บทที่ 80 การประชุม

ศูนย์ข้อมูลขนาดใหญ่ ห้องประชุม

ภายในห้องประชุมที่ดูเงียบขรึมและมั่นคง มีเพียงคนไม่กี่คนนั่งอยู่สองฝั่งของโต๊ะประชุม ม่านหนาถูกปิดสนิทจนไร้แสงอาทิตย์ส่องถึง ทำให้บรรยากาศโดยรวมดูหนักอึ้งเป็นพิเศษ

ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนถูกขอให้ส่งโทรศัพท์มือถือและลงนามในเอกสารรักษาความลับ

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ ทุกคนต่างรู้ดีว่าการประชุมครั้งนี้สำคัญยิ่ง

นั่นเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ถือกันมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งจำนวนคนเข้าร่วมประชุมน้อยเท่าไหร่ การประชุมนั้นก็ยิ่งมีความสำคัญมากเท่านั้น เปรียบได้กับการเรียกเข้าเฝ้าที่แท่นเรียกตัวในปี ค.ศ. 1628 ซึ่งมีเพียงฉงเจินและหยวนฉงฮ่วนเท่านั้นที่เข้าร่วม

ประธานในที่ประชุมวางมือทั้งสองลงบนโต๊ะแล้วกระแอมเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามาร่วมประชุม สหายทั้งหลาย สถานการณ์ตอนนี้ถือว่าตึงเครียดมาก"

"ผมขอเผยข้อมูลล่าสุดให้ทุกคนทราบก่อน…" ประธานเว้นจังหวะเล็กน้อย "พวกเราเพิ่งจับสายลับจากญี่ปุ่นได้สองคน"

"หือ? เร็วขนาดนั้นเชียว!" ผู้กำกับการตำรวจเมืองซวงเจียงเงยหน้าขึ้นทันที "เมืองซวงเจียงของเราไม่เคยมีสายลับมาก่อนเลยนะท่าน"

สายตาของทุกคนต่างพุ่งตรงไปที่ประธาน

ประธานทำสีหน้าเคร่งขรึม "สหายทั้งหลาย อย่าได้ดูเบาศัตรู อดีตไม่มีไม่ได้หมายความว่าอนาคตจะไม่มี"

คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นคนฉลาด ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ ที่ผ่านมาไม่มีเพราะเมืองซวงเจียงเป็นเพียงเมืองระดับสี่ธรรมดาๆ ในประเทศ

ไม่มีทั้งท่าเรือ ไม่มีทั้งอุตสาหกรรมหนัก การพัฒนาทางเศรษฐกิจก็อยู่ในระดับทั่วไป แถมรอบๆ ก็ไม่มีกองทัพประจำการ ไม่มีความคุ้มค่าใดๆ ที่สายลับจะแทรกซึมเข้ามา

แต่ตอนนี้มันต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ด้วยกรุ๊ปทัวร์ประหลาดนี้ ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป เมืองซวงเจียงจะกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งโลก หรืออาจจะเป็นศูนย์กลางที่น่าจับตามองที่สุดของโลกในทันที

"ท่านครับ เป็นความบกพร่องของผมเอง" ผู้กำกับการตำรวจขมวดคิ้วแน่น "สายลับสองคนนี้สร้างความเสียหายใหญ่หลวงไหมครับ?"

ประธานถอนหายใจ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วส่ายหน้า "พวกเขาถูกดึงดูดมาด้วยโพสต์นั้น พยายามติดต่อสมาชิกทัวร์ที่ชื่อนักท่องเที่ยวแซ่ซิน จากการสอบสวนตลอดทั้งคืน พวกเขาน่าจะยังไม่ได้ข้อมูลอะไรที่มีประโยชน์ไป"

ประธานพูดต่อ "ดังนั้นเราได้ติดต่อไปยังเว็บไซต์แล้ว เพื่อลบโพสต์ดังกล่าวเป็นการด่วน และหลังจากนี้ก็จะเฝ้าระวังการพูดคุยและการเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้บนโลกออนไลน์ให้เข้มงวดมากขึ้น"

"เฮ้อ… เราต่างก็บกพร่องกันทั้งนั้น ไม่ได้คาดคิดเลยว่าศัตรูจะมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วขนาดนี้"

"เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้จุดประสงค์ของการประชุมครั้งนี้คือการหารือว่าจะติดต่อเซี่ยเซี่ยงหนานหรือไม่…"

ตำแหน่งที่นั่งต่างกัน มุมมองในการพิจารณาปัญหาก็ย่อมต่างกัน

ยกตัวอย่างเช่นหลิวเจี้ยนจวิน สิ่งที่เขาคำนึงถึงมากกว่าคือจะส่งนักท่องเที่ยวไปถึงที่นั่นอย่างปลอดภัยได้อย่างไร

ในฐานะสมาชิกทัวร์ตัวยง หมอเซี่ยยังเคยเสนอให้นำจอบไปด้วยสองสามอันระหว่างการเดินทางครั้งที่สองเพื่อความปลอดภัย

แต่ภาระบนบ่าของคนในห้องประชุมนี้หนักหนากว่าสมาชิกทัวร์หลายเท่า

ผู้กำกับการตำรวจต้องรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของประชาชนนับล้านในเมืองซวงเจียง

ประธานมีตำแหน่งสูงกว่า ความรับผิดชอบย่อมมากขึ้น และระดับที่ต้องคำนึงถึงย่อมกว้างขวางมากขึ้นตามไปด้วย

ประเด็นสำคัญคือ ไม่มีใครรู้เลยว่าสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่นั้นคืออะไร!!

ดูภายนอกมันคือกรุ๊ปทัวร์ คือเซี่ยเหวินเจีย แต่ถ้าลองคิดให้ลึกลงไปอีกนิด มันกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

เบื้องหลังเรื่องนี้คืออารยธรรมทางเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำเกินขีดความสามารถของมนุษย์ไปไกล หรือเป็นเจตจำนงที่ไม่ทราบแน่ชัดกันแน่?

เพราะดูจากการลงทะเบียนกรุ๊ปทัวร์ ก็พอจะมองออกว่ามันได้แสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่อยากให้เจ้าหน้าที่ทางการเข้ามาเกี่ยวข้อง

ในที่นี้มีผู้เชี่ยวชาญด้านฟิสิกส์อยู่ด้วย ถ้าให้เขาได้พูด เขาคงสาธยายตั้งแต่การท่องเวลา ทฤษฎีปู่ย่าตายาย ไปจนถึงเส้นโค้งเวลาแบบปิด สี่มิติอวกาศ มิติเวลา… พูดได้ทั้งวันไม่มีจบ

แต่ถ้าคุณถามเขาว่า กรุ๊ปทัวร์จะนำมาซึ่งอันตราย ก่อให้เกิดภัยต่อเมืองซวงเจียง ต่อทั้งประเทศ หรือแม้กระทั่งต่อมวลมนุษยชาติหรือไม่?

เขาเองก็คงให้คำตอบไม่ได้ เพราะทั้งหมดที่เขาพูดมาล้วนเป็นแค่ทฤษฎี เป็นเพียงข้อสันนิษฐานที่ยังไม่ผ่านการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์

ผู้บังคับบัญชาของประธานตอนนี้ก็มีความเห็นแตกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งต้องการให้ปิดเส้นทางท่องเที่ยวนี้ไปเลย

ในความเป็นจริง หากมองจากมุมของความปลอดภัยและความสามารถในการควบคุม สิ่งนี้ทำได้ไม่ยาก

แต่ปัญหาอีกข้อหนึ่งก็จะถูกหยิบยกขึ้นมาในทันที ถ้าคุณไม่อยากยอมรับเทคโนโลยีขั้นสูงนี้ แล้วมันจะหายไปเองอย่างนั้นหรือ?

แล้วต่อไปมันจะไม่ไปปรากฏที่เมืองซวงเหอ หรือเมืองซวงไห่หรอกหรือ?

ถ้าไปปรากฏในต่างประเทศเข้า เรื่องตลกคงกลายเป็นเรื่องใหญ่ และนั่นจะเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของจีน!!

เช่นเดียวกัน การติดต่อเซี่ยเซี่ยงหนานและเซี่ยเหวินเจียก็ใช้หลักการเดียวกันนี้

ตอนนี้สามารถพิจารณาติดต่อเซี่ยเซี่ยงหนานได้ เพราะเขาเป็นคนเมืองซวงเจียงโดยกำเนิด เป็นคนจิตใจดีและรักชาติมาโดยตลอด

แต่สำหรับเซี่ยเหวินเจีย ตอนนี้ห้ามติดต่อโดยพลการเด็ดขาด บุคคลสำคัญเช่นนี้ หากเกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาแม้เพียงนิดเดียว ก็อาจก่อให้เกิดผลกระทบที่รุนแรงจนไม่สามารถแก้ไขและยากจะแบกรับได้

นายกเทศมนตรีเมืองซวงเจียงลูบคลำถ้วยน้ำชาบนโต๊ะ การประชุมนี้จัดขึ้นกะทันหัน เพื่อความปลอดภัยจึงไม่มีเลขานุการเข้าร่วม ในถ้วยชาจึงไม่มีน้ำอยู่

"ท่านครับ เราจะลองพิจารณาปัญหาจากมุมของกรุ๊ปทัวร์ดูได้ไหมครับ… อย่างเช่น เซี่ยเซี่ยงหนานเคยทำงานที่โรงพยาบาลที่สี่ เราให้โรงพยาบาลที่สี่จัดกรุ๊ปทัวร์ทางการแพทย์ดูไหมครับ?"

"หือ?" ความคิดนี้เข้าท่า ประธานดวงตาเป็นประกาย "พูดต่อสิ"

"ผมคิดแบบนี้ครับ" นายกเทศมนตรีกล่าว "โรงพยาบาลที่สี่เต็มไปด้วยเพื่อนร่วมงานและเพื่อนฝูงของหมอเซี่ย ทางค่ายชิงเฟิงเองก็น่าจะต้องการบริการทางการแพทย์อยู่เหมือนกัน"

"หากสามารถจัดกรุ๊ปทัวร์ได้จริง นอกจากจะเข้าถึงค่ายชิงเฟิงได้จริงๆ แล้ว ยังถือเป็นการแสดงไมตรีต่อคนหนุ่มอย่างเซี่ยเหวินเจีย และแสดงท่าทีของเราด้วย…"

ในเมืองซวงเจียง ศูนย์ข้อมูลขนาดใหญ่ตอนนี้เปรียบเสมือนถืออาญาสิทธิ์ ทำให้ทำอะไรก็ราบรื่นไปหมด

บ่ายวันนั้น ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่สี่ก็นำของขวัญไปเยี่ยมหมอเซี่ย

"เสี่ยวเซี่ยเอ๊ย ได้ยินมาว่ากรุ๊ปทัวร์นี้จัดได้ดี ฉันอยากให้เธอพาคนแก่คนนี้ออกไปเปิดหูเปิดตาหน่อยน่ะ" ผู้อำนวยการวัย 78 ปีผู้นี้มีคิ้วสีดอกเลาที่ยาวเฟื้อย เดินเหินไม่ค่อยสะดวกนัก

"อะไรกันครับ?" หมอเซี่ยโบกมือปฏิเสธ "นั่นเป็นกรุ๊ปทัวร์ของบริษัททัวร์ย้อนยุค ไม่ใช่ของผมสักหน่อย!"

หมอเซี่ยลดเสียงลง "ท่านผู้อำนวยการ ท่านก็เคยได้ยินเรื่องกรุ๊ปทัวร์นี้มาเหมือนกันเหรอครับ?"

ผู้อำนวยการยิ้มไม่ตอบ สีหน้าดูเหมือนสุนัขจิ้งจอกเฒ่า

"ครับ… ครับ" หมอเซี่ยพยักหน้า "ผมคุยกับเสี่ยวเซี่ยได้ ส่วนเรื่องจะให้ท่านเข้าร่วมได้ไหม คงต้องแล้วแต่เขาจะตัดสินใจครับ"

ผู้อำนวยการยังคงยิ้มไม่ตอบ

เซี่ยเซี่ยงหนานทำงานที่โรงพยาบาลที่สี่มาตลอดชีวิต ผู้อำนวยการคนนี้เป็นหัวหน้าของเขามาโดยตลอด ผู้อำนวยการเกิดในยุค 50

ตลอดชีวิตอุทิศตนเพื่อส่วนรวม รับใช้ประชาชนและประเทศชาติด้วยความตั้งใจจริง จึงมีตำแหน่งที่สูงส่งในใจหมอเซี่ยเสมอมา

เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หมอเซี่ยจึงคิดว่าจะบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เผื่อว่าผู้อำนวยการจะช่วยให้คำแนะนำได้

"ครั้งแรกที่เราได้เข้าร่วมกรุ๊ปทัวร์นั้นคือวันที่ 3 พฤศจิกายนครับ…"