคนขับเพิ่มเถอะครับท่านหัวหน้าเซี่ย ขืนให้วิ่งแบบนี้ต่อไป ผมได้ตายตั้งแต่วัยหนุ่มแน่"

"…" แต่ปัญหาคือมันไม่มีคนน่ะสิ!

จะว่าไปก็น่าแปลก คนขับรถบัสทัวร์มีให้เลือกตั้งร้อยกว่าคน แต่คนขับที่ส่งของจากร้านค้ากลับมีแค่เสี่ยวหวังคนเดียว

ถ้าเปลี่ยนไปใช้คนอื่น พอขึ้นรถปุ๊บระบบนำทางก็ไม่ทำงานด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหาทางมาค่ายชิงเฟิงแห่งนี้เลย

เสี่ยวหวังปรายตามองเซี่ยเหวินเจียแล้วยิ่งโมโห "คุณดูตัวคุณสิ แล้วหันมาดูผม!"

ด้านหลังเซี่ยเหวินเจียมีผู้คนตามกันเป็นพรวน ทั้งอาซิ่ว ลิ่วหวา ไป๋ไคซิน ด้านหลังยังมีพวกสมุนอีกฝูงใหญ่

คนหนึ่งช่วยถือโคมไฟ คนหนึ่งช่วยประคองเตาอุ่นมือ เดินแค่ไม่กี่ก้าวยังมีคนคอยเดินนำทางให้อย่างดี

เสี่ยวหวังพูดอย่างเหลืออด "คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ชีวิตผมเป็นยังไง? มองไปทางไหนก็เห็นเป็นเตียงนอนไปหมดแล้วเนี่ย!!"