บทที่ 90 แผงขายของเก่า

27 พฤศจิกายน เมืองซวงเจียง

เช้ามืดของวัน บริเวณถนนตรงข้ามสถานที่คัดเลือกรายการ "ประเมินสมบัติเมืองซวงเจียง" ก็เต็มไปด้วยผู้คน แผงลอย "ของเก่า" หลากหลายสีสันถูกวางเรียงรายกันตั้งแต่เช้า

ป้ายวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็กที่สีซีดจาง บนตักมีเบาะรองนั่ง เธอค่อยๆ วางสินค้าลงบนหนังสือพิมพ์ "ซวงเจียงเดลินิวส์" อย่างใจเย็น:

ชามขาวบิ่นๆ จานก้นเคลือบไม่เต็ม ไหคอไก่เคลือบดำเนื้อหนาที่มีกลิ่นเปรี้ยวๆ ไหสีดำหนาเตอะดูมั่นคงแข็งแรง…

ชามมีเยอะที่สุด เป็นสิบใบ ส่วนจานมีรองลงมา

คนแถวนี้ล้วนเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น ช่วยไม่ได้ พวกเขาส่วนใหญ่มาจากกรุ๊ปทัวร์เดียวกัน ของที่วางขายก็คล้ายคลึงกันไปหมด ล้วนเป็นเครื่องปั้นดินเผาจากโรงเตาชาวบ้านสมัยปลายหมิง มีตะกร้าหรือเข่งบ้างประปราย

ทุกวันนี้ตลาดของเก่าทั่วประเทศเรียกได้ว่าพังพินาศ ช่วงแรกยังพอขายได้หลายพัน แต่ไม่นานก็ลดเหลือแค่ไม่กี่ร้อย

พอทัวร์ "วันเดียวเที่ยวค่ายชิงเฟิง" ขยายเป็นรถบัส 4 คัน แถมพอตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงเปิดตัว ราคาของก็ดิ่งเหว—บรรดานักท่องเที่ยวขายกันจนเงียบกริบ!

จะว่าไป ค่าประเมินก็ 200 หยวนแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครเขาจ้างประเมินกันหรอก ไม่จำเป็นเลย ของนี่เอามาจากต้าหมิงแท้ๆ ของจริงแน่นอน! อีกอย่างจานชามพวกนี้มีเกลื่อนจนขายไม่ถึง 200 แล้ว ใครจะยอมเสียเงินเปล่าไปจ้าง

เมื่อวานอาจารย์ฟ่าน ผู้เชี่ยวชาญผมยาวมาดศิลปิน แวะมาเดินวนดูแผง เห็นเครื่องปั้นดินเผาพวกนี้แล้วน้ำตาแทบไหล

เมื่อก่อนสถานที่คัดเลือกอาจไม่ได้เห็นของจริงเลยสักชิ้นตลอดหลายวัน บรรดาแก๊งเซียนสมบัติชาติก็มาโวยวายกันทุกวัน

ตอนนี้แม้แต่แก๊งเซียนสมบัติชาติยังขี้เกียจจะโวยวาย อย่างแรกคือราคาเครื่องปั้นดินเผาสมัยหมิง-ชิงดิ่งเหว อย่างที่สองคือของจริงที่นี่มันเยอะเกิน จนบีบให้แก๊งเซียนสมบัติชาติต้องพัฒนาสายตาตัวเองขึ้นแบบก้าวกระโดด

แก๊งเซียนสมบัติชาติเองยังรู้สึกว่าโวยวายไปก็ไร้ความหมาย

"ป้ายวี่ ไปดัดผมมาเหรอคะ?"

"ดัดที่ไหนกัน" ป้ายวี่จัดผมที่บางลงของเธอ: "นอนทับตอนกลางคืนมันเลยยุ่งแบบนี้แหละ"

แผงข้างๆ คือนักท่องเที่ยว ค เธอเอียงคอกระซิบกับป้ายวี่: "คนนั้นน่ะ เมื่อวานขายชามได้ 5 ใบ ป้าทายซิว่าขายได้กี่บาท?"

ป้ายวี่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว: "พันนึง?"

"พันที่ไหนล่ะ 100 เดียว!"

"แหม~~ 20 บาทต่อใบเลยเหรอ?"

"ใช่สิ ทำมาหากินลำบากจริง ของพวกเราต้นทุนยังไม่พอเลย!"

ก็จริงอย่างที่ว่า ต้นทุนต่ำที่สุดก็ 20 บาทแล้ว

ป้ายวี่พูด: "ยังดีที่เสี่ยวเซี่ยไม่จัดประมูลแล้ว ไม่งั้นประมูลไปก็ไม่มีใครซื้อ"

ราคานี้มันพูดไม่ออกจริงๆ ป้ายวี่ส่ายหน้า: "ขนาดชามในร้านของชำขายยังใบละ 5 บาทเลย!"

พระอาทิตย์ขึ้นสูงขึ้น ไล่ความหนาวเย็นยามเช้าออกไป ผู้คนบนถนนเล็กๆ ก็ยิ่งเยอะขึ้น

ไม่นาน ป้ายวี่ก็เจอกับคนรู้จัก คนที่เคยไปเต้นรำออกกำลังกายด้วยกันบ่อยๆ สวมชุดไทเก๊กสีขาวที่ซักจนซีด ตรงข้อมือปักลายดอกบัวคู่

"อ้าว? ป้ายวี่ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ช่วงนี้ไม่เห็นไปเต้นรำเลย ฉันนึกว่าป้าป่วยซะอีก!"

"ไม่เลย! ไม่ได้ป่วย!" ป้ายวี่ยิ้มแหยๆ: "สบายดี แค่ช่วงนี้ยุ่งๆ เลยไม่มีเวลาไป"

"ยุ่งจริงๆ แหละ ดูออกเลย" คนรู้จักทำท่าตกใจ: "ผมก็ไม่ได้ดัดใช่ไหมเนี่ย? ปลายผมแตกหมดแล้ว!"

(จะคุยก็คุย ถ้าคุยไม่ได้ก็เดินไปเลย! อะไรคือปลายผมแตก ผมฉันยิ่งมีน้อยๆ อยู่! ยังจะมาแช่งกันอีก!)

ป้ายวี่ยิ่งยิ้มแห้งหนักกว่าเดิม

คนรู้จัก: "ได้ยินข่าวเรื่องคนนั้นหรือยัง?…โครงกระดูกนั่นน่ะ พ่อหนุ่มคนนั้นก็ไม่ไปเต้นแล้ว ฉันเห็นหน้าเขาแล้วขัดใจ เดินชนกันเมื่อวาน ขนาดอายุขนาดนั้นแล้วยังใส่แว่นกันแดดอีก…"

…ใช่สิ เธอเดินวนแถวนี้อีกหน่อย เดี๋ยวก็อาจจะเจอเขาอีก

"แล้วก็คนนั้นน่ะ เพื่อนอ้วนๆ ของป้าน่ะ เขาก็ไม่ไปเต้นแล้ว ฉันรู้อยู่แล้วว่านางเต้นได้ไม่นานหรอก"

…เยว่เยว่เหรอ? นั่นน่ะไม่ใช่เต้นรำ นั่นน่ะแผ่นดินไหวชัดๆ!

"แล้วก็คนนั้น…"

กำลังคุยกันเพลินๆ ลูกค้าก็มา สาวน้อยหน้าตาสวยคนหนึ่งถือมือถือจ่อมาที่หน้า: "เหล่าเถี่ย 666 ค่ะ นี่คือตลาดของเก่าสุดลึกลับนั่นเองค่ะ

น้องสาวนั่งเครื่องบินตั้ง 5 ชั่วโมงมาให้ดูถึงที่ ขอแค่ให้ทุกคนช่วยกดติดตามและกดไลก์คนละนิดคนละหน่อยนะคะ

แค่ยอดไลก์ถึง 5 พัน น้องสาวจะซื้อชามพวกนี้มาฟาดโชว์ให้ดูสดๆ เลย!

กดติดตามไว้นะคะ จะได้ไม่หลงทาง! ขอบคุณจดหมายรักจากพี่เหมียวด้วยค่ะ!"

"คุณป้า ชามพวกนี้ขายยังไงคะ?"

ป้ายวี่คิดในใจ: วุ่นวายจริงๆ! "20…อุ๊ย พูดผิด 200 ใบละ 200!"

สาวยังไม่ทันต่อราคา ก็มีคนแทรกคิวขึ้นมา นักท่องเที่ยวคนที่ห้า: "คนสวยครับ ของผมก็ของแท้เหมือนกัน ขายแค่ 180 บาทครับ!"

นักท่องเที่ยว ค ถือแก้วชา: "ฉันขาย 160 จ้า!"

…การค้าขายมันทำยากแบบนี้แหละ ลูกค้ายังไม่ทันต่อราคา คนขายด้วยกันก็ทะเลาะกันเองแล้ว

ป้ายวี่: "ฉันขาย 140"

ป้ายวี่คิดในใจ: ขายๆ ไปเถอะ ที่บ้านยังมีกองอยู่อีกเพียบ คราวหน้าถ้าไปทัวร์รถบัส 4 คันอีก ต้นทุนยังอาจจะถอนคืนไม่ได้เลย

ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงมีชามแบบนี้เต็มไปหมด

ตั้งแผงมาครึ่งค่อนวัน ยังขายไม่ได้สักใบ รวมถึงของนักท่องเที่ยวคนที่ห้า นักท่องเที่ยว ค และป้ายวี่ด้วย เพราะข้างๆ ขายถูกกว่าพวกเธออีก

ของเก่าพวกนี้ก็เหมือนกับบ้าน ยิ่งถูกยิ่งไม่มีใครซื้อ

แต่สมองของคนค้าขายนั้นยืดหยุ่นเสมอ พอจนตรอกเข้าจริงๆ บรรดานักท่องเที่ยวก็หาวิธีขายของเก่าแบบใหม่เจออย่างรวดเร็ว

ใกล้เที่ยง มีชายลึกลับคนหนึ่งโผล่มาที่ตลาดของเก่า สวมเสื้อคลุมสวมหมวก แถมยังใส่หน้ากากอนามัยด้วย

ป้ายวี่เห็นแล้วก็ทัก: "อาจารย์ไป๋?"

อาจารย์ไป๋——ผู้เชี่ยวชาญประจำรายการ "ประเมินสมบัติเมืองซวงเจียง" ถนัดประเมินหยก อารมณ์ร้อน แถมยังชอบมีเรื่องกับแก๊งเซียนสมบัติชาติ

แต่งตัวแบบนี้ ถ้าไปที่อื่นป้ายวี่คงจำไม่ได้ แต่ช่วยไม่ได้ที่นี่มันตรงข้ามสถานที่คัดเลือกพอดี

"จุ๊ๆ!" อาจารย์ไป๋ทำตัวลึกลับ: "ป้าบอกผมมา ว่าชามพวกนี้ได้มายังไง สรุปว่ามันมาจากไหนกันแน่ ผมให้เงินป้า!"

มันอั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ ที่นี่กลายเป็นตลาดไปแล้ว การที่อาจารย์ไป๋ทนได้ถึงตอนนี้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์

"ได้!" ป้ายวี่บอกฉันไม่เอาเงินคุณหรอก แต่คุณต้องช่วยฉันขายของพวกนี้!

ไม่นานหลังจากนั้น อาจารย์ไป๋ก็หอบของเก่าไปกองหนึ่ง

สีหน้าไม่อยากจะเชื่อสุดขีด: "บ้าเอ๊ย!! ต้าหมิง!!…"

"บ้าเอ๊ย!! ต้าหมิง!!…เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง?"

"ต้าหมิง!! บ้าเอ๊ย!!"

โครม! อาจารย์ไป๋เดินชนขอบประตูเข้าเต็มๆ!

ตาพร่าเห็นดาวพราวไปหมด พอหัวหายปวดก็ยังคำเดิม: "บ้าเอ๊ย!! ต้าหมิง!!"

ป้ายวี่เดินกลับไปอย่างอารมณ์ดี

ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีคนถือนำรูปถ่ายมาถามนักท่องเที่ยว ค: "คุณขึ้นรถบัสคันนั้นได้ใช่ไหม?"

"ใช่!" นักท่องเที่ยว ค: "คุณซื้อก่อน…ซื้อเสร็จเดี๋ยวฉันจะบอกว่าขึ้นยังไง!"

นี่เรียกว่าค่าข้อมูล!

นักท่องเที่ยว ค คิดในใจ: ช่างเถอะ อย่าปิดบังเลย ยังไงก็ใกล้จะรู้กันทั้งบางแล้ว

ยังไงถ้าอยู่ในกลุ่ม 1 แล้ว ก็สามารถไปได้ทุกเมื่ออยู่ดี