บทที่ 87 บุกเมืองไช่โจวในคืนหิมะโปรย

วันนั้นตรงกับวันที่ 26 พฤศจิกายน ปีฉงเจินที่ 7 หรือวันที่ 28 เดือน 10 ตามจันทรคติ

ช่วงค่ำ เซี่ยเหวินเจียติดต่อหลิวเจี้ยนจวิน ลุงหลิวส่งข้อความเสียงกลับมาว่า "ข้อมูลที่เธอให้ช่วยหา เจอแล้วนะ ในเน็ตไม่มีหรอก ลุงไหว้วานเพื่อนของหมอเซี่ยเป็นพิเศษ เดี๋ยวส่งไปให้"

【หลี่เหวินปั๋ว เกิดปี ค.ศ. 1600 ภูมิลำเนาอำเภออู๋เซี่ยน เมืองซูโจว สอบได้จวี่เหรินในปีที่ 4 แห่งรัชศกเทียนฉี่ (ค.ศ. 1624) ต่อมาสอบผ่านฮุ่ยซื่อและเตี้ยนซื่อในปีที่ 3 แห่งรัชศกฉงเจิน (ค.ศ. 1630) และได้เป็นจิ้นซื่อในปีที่ 7 แห่งรัชศกฉงเจิน

สถานที่รับราชการแห่งแรกไม่แน่ชัด ถูกย้ายมาดำรงตำแหน่งนายอำเภอซานหยางในปีที่ 7 แห่งรัชศกฉงเจิน】

เซี่ยเหวินเจียถือมือถือพลางครุ่นคิด ปีฉงเจินที่ 7 ก็แปลว่าเพิ่งมาถึงอำเภอซานหยางปีนี้น่ะสิ ขุนนางระยำคนนี้ เพิ่งมาถึงซานหยางก็หาเรื่องใส่ตัวเสียแล้ว

หลิวเจี้ยนจวินรู้เรื่องแล้วและคอยติดตามอยู่ตลอด 【ทางฝั่งเธอตอนนี้เป็นยังไงบ้าง】

เซี่ยเหวินเจีย: 【วางใจเถอะครับ จัดการเรียบร้อยแล้ว!】

หลังจากเค้นสอบข้อมูลจนละเอียด ก็ได้ความว่ามือปราบ 50 คนหนีไประหว่างทาง 7 คน นอกจากนี้ยังมีชาวบ้านที่ถูกเกณฑ์มาอีกสิบกว่าคน และลาอีกสองตัว ส่วนเรื่องอาวุธก็ไม่ได้ดีไปกว่าค่ายชิงเฟิงสักเท่าไร บ้างถือดาบพู่ต้าว ส่วนที่เหลือกลับมีเพียงไม้กระบองเท่านั้น

ท่านหัวหน้าเซี่ยความมั่นใจพุ่งพรวด นี่มันตั้งใจเอาลามาส่งให้ชัดๆ ลานหิมะและน้ำแข็งทางโน้นกำลังขาดลาลากเลื่อนอยู่สองตัวพอดี

ถึงแม้จะนับจำนวนได้ไม่แน่ชัด แต่ลูกสมุนค่ายชิงเฟิงก็มีไม่น้อยเลยทีเดียว แม้คนแก่และคนอ่อนแอจากหมู่บ้านรอบๆ จะกลับไปหมดแล้ว แต่พวกชายฉกรรจ์กลับไม่มีใครยอมถอยสักคน

เซี่ยเหวินเจียรู้สึกฮึกเหิมอย่างยิ่ง ราวกับเป็นผู้บัญชาการทัพผู้ยิ่งใหญ่ เขาสั่งการแบ่งงานว่า "ช่วงเย็นให้คนในค่ายกินของดีๆ กันมื้อหนึ่ง แล้วออกเดินทางทันที อาศัยความมืดล้อมพวกหลี่เหวินปั๋วไว้ให้หมด เช้าตรู่วันพรุ่งนี้เริ่มเปิดฉากโจมตี"

เขาตบโต๊ะฉาด "จับตัวขุนนางระยำหลี่เหวินปั๋วมาให้ได้! อย่าปล่อยให้มือปราบหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

ถามว่าทำไมต้องรอพรุ่งนี้เช้าค่อยบุกน่ะหรือ? ในซีรีส์เขาก็เล่นกันแบบนี้ทั้งนั้นไม่ใช่เรอะ?!

ตอนที่ติดต่อกับหลิวเจี้ยนจวินอยู่นี้ พวกสมุนก็ออกเดินทางกันไปแล้ว เซี่ยเหวินเจียเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าไปกันกี่คน ใครจะล้อมปีกซ้าย ใครจะล้อมปีกขวา ก็ให้พวกเขาไปตกลงกันเอง อย่างไรเสียกำลังพลก็มีเป็นพันสองพันคนแน่นอน

-------------------------------------

ห่างจากค่ายชิงเฟิงไปยี่สิบกว่าลี้ ณ ที่ตั้งค่ายชั่วคราวของพวกมือปราบอำเภอซานหยาง

"พี่ใหญ่ หลี่ฝูก็ไม่รู้หายหัวไปไหน หาอย่างไรก็ไม่พบขอรับ" เสี่ยวสวี่เอ่ยขึ้น

หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าอีกระลอก เสบียงอาหารก็หมดเกลี้ยงแล้ว พวกมือปราบทั้งเหนื่อยทั้งหิว ขวัญกำลังใจตกต่ำถึงขีดสุด

ท้องฟ้ามืดมิดสนิท เหล่ามือปราบพากันซุกตัวอยู่ในป่าข้างทาง ใต้เท้าดูคล้ายสติหลุดไปแล้ว ทั้งที่มีหมู่บ้านร้างให้พักอาศัยแท้ๆ กลับดันทุรังออกคำสั่งมั่วซั่ว หลีกเลี่ยงเส้นทางที่ควรจะไปอย่างสิ้นเชิง

ที่นี่ห่างจากตัวอำเภอซานหยางไม่ไกลนัก หากจะเดินเท้ากลับจริงๆ วันเดียวก็ถึง ในใจเหล่ามือปราบจึงยังพอมีความหวัง มิเช่นนั้นจิตใจคงแตกสลายไปนานแล้ว

แน่นอนว่าพวกมือปราบเดินกลับไหว แต่ใต้เท้าที่เป้ากางเกงเสียดสีจนถลอกปอกเปิกนั่นสิ คงไม่ไหวแน่

"ซี้ด…" จ้าวอู่เฉิงสูดปากด้วยความเจ็บปวดกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ "ซี้ด… เรื่องนี้มันชักจะชอบกลแล้วนะเสี่ยวสวี่!"

"นั่นสิขอรับ หากหลี่ฝูจะไปที่ใด ไหนเลยจะไม่บอกข้าสักคำ!"

จ้าวอู่เฉิงส่ายหน้า "ไม่ใช่เรื่องนั้น!"

ตั้งแต่ตอนที่เจอกับหลิวเฮยชี จ้าวอู่เฉิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หลังจากนั้นพวกเขายังเจอกับชาวบ้านอีกหลายหน ชาวบ้านพวกนั้นพอเห็นพวกเขาก็พากันวิ่งหนี

พวกมือปราบกรูกันเข้าไปแย่งเกวียนไม้ของชาวบ้านมา บนนั้นล้วนเป็นของไร้ค่าทั้งสิ้น ทั้งเข่งสาน ชามแตก แม้กระทั่งกระดาษตัดลายก็ยังมี

พวกมือปราบจับตัวชาวบ้านคนหนึ่งมาเค้นถาม ชาวบ้านบอกว่าจะไปเดินตลาดนัดใหญ่ที่ค่ายชิงเฟิง ทั้งยังบอกว่าค่ายชิงเฟิงกำลังแจกข้าวต้ม เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล มีปัญหาแน่ๆ!

ไม่ไกลนัก หลี่เหวินปั๋วกำลังผิงไฟอยู่ มือปราบคนอื่นๆ ก็นั่งยองๆ บ้าง นั่งพับเพียบบ้าง ล้อมวงกันอยู่ข้างกองไฟ

เสี่ยวสวี่กับจ้าวอู่เฉิงนั่งพิงต้นไม้ รอบด้านมืดมิดไปหมด

จ้าวอู่เฉิงดึงแขนเสื้อของเสี่ยวสวี่ "ระวังตัวไว้หน่อย โดยเฉพาะคำสั่งของไอ้ขุนนางระยำนั่น"

…ระ เรื่องนี้ไม่ต้องให้ใต้เท้าปลัดอำเภอเตือนหรอก ตั้งแต่ที่เขาโดนธนูยิงไปดอกนั้น มีมือปราบคนไหนไม่ระวังตัวบ้าง

ใต้เท้าสั่งให้ไปเก็บฟืน พวกมือปราบยังต้องคิดหน้าคิดหลังถึงสามตลบ

เสี่ยวสวี่ทั้งหนาวทั้งหิว ในใจยังคงครุ่นคิด เฮ้อ… หลี่ฝูจะหายไปได้อย่างไรกันนะ ไปอยู่ที่ไหนกันแน่

…

หลี่ฉางชิงหัวหน้าหน่วยจับกุมเหลือบมองใต้เท้าอย่างเงียบๆ

แม้ท้องจะว่างเปล่า แต่อารมณ์ของหลี่เหวินปั๋วกลับดูดีอย่างน่าประหลาด เขานั่งอ้าขาอยู่ข้างกองไฟ กำลังผิงเป้ากางเกงของตัวเองอยู่

หัวหน้าหมวดหลี่เอ่ยเตือนเสียงเบา "ใต้เท้า เส้นทางสัญจรลำบาก เสบียงกรังขาดแคลน ขวัญกำลังใจของกองทัพเราตกต่ำ ค่ายชิงเฟิงก็มีข่าวแปลกๆ ส่งมาไม่หยุด มิสู้… ถอยทัพเถอะขอรับ!"

หลี่เหวินปั๋วยิ้มบางๆ ภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง ใต้เท้าดูหล่อเหลาขึ้นมาหลายส่วน "ฉางชิง เจ้าเคยได้ยินชื่อหลี่ซู่ หลี่หยวนจื๋อหรือไม่"

ใต้เท้าลุกขึ้นยืน เดินวนรอบกองไฟพลางท่องเสียงดัง "ครานั้นหิมะลมพัดกล้า ธงทิวฉีกขาด ผู้คนและม้าล้มตายหนาวเหน็บแลเห็นเกลื่อนตา ฟ้ามืดครึ้ม ทางทิศบูรพาจากหมู่บ้านจางไฉ ล้วนเป็นเส้นทางที่ทัพทางการมิเคยเหยียบย่าง ทุกคนต่างคิดว่าตนต้องตายเป็นแน่แท้ ทว่าเกรงกลัวหลี่ซู่ จึงมิมีผู้ใดกล้าขัดขืน…"

หลี่เหวินปั๋วมีท่วงทีสง่างามดั่งบัณฑิต น้ำเสียงก้องกังวาน หากไม่ใช่เพราะขาบาดเจ็บจนต้องงอเข่าไว้เล็กน้อย และสุ้มเสียงติดแหบเหมือนเป็ดตัวผู้ไปสักหน่อย ก็คงจะดูภูมิฐานขึ้นอีกไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของพวกมือปราบ ภาพลักษณ์ของใต้เท้าในยามนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน แผ่กลิ่นอายเฉพาะตัวของพวกคนคงแก่เรียน… เรียกว่าอะไรนะ

ช่างเถอะ จะอะไรก็ช่างเถอะ!

คืนหิมะตก ป่าเขา ความมืดมิด กองไฟ ใต้เท้าเดินวนรอบกองไฟพลางร่ายบทกวี นี่คือความโรแมนติกที่มีแต่พวกปัญญาชนเท่านั้นถึงจะเข้าใจ สุดยอดจริงๆ

พวกมือปราบชาตินี้คงไม่มีวันเข้าถึงได้

หลี่เหวินปั๋วประกาศเสียงดังฟังชัด "ข้าจักดำเนินตามรอยปราชญ์แต่โบราณ หลี่ซู่ฝ่าหิมะยามราตรีเข้ายึดไช่โจว วันนี้หลี่เหวินปั๋วจะเหยียบย่ำค่ายชิงเฟิงให้ราบคาบในคืนหิมะตก!"

"มือปราบทั้งสามหมวด ตามข้ามา!"

ใต้เท้ากระโดดขึ้นหลังลา ควบพุ่งออกไปในความมืดโดยสุ่มทิศทางเอาดาบหน้า

ครู่ต่อมาก็พบว่าลาไม่ได้ขี่ง่ายปานนั้น บั้นท้ายยังเจ็บระบมอยู่ จึงยอมลงจากหลังลามาเดินเท้าแทน

เดินไปได้ระยะหนึ่งก็ท่องออกมาประโยคหนึ่ง "ยามดึกหิมะยิ่งโหมกระหน่ำ"

พวกมือปราบก็ตะโกนตามเสียงดัง "ยามดึกหิมะยิ่งโหมกระหน่ำ!"

คืนเดือนมืดลมแรง มองทางไม่ชัด ใต้เท้าก้าวพลาดสะดุดล้มคะมำ พอพยุงตัวลุกขึ้นมาก็ท่องต่อ "ใกล้กำแพงเมืองมีสระห่านเป็ด"

พวกมือปราบก็ขานรับเช่นกัน "ใกล้กำแพงเมืองมีสระห่านเป็ด!"

ข้างหน้ามีหลุมอยู่หลุมหนึ่ง ใต้เท้าลื่นไถลตกลงไป ใบหน้าถูกกิ่งไม้ข่วนเป็นรอย พอปีนขึ้นมาได้ก็ท่องต่อ

"ทหารรักษากำแพงเมืองกำลังหลับใหล"

พวกมือปราบก็ท่องตาม "ทหารรักษากำแพงเมืองกำลังหลับใหล!"

"…"

ในค่ำคืนนี้ หลี่เหวินปั๋วฮึดสู้ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด กัดฟันเดินเท้าขึ้นเขาไปยี่สิบกว่าลี้ ไม่ส่งเสียงบ่นสักแอะ ไม่ร้องโอดครวญว่าลำบากสักคำ

พวกมือปราบต่างให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี หลี่ฉางชิงไม่เอ่ยถึงเรื่องถอยทัพอีก ส่วนจ้าวอู่เฉิงก็วิ่งมาอยู่หน้าแถวได้อย่างเหลือเชื่อ

กองกำลังปราบโจรมีใจฮึกเหิม ท่องบทกวีกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ คล่องปากขึ้นเรื่อยๆ