บทที่ 89 ยินดีกับโคตรเหง้าเจ้าสิวะ

“ไอ้สารเลวนั่นมันจะเดินวนหาพระแสงอะไรวะ!”

“แล้วใครจะไปรู้มันล่ะ!”

พวกสมุนออกตามหากันทั้งคืนกว่าจะเจอ ตอนนี้อัดอั้นโทสะไว้เต็มอก ร่องรอยดันไปโผล่ในทิศทางที่ไม่น่าเป็นไปได้ที่สุด

แม้หิมะหยุดตกแล้ว แต่เมฆาสีเทาตะกั่วยังคงลอยต่ำ ลมหนาวเสียดกระดูกพัดกรรโชกมาเป็นระลอก หอบเอาเศษหิมะที่เกลื่อนพื้นปลิวว่อน

เหล่าสมุนถืออาวุธนานาชนิดระเกะระกะ ไล่ตามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

หลิวเฮยชีจูงม้าเดินตาม ยิ่งไล่ตามก็ยิ่งเดือดดาล ไอ้ขุนนางชั่วนี่พาเดินวนเก่งฉิบหาย ผ่านไปตั้งเจ็ดแปดลี้แล้ว ร่องรอยก็ยังทอดยาวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือไม่หยุด

ค่ายชิงเฟิงมันอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่างหากโว้ย!

“จับได้แล้ว จับได้แล้ว!” จู่ๆ ทางด้านหน้าก็มีคนตะโกนลั่น

หลิวเฮยชีรีบปรี่เข้าไปทันที เห็นฝูงสมุนกำลังล้อมหน้าล้อมหลังตวาดขู่ “บอกมาเร็ว ขุนนางชั่วอยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นข้าจะตีให้ตาย!”

เมื่อแหวกฝูงชนเข้าไป ก็พบคนท่าทางเหมือนชาวบ้านขดตัวสั่นงันงกอยู่ในหลุมหิมะ ทั่วทั้งร่างขาวโพลนไปด้วยหิมะ

เขาทั้งสั่นเทิ้มทั้งโขกหัวขอชีวิตไม่หยุด “ท่านหัวหน้าไว้ชีวิตด้วย ท่านหัวหน้าไว้ชีวิตด้วยขอรับ!”

หลิวเฮยชีชักดาบออกมาประกบ เจ้าคนนั้นก็รีบสารภาพทันควัน เขาเป็นชาวบ้านที่ถูกเกณฑ์ตามหลี่เหวินปั๋วออกจากเมืองมา กลางดึกตามขบวนไม่ทันจึงถูกทิ้งไว้ตรงนี้

ส่วนใต้เท้าน่ะหรือ ชัดเจนเลย มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือตลอดทาง!

-------------------------------------

ห่างออกไปสิบลี้

ใต้เท้าหลี่เหวินปั๋อกำลังยืนเหม่อมองพายุหิมะเต็มฟ้า

กิ่งไม้แห้งสั่นระริกท่ามกลางสายลม ลมหนาวชื้นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายจากทุกทิศทาง

ขาทั้งสองข้างชาดิกไปหมด เมื่อคืนยังพอเจ็บปวด ตอนนี้กลับไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง บนศีรษะและใบหน้าราวกับถูกมีดกรีดเฉือน

ใต้เท้าหลี่มาจากถิ่นแม่น้ำลำคลองแถบเจียงหนาน เคยต้องมารับเคราะห์กรรมเช่นนี้เสียที่ไหน กระทั่งหิมะตกหนักขนาดนี้ เขาก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต

“หัวหน้าหมวดหลี่…ถะ…ถึง ถึงไหนกันแน่แล้ว? ค่าย…ค่ายชิงเฟิงอยู่ที่ใด?”

หลี่ฉางชิงหดคอเงียบกริบ จะให้ตอบยังไงล่ะ จะให้บอกใต้เท้าหรือว่าท่านพาเดินหลงทางน่ะ?

ค่ายชิงเฟิงอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ แต่หลี่เหวินปั๋วกลับนำทางพวกเขาวิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือมาตลอดทั้งคืน

พวกมือปราบนั้นเจ้าเล่ห์จะตาย ถ้าไม่ใช่เพราะเดินผิดทาง ถ้าไม่ใช่เพราะยิ่งเดินก็ยิ่งใกล้บ้าน ใครจะยอมให้ความร่วมมือแข็งขันปานนี้

หลี่เหวินปั๋วแค่นเสียงเย็นชา “จ้าว…จ้าวอู่เฉิง ท่านจ้าว เจ้าพูดมาซิ!”

“เอ่อ…” จ้าวอู่เฉิงเอ่ย “ฟ้ามืดหิมะหนา ผู้น้อยเองก็มึนงงไปหมดแล้วขอรับ!”

“เจ้าพูดมา!” หลี่เหวินปั๋วกระชากคอเสื้อมือปราบคนหนึ่ง ผู้นี้เป็นสหายของเสี่ยวสวี่ ชื่อจางหู่ที่ขายน้ำตาลเหนียวอยู่ในตลาด

จางหู่แสร้งทำเป็นหวาดกลัว ตัวสั่นงันงก “ใต้เท้า ผู้น้อยก็ไม่ทราบขอรับ”

“เจ้า…เจ้าพูดซิ!” หลี่เหวินปั๋วกระชากตัวอีกคน คราวนี้เลือกคนงานชาวบ้าน

คนงานผู้นั้นเผยรอยยิ้มประจบ “ใต้เท้า ด้านหน้าไปอีกไม่ไกลก็คือหมู่บ้านเสี่ยวหวังแล้วขอรับ”

“หมู่บ้านเสี่ยวหวัง?…” หลี่เหวินปั๋วชะงักไป “ข้าถามถึงค่ายชิงเฟิง!”

คนงานได้แต่ยิ้มแห้ง ไม่กล้าตอบ

ช้าก่อน! หมู่บ้านเสี่ยวหวัง หรือว่าจะเป็นหมู่บ้านเสี่ยวหวังที่จ้าวอู่เฉิงไปลวงเปิดประตูนั่น?

ทำไมถึงวนกลับมาที่นี่อีกล่ะ!

หลี่เหวินปั๋วสายตาว่างเปล่า มองหลี่ฉางชิงที มองจ้าวอู่เฉิงที ทั้งสองคนพยักหน้าให้พร้อมเพรียง “ยินดีด้วยใต้เท้า เดินต่อไปอีกเพียงวันเดียวก็จะถึงอำเภอซานหยาง ได้กลับบ้านแล้วขอรับ!”

“…”

มารดามันเถอะ!!

ยินดีกับโคตรเหง้าเจ้าสิวะ!!!

หลี่เหวินปั๋วเลือดลมตีขึ้นหน้า ตาเหลือกค้าง โมโหจนสลบเหมือดไปตรงนั้น ร่างล้มตึงหงายหลังลงไปทันที

จ้าวอู่เฉิงกับหลี่ฉางชิงปรึกษากัน ช่างประไร!

อย่างไรเสียก็ใกล้จะถึงบ้านแล้ว เสียเวลาไปอีกวันก็ไม่เป็นไร บังเอิญแถวนี้มีกระท่อมไม้อยู่หลังหนึ่ง แบกใต้เท้าไปพักผ่อนที่นั่นก่อนก็แล้วกัน

คิดว่าพอฟื้นขึ้นมาก็คงคลายโทสะลงไปเอง ทั้งหิวทั้งเหนื่อย คนเราคงโกรธได้ไม่นานนักหรอก

…

ภายในกระท่อมไม้จัดวางข้าวของอย่างหยาบๆ ริมผนังทิศเหนือมีเตาไฟหลังหนึ่ง ข้างๆ มีฟืนและกองหญ้าแห้งเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

ถ่านในเตายังไม่มอดดับสนิท ในชามดินเผาปากบิ่นมีน้ำชาเย็นชืดเหลืออยู่ครึ่งชาม เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นี้ยังมีคนอยู่ที่นี่

ม่านหญ้าตรงประตูถูกลมพัดส่งเสียงดังกราว แปดส่วนคงเป็นคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เลยตกใจชนม้านั่งล้มแล้ววิ่งหนีไป

ป่านนี้คงเผ่นหนีเข้าป่าลึกหลังเขาไปนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวเข้ามาในห้อง

ดีเลย พอดีมีเตียงเตา ทุกคนจึงช่วยกันหามหลี่เหวินปั๋วขึ้นไปนอน ใต้เท้ายังคงกัดฟันแน่น สลบไสลไม่ได้สติ

…

หยากไย่ระโยงระยาง ตู้ไม้เอล์มถูกรื้อค้นจนทั่ว ก็พบเพียงเมล็ดข้าวฟ่างเก่าเก็บไม่กี่เมล็ดบนแผ่นไม้ที่ขึ้นราเป็นดวงๆ

หลี่ฉางชิงถูฝ่ามือที่แข็งทื่อพลางนั่งยองๆ หน้าเตา จุดไฟในเตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

จ้าวอู่เฉิงกำลังคิดจะอังไฟผึ่งเสื้อผ้าให้แห้ง เสี่ยวสวี่ก็เลิกม่านพรวดพราดเข้ามา “ใต้เท้า เกิดเรื่องแล้วขอรับ! ข้างนอกจู่ๆ ก็มีชาวบ้านโผล่มาเต็มไปหมด”

มีชาวบ้านโผล่มาสองสามคนไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ในมือของพวกเขากลับถืออาวุธกันทุกคน

ตอนแรกคนยังไม่มาก พอเห็นพวกมือปราบก็พากันร้องเอะอะแล้วถอยร่นไป พวกมือปราบเหนื่อยล้าแทบขาดใจ จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ทว่าไม่นานคนก็ยิ่งทวีจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป บริเวณโดยรอบก็เต็มไปด้วยผู้คนล้อมหน้าล้อมหลัง

บางคนมีประกายสีเงินวาววับบนร่าง ถึงกับสวมเกราะประหลาดชนิดหนึ่งอยู่ด้วย

จ้าวอู่เฉิงกลืนน้ำลายลงคอ สั่งให้หลี่ฉางชิงออกไปเจรจา หัวหน้าหมวดหลี่เองก็ไม่กล้าผลีผลาม ได้แต่ตะโกนบอกอยู่ไกลๆ “พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย พวกเรามาปฏิบัติราชการผ่านมาทางนี้ มิได้มีเจตนาร้ายอันใด ขอความกรุณาพวกท่านถอยไปเถิด”

ฝั่งตรงข้ามมีปากนับร้อยด่าสวนกลับมาทันควัน “ไอ้ขุนนางชั่ว!”

“พวกมือปราบสารเลว! วันนี้เป็นวันตายของพวกมึง!”

“ถุย! เอาแป้งหมี่ของพวกข้าคืนมานะโว้ย!”

หลี่ฉางชิงรู้สึกได้ถึงเหงื่อกาฬที่ไหลซึมออกมาจากหน้าผากไม่หยุด ในใจนึกเคียดแค้น ใครกันวะ! ไอ้บัดซบตัวไหนไปยืมแป้งหมี่พวกมันมากันแน่??

…

สิบโมงเช้า ท่านหัวหน้าเซี่ยได้รับรายงานครั้งแรกจากเหล่าลูกสมุน ว่าพบร่องรอยของคณะหลี่เหวินปั๋วแล้ว

บ่ายสองสามโมง ได้รับรายงานครั้งที่สอง ว่าปิดล้อมหลี่เหวินปั๋วไว้ได้แล้ว

ตกเย็น ได้รับรายงานครั้งสุดท้าย จ้าวอู่เฉิง หลี่ฉางชิง และเหล่ามือปราบอีกกว่า 40 คนถูกจับกุมตัวได้ทั้งหมดแล้ว กำลังถูกคุมตัวส่งกลับค่ายชิงเฟิง

ขาดเพียงหลี่เหวินปั๋วคนเดียว ไม่ต้องพูดถึงว่าขุดดินหาจนลึกสามศอก เอาเป็นว่าเหล่าลูกสมุนพลิกแผ่นดินหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่พบ

เพียะ! หัวหน้าขาเป๋ง้างมือฟาดหน้าจ้าวอู่เฉิงฉาดใหญ่ “ขุนนางชั่วคนนั้นอยู่ที่ไหน!”

จ้าวอู่เฉิงแทบจะร้องไห้ คนอื่นโดนตบหนึ่งฉาดค่าความเสียหายบวก 1 แต่สำหรับเขา นอกจากบวก 1 แล้วยังต้องคูณ 2

เพราะบนหน้าเขายังมีรูโบ๋อยู่อีกสองรู

“ไม่ทราบขอรับ ใต้เท้า!”

“ไม่ทราบจริงๆ ขอรับ!”

“เมื่อครู่ยังหมดสติอยู่ในกระท่อมไม้แท้ๆ!”

“ใต้เท้า… ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด!!!… ซี้ด!!”

ชายขาเป๋ขมวดคิ้วถลึงตาใส่ “มึงยังกล้าพ่นลมใส่หน้าคิดจะล้อเล่นกับข้าอีกเรอะ!”

…เพียะ!!