บทที่ 78 ปีศาจหม้อนึ่ง

การเดินทางจากร้านธัญพืชลวี่หยวนมาที่ค่ายชิงเฟิงเที่ยวหนึ่งใช้เวลาตั้งสองชั่วโมงกว่า พี่หวังตอนนี้ต้องวิ่งอย่างน้อยวันละแปดเที่ยว วิ่งตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างยันดึกดื่นค่อนคืน ไม่แปลกใจเลยที่พี่หวังจะบ่น

ด้วยขนาดของตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ คาดการณ์ได้เลยว่า ปริมาณการขนส่งวันละแปดเที่ยวในปัจจุบัน อีกไม่นานคงไม่เพียงพอต่อความต้องการแลกเปลี่ยนธัญพืชแล้ว

เพราะงั้นปัญหาของพี่หวังจึงไม่มีทางแก้ไขได้ อย่างน้อยที่สุด ในตอนนี้เซี่ยเหวินเจียก็จนปัญญา

แล้วจะให้ทำไงได้ ในเมื่อพี่หวังถือเป็นฟันเฟืองที่สำคัญที่สุดทั้งของตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิง กิจกรรมแจกข้าวต้ม และรวมไปถึงทัวร์ 'วันเดียวเที่ยวค่ายชิงเฟิง' ด้วย

เฮ้อ!!!

เซี่ยเหวินเจียถอนหายใจ คิดเรื่องนี้ไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์

เขาชี้ไปที่รถบรรทุกแล้วสั่งการเหล่าลูกสมุน "ขนของลงก่อนเถอะ ให้พี่หวังได้พักผ่อนสักหน่อย"

สินค้าล็อตนี้ซื้อมาจากร้านเครื่องครัวจื้อเจีย เป็นหม้อนึ่งสเตนเลสเกรด 304 อัดแน่นเต็มรถบรรทุกคันใหญ่

แน่นอนว่าค่ายชิงเฟิงแค่ต้องการนำแผ่นเหล็กมาใช้ เมื่อคำนึงถึงต้นทุน หม้อนึ่งพวกนี้จึงเป็นสินค้าของแบรนด์เล็กๆ

ทว่าถึงจะเป็นแบบนั้น ก็ยังทำให้เซี่ยเหวินเจียเสียเงินไปเกือบสามหมื่นหยวนเลยทีเดียว

…

ยามดึกสงัด ถนนในค่ายชิงเฟิงยังคงมีโคมไฟแขวนเรียงราย

โรงตีเหล็กที่ไม่ไกลออกไปมีไอร้อนพวยพุ่งออกมา ร่างนับสิบเห็นลางๆ อยู่ท่ามกลางแสงเพลิง

เสียงตะโกนว่า "ท่านหัวหน้ามาแล้ว" ทำลายความเงียบสงบของโรงตีเหล็ก ร่างนับสิบวิ่งกรูออกมา

ตามเสียงนั้น เซี่ยเหวินเจียพาคนก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้าไปในลานโรงตีเหล็ก

บรรดาช่างตีเหล็กดูโกลาหลวุ่นวาย บ้างก็โขกศีรษะ บ้างก็ทำความเคารพ และยังมีบางคนที่แอบชำเลืองมองเซี่ยเหวินเจีย

ช่างตีเหล็กเหล่านี้เป็นกลุ่มที่คัดมาโดยเฉพาะ เซี่ยเหวินเจียโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ช่างเถอะ ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องทำความเคารพ คนขาเป๋…"

ชายขาเป๋เดินกะเผลก… เอ้ย เขียนผิด ไม่กะเผลกสิ วิ่งฉิวเข้ามา "ข้าน้อยอยู่นี่ขอรับ"

"เริ่มเลย!"

"ขอรับ!"

ชายขาเป๋กวักมือเรียก ลูกสมุนคนหนึ่งรีบอุ้มหม้อนึ่งมาวาง ชายขาเป๋บอกบรรดาช่างตีเหล็ก "พวกเจ้าลองมาดูซิว่าเหล็กชนิดนี้เป็นอย่างไร!"

ช่างตีเหล็กเหล่านี้แต่งกายแตกต่างกันไป บางคนดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมืออาชีพ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ สวมผ้ากันเปื้อนหนังแกะ ในขณะที่บางคนดูไม่ต่างจากชาวนาทั่วไป

พวกเขาเข้ามามุงดูหม้อนึ่งแล้วปรึกษาหารือกันเบาๆ ไม่กี่นาทีต่อมา ก็ส่งตัวแทนออกมาคนหนึ่ง รายงานต่อท่านหัวหน้าเซี่ยด้วยสีหน้ามึนงง "เอ่อ… ไม่ทราบขอรับ"

ไม่ทราบจริงๆ นั่นแหละ สเตนเลส 304 มันประหลาดเกินไป อยู่เหนือขอบเขตความรู้ของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง มันดูเหมือนเหล็กแต่ก็ไม่ใช่ เหมือนเหล็กกล้าแต่ก็ไม่ใช่เหล็กกล้าที่พวกเขาเคยรู้จัก

แสงสีเงินวาววับ ดูราวกับเคลือบด้วยเงิน แต่เห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งและทนทานกว่าเงินหรือทองมากนัก

"เอามาทำเกราะได้ไหม?" ชายขาเป๋ถาม

"…ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ!" บรรดาช่างตีเหล็กส่ายหน้า สิ่งของชั้นเลิศเช่นนี้พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ

ช่างตีเหล็กที่สวมผ้ากันเปื้อนหนังแกะใช้นิ้วดีดเบาๆ หม้อนึ่งส่งเสียงดังกังวานใส จากนั้นเขาก็ยื่นมือใหญ่ทั้งสองข้างไปบีบ หม้อนึ่งก็บุบลงไปทันที

ของชิ้นนี้ทั้งแข็งทั้งอ่อน น้ำหนักยังเบาหวิว ไม่ใช่เครื่องเหล็กอย่างที่พวกเขาเคยรู้จักเลยสักนิด

…

จะใช้ได้หรือไม่ ต้องลองถึงจะรู้ ชายขาเป๋ออกคำสั่ง หม้อนึ่งถูกนำไปวางไว้บนกำแพงสูงครึ่งตัวห่างออกไปสิบกว่าเมตร

ชายขาเป๋ง้างคันธนูแล้วปล่อยลูกศร 'ฟิ้ว' เสียงหนึ่ง ลูกศรพุ่งออกไป หัวลูกศรเหล็กกระทบกับหม้อนึ่งเกิดเสียงดังเคร้ง ก่อนจะกระดอนตกลงบนพื้น

ทุกคนรีบมุงเข้าไปดู บนหม้อนึ่งมีเพียงรอยบุบเล็กๆ จุดหนึ่งเท่านั้น

ทุกคนถอยออกมาอีกครั้ง ชายขาเป๋หยิบดาบพู่ต้าวขึ้นมา เหวี่ยงแขนเต็มแรงฟันฉับลงไป

หม้อนึ่งส่งเสียงดังเคร้งอีกครั้ง

เนื่องจากไม่ได้ถูกยึดไว้ พอถูกฟันก็กลิ้งหลุนๆ ตกลงบนพื้น

พอนำขึ้นมาพิจารณาดู บนนั้นมีเพียงรอยบากเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรอย ยังห่างไกลจากคำว่าทะลุมากนัก

ลองอีกครั้ง คราวนี้ชายขาเป๋หยิบค้อนเหล็กขึ้นมา 'ปัง' เดียว หม้อนึ่งก็บุบเบี้ยวไปเลย

ถึงตรงนี้ก็ชัดเจนแล้ว สเตนเลส 304 สามารถป้องกันหน้าไม้ในระยะใกล้ และรับการฟันเต็มแรงได้ แต่พลังป้องกันต่ออาวุธหนักนั้นยังไม่เพียงพอ

ส่วนอาวุธปืนนั้นค่ายชิงเฟิงยังไม่มี จึงยังทดสอบไม่ได้ แต่คาดว่าน่าจะไม่ไหวเหมือนกัน

เซี่ยเหวินเจียขมวดคิ้ว ถามเหล่าช่างตีเหล็ก "พวกเจ้าคิดว่าต้องใช้หม้อนึ่งกี่ใบถึงจะทำเกราะได้ชุดหนึ่ง แล้วต้องใช้เวลากี่วัน?"

ช่างตีเหล็กสิบกว่าคนกลับมาปรึกษาหารือกันอีกครั้ง นอกจากจะดูสิ้นเปลืองของไปหน่อย แต่ที่จริงแล้วการนำหม้อนึ่งมาทำเป็นเกราะนั้นน่าจะง่ายมาก ถึงจะเพิ่งสัมผัสได้ไม่นาน แต่บรรดาช่างก็มองออกว่าสเตนเลส 304 มีความเหนียวและขึ้นรูปได้ดีเยี่ยมเป็นพิเศษ

ช่างตีเหล็กที่สวมผ้ากันเปื้อนหนังแกะคนเดิมเป็นคนรายงาน "กราบเรียนท่านหัวหน้า หากเป็นเกราะครึ่งตัว หม้อนึ่งสามใบก็เพียงพอ หากจะทำเกราะเต็มตัว อย่างน้อยต้องใช้ห้าใบ เวลาที่ใช้ก็น่าจะรวดเร็วขอรับ"

ท่านหัวหน้าเซี่ยโบกมือใหญ่ "จะเอาเกราะครึ่งตัวไปทำไม ทำเป็นเกราะเต็มตัวให้หมด!"

เนื่องจากท่านหัวหน้าต้องการสร้างชุดเกราะ ช่างตีเหล็กจึงเตรียมทั้งเครื่องสูบลม เขียง และเตาหลอมไว้พร้อมสรรพ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนของพวกนี้จะเกินความจำเป็น สิ่งที่จำเป็นที่สุดกลับเป็นกรรไกรขนาดใหญ่

บรรดาช่างตีเหล็กปรึกษากันอีกครั้ง ก่อนจะหยิบกรรไกรยักษ์ 'ฉับๆ' ตัดหม้อนึ่งเป็นรูปทรงต่างๆ

…

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ตีสองตีสาม เซี่ยเหวินเจียหาวฟอดหนึ่งแล้วกลับไปนอน

ระหว่างที่เคลิ้มหลับ ก็ยังคงได้ยินเสียง 'ติ๊งต่องๆ' ดังมาจากโรงตีเหล็กตลอดเวลา

ฟ้าสาง ท่านหัวหน้าตื่นขึ้นมา ก็เห็นชุดเกราะที่ทำจากหม้อนึ่งสเตนเลส 304 สำเร็จรูปทันที

ช่างตีเหล็กทำเกราะเสร็จไปแปดชุดตลอดทั้งคืน และสวมใส่ให้ลูกสมุนที่อยู่ข้างกายเซี่ยเหวินเจียเป็นประจำ

ตอนนี้ลูกสมุนเหล่านั้นทั่วทั้งตัวมีประกายเงินวาววับ แสงอาทิตย์สะท้อนจนแสบตา พอเดินไปมาแผ่นเหล็กก็เสียดสีกันดัง 'แกร๊กๆ'

ไม่เหมือนกับที่เซี่ยเหวินเจียจินตนาการไว้ เกราะพวกนี้ทำได้เพียงเอาเชือกมาผูกยึดแต่ละส่วนเข้าด้วยกันลวกๆ ไม่มีทั้งการสลักลวดลาย หรือเกราะไหล่รูปหัวสัตว์ประดับตกแต่งใดๆ เลย

ดังนั้นดูๆ ไปแล้ว… ก็ยังคงพอมองออกว่าเป็นรูปทรงของหม้อนึ่ง

ที่น่าเกลียดไปกว่านั้นคือ เพื่อไม่ให้เสียของ บรรดาช่างตีเหล็กจึงทุบหม้อนึ่งจนกลายเป็นหมวกเหล็ก ทำหมวกน่ะไม่ผิดหรอก แต่ก็น่าจะหาขนนกมาปักตกแต่งสักหน่อยไม่ใช่หรือไง?

แต่พวกช่างนอกจากจะไม่ปักขนนกแล้ว แม้แต่หูจับซิลิโคนกลมๆ บนฝาหม้อก็ยังไม่ได้แกะออก ปล่อยให้มันเด่นหราอยู่บนยอดหมวกเหล็กแบบนั้น

เซี่ยเหวินเจียเอามือกุมหน้า "โธ่เอ๊ย!"

นี่มันอะไรกันเนี่ย ดูไม่ได้เลยจริงๆ เมื่อก่อนพวกลูกสมุนจะจนก็จนเถอะ ใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่ก็ยังดูเป็นคนอยู่ ตอนนี้เรียบร้อยเลย รอบๆ นี่เหมือนหม้อนึ่งกลายเป็นปีศาจ

พอสวมหมวกปิดหน้ามิด ก็กลายเป็นปีศาจหม้อนึ่ง พอถอดหมวกออก ก็เหมือนปีศาจหม้อนึ่งแปลงกายเป็นมนุษย์ หรือไม่ก็เหมือนหัวคนถูกนึ่งอยู่ในหม้อ… จังหวะที่เปิดฝาหม้อ… ไม่อยากจะคิดเลย!!!

ท่านหัวหน้าหมดคำจะพูด ถ่ายรูปส่งไปให้หลิวเจี้ยนจวินดู

หลิวเจี้ยนจวินกำลังไถมือถือไปกินมื้อเช้าไป พอเห็นปุ๊บก็กลั้นไม่อยู่ พ่นน้ำเต้าหู้เต็มหน้าจอมือถือ!