บทที่ 79 เผชิญหน้าระหว่างทาง

วันที่ยี่สิบหก เดือนสิบ ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกฉงเจิน เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าอีกระลอก

เม็ดหิมะอันเย็นเยียบพัดซัดสาดเข้าใส่ใบหน้าของพวกมือปราบอย่างไม่ปรานี

การปราบโจรครั้งนี้เอิกเกริกยิ่งใหญ่นัก แต่ผลงานน่ะหรือ… นอกจากปลัดอำเภอจ้าวอู่เฉิงจะได้รับบาดเจ็บแล้ว ยังทำลาหายไปอีกหนึ่งตัว

หากจะให้ล่าถอยกลับอำเภอซานหยางไปอย่างหมดรูปเช่นนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ใต้เท้าจึงออกคำสั่งให้บุกโจมตีค่ายชิงเฟิงต่อไป

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่หลี่เหวินปั๋วเองก็บาดเจ็บเข้าจนได้ เขาเป็นปัญญาชนแต่ไหนแต่ไรไม่เคยใช้แรง ร่างกายไม่ค่อยได้ออกกำลัง ทั้งไม่ค่อยได้ออกจากเรือน การขี่ม้าพอเป็นบ้างแต่ไม่ชำนาญ พอนั่งหลังลามาสองวัน เป้ากางเกงจึงเสียดสีจนถลอกปอกเปิก

ครั้นยามนี้ไม่ขี่ลา ใต้เท้าก้าวเดินบนทางหิมะน้ำแข็งก็ไปได้ไม่เร็ว ยามขึ้นขี่ลา ใต้เท้าก็เจ็บระบมที่หว่างขา

จำต้องขี่ไปประเดี๋ยวแล้วลงมาเดินไปประเดี๋ยว ซ้ำยังไม่อาจเดินดีๆ ได้

เพราะมันเจ็บน่ะสิ! จึงต้องเดินถ่างขาโก่งเป็นวงกว้าง

จ้าวอู่เฉิงยามนี้มีโทสะอัดแน่น จึงหลบไปอยู่ห่างๆ ด้านหลัง คนที่คอยประคองหลี่เหวินปั๋วจึงเป็นหลี่ฉางชิง หัวหน้าหน่วยจับกุม

เมื่อผ่านดงต้นไป๋ฮว่า มือปราบที่ล่วงหน้าไปลาดตระเวนก็วิ่งโร่กลับมา ร้องตะโกนโหวกเหวก

"ใต้เท้า ข้างหน้ามีโจรภูเขาขอรับ!"

หลี่เหวินปั๋วใจหายวาบ น่องกระตุกเกร็งจนแทบจะเผ่นหนี

เขาเอ่ยถามลนลาน "โจรมีกี่คน"

มองไม่ชัด…

มือปราบลาดตระเวนก็หวาดกลัว เห็นแค่เงาคนก็รีบวิ่งเตลิดกลับมาแล้ว

แต่ต้องเป็นโจรภูเขาแน่ๆ เพราะที่นี่คือป่าเขารกร้าง อีกฝ่ายยังขี่ม้าศึกตัวโตเสียด้วย

หลี่เหวินปั๋วสะบัดแขนเสื้อ "ไปสืบดูใหม่!"

ทว่า… ไม่ต้องไปสืบแล้ว อีกฝ่ายควบม้าตามรอยเท้ามือปราบลาดตระเวนมาติดๆ

ม้าสามตัว คนเจ็ดคน ผู้เป็นหัวหน้าควบอยู่บนหลังม้า รูปร่างกำยำล่ำสัน บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากดาบกรีดลึก

หลี่เหวินปั๋วได้ยินเสียงพวกมือปราบสูดหายใจเข้าลึกอย่างตระหนก "คือหลิวเฮยชี!"

"หลิวเฮยชี หัวหน้าโจรแห่งเขาถูจื่อ!"

สายตาของหลิวเฮยชีเย็นเยียบดั่งอสรพิษ กวาดมองผ่านใบหน้าของหลี่เหวินปั๋วราวกับแฝงพิษร้าย ใต้เท้าถึงกับสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม!

เขารู้สึกได้ทันทีว่า ถึงฝ่ายตนจะมีมือปราบถึงห้าสิบคน แต่ไม่มีทางสู้เจ็ดคนตรงหน้าได้เด็ดขาด

ทำอย่างไรดี ต้องหนีหรือไม่

หลี่เหวินปั๋วคิดสะระตะในใจ ประการแรก อีกฝ่ายมีม้า พวกตนคงหนีไม่พ้น ประการต่อมา หากคนห้าสิบคนเจอคนเจ็ดคนแล้วโกยแน่บ ในฐานะนายอำเภอต่อไปจะไม่ถูกหัวเราะเยาะเอาหรือ

ขณะกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หลิวเฮยชีฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยปากขึ้น "ใต้เท้าหรือ"

"ชะ… ใช่แล้ว!" หลี่เหวินปั๋วสะดุ้งโหยง ชี้หน้าอีกฝ่าย "จะ… เจ้า เจ้าต้องการอะไร"

หลิวเฮยชีแค่นหัวเราะ ถ่มน้ำลายลงพื้นดังถุย "จะไปไหนกัน"

"ปราบโจร!" หลี่เหวินปั๋วสะดุ้งอีกรอบ

เพื่อป้องกันมิให้ใต้เท้าพูดจาเพ้อเจ้อ หลี่ฉางชิงรีบโผเข้ารวบตัวหลี่เหวินปั๋วไว้ แล้วตอบแทน "หัวหน้าใหญ่หลิว พวกเราจะไปปราบโจรที่ค่ายชิงเฟิง มิได้ข้องเกี่ยวกับท่านแม้แต่น้อย"

"หา ที่ไหนนะ เจ้าพูดให้ชัดๆ ซิว่าจะไปไหน"

"ค่ายชิงเฟิง!"

หลิวเฮยชีนั่งโยกตัวอยู่บนหลังม้า "พูดให้ชัด ค่ายอะไรนะ"

"ชิงเฟิง! ค่ายชิงเฟิงขอรับ!"

สีหน้าของหลิวเฮยชีตกตะลึงอย่างยิ่ง ราวกับเพิ่งกลืนขี้เข้าไป อึดอัดอยู่นานสองนานจึงเค้นคำว่า "ไสหัวไป" ออกมาคำหนึ่ง

น้ำเสียงดังกึกก้องกัมปนาทประดุจสายฟ้าฟาด พวกมือปราบแตกฮือหมุนตัววิ่งหนีกันจ้าละหวั่น!

ครั้นมองไม่เห็นแม้แต่เงาคนแล้ว หลิวเฮยชีจึงกระโดดลงจากหลังม้า กอบหิมะจากกิ่งไม้มาเช็ดหน้า ถูอยู่นานก่อนจะหันไปถามลูกน้อง "เมื่อกี้มันบอกว่าค่ายชิงเฟิงใช่ไหม"

"มิผิดแน่ขอรับ"

"สายรายงานของเราว่าอย่างไรนะ ตอนนี้ฝั่งท่านหัวหน้าเซี่ยมีคนหลายพันคนใช่หรือไม่"

"…ก็มิผิดแน่เช่นกันขอรับ" สีหน้าของลูกน้องด้านหลังพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง

หลิวเฮยชีสบถออกมา

"มารดามันเถอะ เจ้าขุนนางสารเลวนี่มันสมองทึบหรือเปล่าวะ!"

"จะไปบุกค่ายชิงเฟิง เจ้าขุนนางชั่วนั่นใช้หัวแม่เท้าคิดหรือไงกัน!!"

คณะของพวกเขาก็เพิ่งได้รับคำเชิญจากไป๋ไคซินให้ไปเยี่ยมชมค่ายชิงเฟิงแท้ๆ!

-------------------------------------

【?(^_-): ทัวร์วันเดียว วันที่ 25 พฤศจิกายน ทัวร์วันเดียวเที่ยวค่ายชิงเฟิง

ราคา 138 หยวน (บัตรผ่านประตู + ค่ารถ + ประกันภัย ราคาเดียวกันทั้งเด็กและผู้ใหญ่)

ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงครั้งที่ 2 สินค้าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

คำเตือนด้วยความหวังดี อย่าลืมพกเงินสดเด็ดขาด

การแสดง "หุ่นหนังลา" สุดฮิตทั่วทั้งเน็ต

เช็กอินลานหิมะและน้ำแข็ง เพลิดเพลินกับเครื่องเล่นไร้เครื่องยนต์นานาชนิด (จ่ายเพิ่มเอง)

สัมผัสบรรยากาศโบราณขนานแท้ดั้งเดิม

…】

…

กลุ่มทัวร์ค่ายชิงเฟิงหมายเลข 1 บ่นกันระงม:

【เขาขึ้นราคาอีกแล้ว!】

【ยังมีหน้ามาเตือนให้พวกเราพกเงินสดอีก!】

【พวกเธอดูสิ ดูกิจกรรมพวกนี้สิ จัดได้น่าเบื่อขึ้นเรื่อยๆ เลย!】

【จริงด้วย เรื่องแจกโจ๊กนี่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถึง!】

【เอ๊ะ? เสี่ยวเซี่ยไม่ได้หนีไปแล้วเหรอ ใครเป็นคนส่งข้อความเปิดรับสมัครมาให้พวกเราเนี่ย?】

【ที่ไหนกันล่ะ เมื่อกี้แอบแวบกลับมา พอส่งข้อความเสร็จก็ชิ่งหนีไปอีกแล้ว…】

…

สถานีโทรทัศน์เมืองซวงเจียง ห้องประชุม

ทีมงานรายการ "ลุงป้ากู้ภัยซวงเจียง" ยังคงประชุมกันอยู่ แต่ครั้งนี้หัวหน้าฉลาดขึ้น พอเข็มนาฬิกาชี้ที่เวลา 9:25 น. เธอจึงประกาศพักสิบนาที

ช่วงนี้เสี่ยวหลี่ท้องไส้ไม่ค่อยดี ขณะกุมท้องวิ่งหน้าตั้งไปห้องน้ำ เขาก็สังเกตเห็นว่าทีมงานรายการข้างๆ ก็กำลังพักเบรกเช่นกัน เพื่อนร่วมงานจากทีมอื่นต่างนั่งตัวตรงแน่ว จ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ความคิดไม่สู้ดีผุดขึ้นในใจเสี่ยวหลี่ การแข่งขันวันนี้เกรงว่าจะดุเดือดยิ่งกว่าเดิมเสียแล้ว

เวลา 9:30 น. ข้อมูลการท่องเที่ยวปรากฏขึ้นตรงเวลาเป๊ะ

คราวนี้ไม่มีเสียงโทรศัพท์เครื่องไหนดังเลย เพราะทุกคนเปิดหน้าจอกลุ่มแชตค้างไว้เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว

เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง เฉินเสี่ยวเซวียน และคนอื่นๆ นิ้วรัวหน้าจอกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

จากนั้นก็พบว่า… ไม่มีใครแย่งลงทะเบียนได้ทันเลยสักคนเดียว

…ได้แต่ถอนหายใจยาว ผิดหวังกันจนถึงที่สุด

แต่จะทำอย่างไรได้ ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป

หัวหน้าเก็บซ่อนแววตาผิดหวังไว้ แล้วประกาศเริ่มประชุมต่อ

ทว่าเริ่มประชุมไปได้ไม่ถึงห้านาที โทรศัพท์ก็ส่งเสียงเตือนดังขึ้นสองครั้ง เฉินเสี่ยวเซวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยสัญชาตญาณ จากนั้นก็สะดุ้งตัวลอย "รีบไปลงทะเบียนเร็ว วันนี้มีรถสองคัน!"

…

จากการตรวจสอบของศูนย์ข้อมูลบิ๊กดาต้าเมืองซวงเจียง มีคนลงทะเบียนสำเร็จแล้วกว่าสองร้อยคน ดังนั้นในวันที่ 25 จะมีรถบัสสี่คันมุ่งหน้าไปยังค่ายชิงเฟิง

ผู้รับผิดชอบถอนหายใจยาว ขยี้หัวตัวเองด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม เช่นเดียวกับคราวที่แล้ว กรุ๊ปทัวร์สามารถหลบเลี่ยงการตรวจจับของระบบบิ๊กดาต้าไปได้อย่างน่าอัศจรรย์อีกครั้ง

ใครก็ตามที่เป็นข้าราชการหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชการ ล้วนไม่สามารถลงทะเบียนได้ทั้งสิ้น

ผู้รับผิดชอบเคาะโต๊ะเบาๆ พลางรื้อหาภาพถ่ายใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก คนในภาพสวมเสื้อผ้าสีขาว กิริยาท่าทางสุขุม นุ่มนวลและมีการศึกษา

ข้อมูลของบุคคลนี้ถูกบันทึกไว้ด้านหลังภาพถ่าย: เซี่ยเซี่ยงหนาน แพทย์เกษียณอายุจากโรงพยาบาลแห่งที่สี่ของเมืองซวงเจียง

รายงานจากทีมสืบสวนผุดขึ้นมาในหัวของผู้รับผิดชอบโดยอัตโนมัติ "หมอเซี่ยเป็นนักท่องเที่ยวรุ่นแรกๆ ที่เข้าร่วมทัวร์วันเดียวเที่ยวค่ายชิงเฟิง และยังเป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่งของกรุ๊ปทัวร์วันเดียว

เขาติดต่อกับหลิวเจี้ยนจวินบ่อยครั้ง เคยเป็นหัวเรือใหญ่รวบรวมสิ่งของบริจาคอยู่หลายหน และยังเคยติดต่อเพื่อนร่วมรุ่นที่ปักกิ่งเพื่อขายโบราณวัตถุอีกหลายชิ้น

คนผู้นี้มีจิตใจเมตตา กระตือรือร้นกับงานสาธารณประโยชน์ ในด้านความสัมพันธ์ดูเหมือนจะมีความสนิทสนมเป็นพิเศษกับป้าอู๋จิงจิงซึ่งเป็นสมาชิกในกรุ๊ปทัวร์เช่นกัน และกลุ่มทัวร์ค่ายชิงเฟิงหมายเลข 1 ก็เป็นเขาที่เป็นผู้สร้างขึ้นมา…"

ผู้รับผิดชอบตกอยู่ในความลังเลใจ ว่าควรจะติดต่อเซี่ยเซี่ยงหนานดีหรือไม่

เวลานี้การสืบสวนมาถึงทางตัน ข้อมูลของเหล่านักท่องเที่ยวนั้นพวกเขากุมไว้ในมืออย่างละเอียดลออ

ไม่เพียงแต่นักท่องเที่ยว ข้อมูลของเสี่ยวหวัง จางหย่าหนาน รวมถึงร้านเครื่องครัวจื้อเจียและร้านธัญพืชลวี่หยวน พวกเขาก็ล่วงรู้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ทว่าเรื่องเกี่ยวกับค่ายชิงเฟิง เรื่องเกี่ยวกับเซี่ยเหวินเจีย ทางการกลับจนปัญญาโดยสิ้นเชิง