บทที่ 88 ฉี่เปิ่ง

โจวเหล่าชีสะพายธนูล่าสัตว์ไว้ด้านหลัง จางล่าลี่แบกจอบไว้บนบ่า ส่วนสหายข้างกายที่หาอาวุธไม่ได้ชั่วคราวกลับหยิบกระบวยตักข้าวมาถือแทน

——จะว่าไป กระบวยอันนี้ก็ไม่เลว มันเป็นกระบวยสำหรับหม้อเหล็กใบใหญ่ ด้ามเหล็กกล้ายาวตั้งเมตรครึ่ง ถ้าเอาไปฟาดสักทีก็ถือว่ามีอานุภาพสังหารไม่เบาเลย

เกล็ดหิมะโปรยปราย เส้นทางบนภูเขาขาวโพลนเต็มไปด้วยเงาร่างสีดำ ลูกสมุนค่ายชิงเฟิงนับจำนวนไม่ถ้วน (ซึ่งก็ไม่เคยนับได้ชัดเจนสักทีจึงเรียกกันว่านับไม่ถ้วน) กำลังมุ่งหน้าไปท่ามกลางความมืดมิด

โจวเหล่าชีแค้นจนฟันสั่น: “ถุย! ขุนนางชั่ว ทำเอาหมู่บ้านหลิวซู่โกวของข้าเสียแป้งไปตั้ง 3,000 ชั่งเป็นอย่างต่ำ!”

พวกเขาไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือ แต่กลับคิดคำนวณเรื่องเสบียงเก่งเป็นพิเศษ 3,000 ชั่งนั่น เท่ากับรายได้ของนาข้าว 40-50 หมู่รวมกันทั้งปีเชียวนะ

ยิ่งไปกว่านั้น แป้งที่เอาไปแลกกับค่ายชิงเฟิงยังขาวมาก คุณภาพดีสุดๆ

จางล่าลี่หอบแฮก: “เหล่าชี… เหล่าชี เดินช้าๆ หน่อย”

“อะไรนะ? แค่นี้ก็เดินไม่ไหวแล้วรึ?”

“จะบ้าเหรอ!” จางล่าลี่กุมท้อง: “ข้าอิ่มเกินไป!”

ท่านหัวหน้ามีคำสั่งให้จับตัวขุนนางชั่วหลี่เหวินปั๋ว มื้อเย็นของค่ายชิงเฟิงวันนี้จึงดีเป็นพิเศษ เอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เก็บไว้นานออกมาทั้งหมด

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต้มเส้นหมี่ แถมยังแจกไส้กรอกให้คนละอัน

ของแบบนี้พวกเขาเคยได้ยินแต่ชื่อ ส่วนพวกที่เพิ่งมาสมทบทีหลังเพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก เผลอแป๊บเดียวเลยกินกันจนจุก

หิมะปกคลุม เส้นทางบนภูเขาขรุขระจนมองแทบไม่ออก แต่ละก้าวเหมือนเหยียบลงบนปุยฝ้าย แต่โจวเหล่าชีกับพวกเดินจนชิน ทางแค่นี้ไม่ใช่ปัญหา

เดินมาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ถึงทางแยก โจวเหล่าชีไม่เลือกทางไหน แต่กลับเงยหน้าขึ้นมอง:

“พี่น้อง ขึ้นเขากันเถอะ!”

บนเขามีทางเล็กๆ ที่คนไม่ค่อยสัญจร ตอนกลางวันตอนที่สำรวจ หมู่บ้านหลิวซู่โกวใช้ทางนี้ เดินทางนี้จะเร็วกว่าครึ่งชั่วยาม และอ้อมไปดักหลังขุนนางชั่วนั่นได้โดยตรง

ตอนนี้คนของพวกเขายิ่งเยอะ หมู่บ้านหลิวซู่โกวขนชายฉกรรจ์มาตั้งสามสี่สิบคน

ลูกสมุนค่ายชิงเฟิงมีวิธีติดต่อกันแบบเฉพาะตัว โจวเหล่าชีคิดว่ากลุ่มตนเร็วพอแล้ว แต่ด้านหน้ายังมีเสียง “กุ๊กกู” สัญญาณติดต่อดังขึ้นเป็นระยะ

ทางบนเขามันจืดชืดและยาวนาน ไม่นานสองกลุ่มก็เริ่มทักทายกัน:

“พี่น้อง พวกท่านมาจากหมู่บ้านไหนกัน?”

“พวกข้ามาจากหมู่บ้านสือเหมินโกว แล้วพวกท่านล่ะ?”

“หมู่บ้านหลิวซู่โกว!”

“อ้อ… เอ๊ะ? หมู่บ้านหลิวซู่โกวของพวกท่านสานตะกร้าหวายเก่งนี่ รอบนี้คงได้เงินเยอะสินะ?”

“จะเหลือเหรอ เพิ่งหาเงินได้วันเดียวก็มาโดนขุนนางชั่วนั่นทำให้เสียงานหมด”

…

หิมะโปรยปรายหนาตา ไม่ถึงครึ่งถ้วยชา คิ้วและจอนผมของโจวเหล่าชีก็ปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะหนาเตอะ ราวกับแก่ลงในชั่วข้ามคืน

เขาหดคอแล้วสะบัดไหล่ เกล็ดหิมะที่เกาะอยู่ก็ร่วงกราว

ลมหนาวพัดพาเม็ดหิมะมุดเข้าไปในคอเสื้อ แต่นั่นกลับทำให้เขาสมองแจ่มใสขึ้นอีกนิด การเดินขึ้นเขาในคืนหิมะตกเช่นนี้กลับมีข้อดีที่คาดไม่ถึง แสงจากหิมะที่สะท้อนกับความมืดสลัวกลับสว่างกว่าคบเพลิงเสียอีก

…

ทุกคนฝีเท้าไม่หยุด ไม่นานสองชั่วยามก็ผ่านไป

ข้ามยอดเขาหนึ่งลูก ผ่านหุบเขาหนึ่งแห่ง พบป่าทึบหนึ่งแห่ง คนจากหมู่บ้านสือเหมินโกวที่อยู่ด้านหน้าก็หยุดลง

——ด้านหน้าน่าจะใช่แล้ว กลางวันก็เจอขบวนของขุนนางชั่วนั่นที่นี่

“เจ้าว่า…” จางล่าลี่ดึงเสื้อโจวเหล่าชี: “ขุนนางชั่วนั่นยังอยู่ในป่าหรือเปล่า?”

เอ๊ะ… ไม่น่าจะอยู่นะ!

ผ่านไปตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว!

แต่โจวเหล่าชีก็ไม่ได้กังวล รอบข้างมีเสียง “กุ๊กกู” ดังไม่ขาดสาย ทั้งหมดเป็นลูกสมุนค่ายชิงเฟิง ทางสายเล็กๆ นี้มีอย่างน้อยสี่ห้ากลุ่ม

คิดว่าทางสายหลักก็น่าจะมีมากกว่านี้ ล้อมเข้ามาเหมือนห่อเกี๊ยวแบบนี้ ต้องล้อมขุนนางชั่วนั่นไว้ได้แน่

แม้ทุกคนจะไม่เคยร่วมมือกันมาก่อน แต่การล่าสัตว์ทุกคนต่างคุ้นเคยดี

กลุ่มคนชะลอฝีเท้าลงแล้วตั้งขบวนรูปพัดอย่างรู้ใจ กวาดสายตาสำรวจไปด้านหน้า

…

ครึ่งชั่วยามผ่านไป โจวเหล่าชีขมวดคิ้วแน่น เงี่ยหูฟัง: ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกๆ แฮะ ทำไมรอบทิศถึงมีแต่เสียง ‘กุ๊กกู’ กันหมด…!

“พี่น้องฝั่งตรงข้าม พวกท่านมาจากไหนกัน?”

“ข้านี่แหละหลิวเฮยชี!”

“แล้วพี่น้องทางซ้ายล่ะ?”

“เถียนไป่ลู่!”

“พวกเรามาจากค่ายชิงเหยียน!”

เสียงดังใกล้มาก ทำเอาทุกคนใจคอไม่ดี

ฉิบหายแล้ว จุดคบเพลิงเถอะ มัวแต่คลำทางในความมืดแบบนี้ไม่เข้าท่าเลย

พอจุดคบเพลิงขึ้นมาดูยิ่งซวยหนัก คบเพลิงรอบข้างอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่สิบเมตร ตรงกลางว่างเปล่าไร้เงาคน?!

ขุนนางชั่วหายตัวไปแล้ว ล้อมไม่สำเร็จ!

หลิวเฮยชีชกใส่ต้นไม้ไปหนึ่งที: “หา! ขยายวงหาต่อ!”

บัดซบ ข้าราชการกับคนรับใช้ตั้งสี่ห้าสิบคน ทั้งลาทั้งรถเข็น จะหายไปดื้อๆ ได้ยังไง?

…

“ท่านหัวหน้า ท่านหัวหน้า แย่แล้วขอรับ!”

ยามสี่ห้าของเช้ามืด เซี่ยเหวินเจียก็ถูกลิ่วหวาปลุกให้ตื่น

ท่านหัวหน้าเซี่ยหาวหวอดใหญ่ยาวเหยียด

เมื่อคืนเขานอนไม่หลับ ตอนแรกกังวลเรื่องการล้อมจับหลี่เหวินปั๋ว ต่อมาก็คุยกับเฉินเสี่ยวเซวียนจนเพลิน

แม่สาวนักไลฟ์เป็นพวกช่างพูด พอเริ่มบทสนทนาก็หยุดไม่ได้ ชอบพูดคำว่า 'ฉันไม่เชื่อ' อยู่เรื่อย

ทั้งสองคนคุยกันตั้งแต่เรื่องประถมยันมหาลัย จากสถานีโทรทัศน์ยันกรุ๊ปทัวร์ จากป้ายวี่คุยไปถึงเรื่องชีวิตคู่ของเธอกับตาแก่แซ่ไป๋

เซี่ยเหวินเจียค้นพบว่าเฉินเสี่ยวเซวียนนิสัยคล้ายเขาทีเดียว เป็นพวกชอบเผือกเรื่องชาวบ้าน แถมเรื่องของหมอเซี่ยกับป้าอู๋เธอก็รู้ด้วย

คุยกันจนถึงตีสองตีสามยังไม่ได้นอนดีๆ ก็ถูกลิ่วหวาปลุกเสียแล้ว

อาซิ่วลุกจากเตียง จุดเทียนไข ห้องก็สว่างขึ้นมาทันที

ท่านหัวหน้าเซี่ยตวาดใส่ลิ่วหวา: “เจ้าเด็กเวร ต่อไปห้ามพูดว่าแย่แล้วเด็ดขาด! ได้ยินไหม!”

“ไ… ได้ยินแล้วขอรับ!” ลิ่วหวาถอยหลังไปสองก้าว

“ท่านหัวหน้า เรื่องดีแล้วขอรับ หาหลี่เหวินปั๋วไม่เจอ!”

เรื่องดีแล้วอะไรกัน! บ้าไปแล้ว! เอือมจริงๆ!

ลิ่วหวา: “แต่… แต่หัวหน้าขาเป๋ส่งคนมาทูลท่าน บอกว่าลูกสมุนขยายวงค้นหาแล้ว 'เขาฉี่เปิ่ง' จับตัวขุนนางชั่วหลี่เหวินปั๋วได้แล้ว”

ฉี่เปิ่ง? จะเปิ่งหรือจะปิ้งหมั่นโถวกันแน่!

ปวดหัวโว้ย!!

…

ฟ้าสว่างแล้ว แสงตะวันทะลุผ่านเมฆสีเทา บนเส้นทางภูเขามีกิ่งไม้หักและเศษหิมะกระจายเกลื่อน ดูเละเทะไปหมด

เปลือกหิมะที่ถูกเหยียบจนแน่นเมื่อคืนกลายเป็นสีขาวอมฟ้า รอยเท้าลึกตื้นสลับกันกระจายไปทั่ว บางรอยยังมีเศษหญ้าและโคลนติดอยู่ กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า

เหล่าโจรภูเขาจำนวนมากเป่าลมหนาว น้ำมูกไหล หงุดหงิดแทบบ้า

หามาทั้งคืนจนทั่วบริเวณแล้ว แต่กลับไม่พบร่องรอยของหลี่เหวินปั๋วเลยแม้แต่น้อย

ข้าราชการกับคนรับใช้ตั้งเจ็ดแปดสิบชีวิต จะหายตัวไปดื้อๆ ได้ยังไง?

หลิวเฮยชี ซุนหลู่หลิน และหวังเหล่าหู่ทั้งสามคนถือว่ามีประสบการณ์มากกว่า จึงไปปรึกษาหัวหน้าขาเป๋:

“ขุนนางชั่วนั่นจะอ้อมวนกลับมาหรือเปล่า?”

คำตอบนี้ฟังดูเพ้อเจ้อชะมัด ทางที่เดินยากขนาดนี้ เขายังจะอ้อมไปโจมตีค่ายชิงเฟิง แถมยังอ้อมผ่านการปิดล้อมของลูกสมุนค่ายชิงเฟิงมาได้พอดีอีก

ไอ้หมอนี่จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง

ฟังดูเหมือนเรื่องตลก แต่… หาจนทั่วรอบบริเวณแล้ว เหลือแค่ความเป็นไปได้เดียวนี้แหละ!

หัวหน้าขาเป๋กอดอก: “ตกลง งั้นขยายวงค้นหาต่อ”

ขยายก็ขยาย แต่รอบนี้ให้พรานป่าไปหาเบาะแสเท่านั้น

ไม่ใช่แค่ค่ายชิงเฟิง หมู่บ้านไหนไม่มีพรานป่าเก่งๆ บ้างล่ะ? ดังนั้นจำนวนคนที่ส่งไปก็ไม่น้อยเลย

แม้หิมะจะตกหนักตลอดคืน อีกทั้งยังถูกผู้คนหลายพันเหยียบย่ำจนเละเทะ แต่หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม ก็ยังมีพรานป่าแกะรอยพบรอยเท้ากลุ่มหนึ่งที่แปลกแยกไม่เหมือนใครจนได้ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ!