บทที่ 86 ข้าไม่ได้ชื่อหลี่ฝู

ไป๋ไคซินพาชายวัยกลางคนรูปร่างหนาบึกบึนเดินเข้ามา เซี่ยเหวินเจียคลับคล้ายคลับคลาว่าพอจะจำคนผู้นี้ได้

“คารวะท่านหัวหน้า!”

“อืม เจ้ามีลูกน้องเท่าไร?”

“ลูกน้อง?” ชายร่างหนายกฝ่ามือขึ้นมา พลิกหน้ามือหลังมือดูไปมา

เวรเอ๊ย! เขาไม่เข้าใจความหมายของคำว่าลูกน้องเรอะ!

เซี่ยเหวินเจียรู้สึกปวดหัวจี๊ดจนต้องยกมือกุมขมับ “เจ้าสั่งการคนได้กี่คน?”

ไป๋ไคซินถีบชายคนนั้นไปทีหนึ่ง “ท่านหัวหน้าถามเจ้าว่า ข้างนอกนั่นมีลูกสมุนกี่คนที่ฟังคำสั่งเจ้า!”

บ้าจริง ฟังสำนวนพรรค์นั้นสิ ฟังคำสั่งเนี่ยนะ!

“อ้อๆ” ชายร่างหนารีบพยักหน้ารับ พอพยักหน้าเสร็จก็กางนิ้วออกเริ่มนับ

เขานับอยู่นานสองนาน ถึงได้เงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยแววตาซื่อบริสุทธิ์ว่า “เอ่อ…ไม่รู้ขอรับ”

ให้ตายสิพับผ่า!

เซี่ยเหวินเจียคิดในใจ อีกไม่นานข้าคงได้เส้นเลือดในสมองแตกตายเพราะความดันพุ่งปรี๊ดแน่ๆ!

…

คนขาเป๋พาชายหนุ่มวัยราวๆ ยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปีเข้ามาในห้อง ชายคนนี้เอาลังถึงนึ่งอาหารมาสวมทั้งตัว เอาฝาหม้อมาครอบหัว แวววาวเป็นประกายระยับ ทั่วทั้งร่างโผล่ออกมาแค่จมูกกับปากเท่านั้น

“คารวะท่านหัวหน้า!” ชายหนุ่มตั้งใจจะคุกเข่าโขกศีรษะ แต่ชุดเกราะหม้อนึ่งทำใหม่ชุดนี้ทำให้งอขาไม่ได้ ด้วยความลนลาน เขาเลยเอียงตัวทำท่ายอบกายคารวะแบบสตรีเลียนแบบท่าว่านฝูหลี่ให้ท่านหัวหน้า

นี่มันท่าบ้าบอคอแตกอะไรกันเนี่ย พอเห็นท่าคารวะกึ่งหญิงกึ่งชายพรรค์นี้ เซี่ยเหวินเจียก็ไม่ได้คาดหวังคำตอบอะไรที่มีสาระจากเขาอีกต่อไป

“เจ้าสั่งการคนได้กี่คน?”

“เรียนท่านหัวหน้า ท่านหัวหน้าให้ข้าน้อยสั่งการได้กี่คน ข้าน้อยก็สั่งการได้เท่านั้นขอรับ!”

“ข้าถามหาตัวเลขที่แน่นอน!”

ชายหนุ่มชะงักไป “ขะ…ข้าน้อยว่าข้างนอกนั่นทุกคนล้วนฟังคำสั่งท่านหัวหน้าขอรับ”

เซี่ยเหวินเจียชี้ไปที่ประตูด้วยนิ้วเดียว “ออกไป!”

…

เหล่าซานไม่เหมือนคนอื่น เขาพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา นางรูปร่างสูงใหญ่ ดูท่าทางคล่องแคล่ว

“เจ้าคุมคนได้เท่าไร?”

หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงกังวานใสอย่างฉะฉาน “ยี่สิบสาม!”

หึหึ เซี่ยเหวินเจียตาเป็นประกาย ในที่สุดก็เจอคนที่คุยภาษาคนรู้เรื่องเสียที แต่ยังต้องขอลองดูอีกหน่อย

ท่านหัวหน้าเซี่ยแบมือออก แยกนิ้วทั้งห้า “นี่คือเท่าใด?”

จุดเด่นของผู้หญิงคนนี้คือความคล่องแคล่วว่องไว ไม่สนหรอกว่าผิดหรือถูก นางตอบสวนกลับทันทีโดยไม่ลังเล “สาม!”

“ออกไป! เจ้าก็ออกไป!”

บนโต๊ะของเซี่ยเหวินเจียมีกระดาษแผ่นหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะเอาไว้จดจำนวนลูกสมุน

เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วฉีกทิ้งจนขาดวิ่น

แม่มเอ๊ย ขี้เกียจนับแล้ว อยากเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะ!

…

หัวหน้าหมู่บ้านโดยรอบ ลูกสมุนที่มีหน้ามีตาในค่ายชิงเฟิง รวมถึงหัวหน้าโจรทั้งสาม ต่างผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาแสดงความภักดีต่อท่านหัวหน้า

เซี่ยเหวินเจียได้แต่คิดในใจ ‘รอให้จัดการเรื่องนี้ผ่านไปก่อนเถอะ ข้าจะฝึกทหารอย่างจริงจัง จะฝึกค่ายชิงเฟิงให้เป็นกองทัพที่ถูกต้องตามแบบแผนให้ได้’

แต่ในตอนนี้เมื่อศึกประชิดเมือง ทำได้เพียงปรึกษาแผนการกับกุนซือไป๋ ไป๋ไคซินตบหน้าอกรับคำ “นอกจากเรื่องนับลูกสมุนแล้ว ท่านหัวหน้าสั่งมาได้เลยขอรับ”

เหตุใดถึงนับคนไม่ได้น่ะหรือ ก็เพราะไป๋ไคซินนับจนเข็ดแล้ว ในกลุ่มลูกสมุนมีชาวบ้าน ในหมู่ชาวบ้านมีลูกสมุน ในกลุ่มลูกสมุนที่เป็นชาวบ้านยังพ่วงคนแก่ คนเจ็บ และสตรีเข้ามาอีก มั่วซั่วรวมกันไปหมด ไม่สามารถแยกนับได้จริงๆ

เซี่ยเหวินเจียถอนหายใจ เอาเถอะ ข้ามขั้นตอนแรกไป แล้วไปขั้นตอนที่สองเลยดีกว่า “ที่เขาว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง เจ้าส่งคนไปสืบดูว่าขุนนางสุนัขตัวนั้นเดินมาถึงไหนแล้ว และพาเจ้าหน้าที่มาเท่าไร!

——จำไว้ ห้ามตื่นตูม!”

คนในลานต่างรับคำเสียงดังสนั่น!

ส่วนจะมีลูกสมุนกี่คนที่ไปสืบ ใครไปบ้างนั้น เซี่ยเหวินเจียเองก็ไม่รู้เรื่อง

โลกใบนี้มันก็คือคณะละครสมัครเล่นขนาดยักษ์นี่เอง ส่วนค่ายชิงเฟิงน่ะหรือ ยิ่งกว่าละครสมัครเล่นเสียอีก

…

สามชั่วยามต่อมา คนหนุ่มสาวจากหมู่บ้านสือเหมินโกวสองคนกลับมาถึงก่อน พวกเขาวิ่งหอบแฮ่กมาแต่ไกล

ยื่นมือชี้ไปทางหนึ่ง: “เรียนท่านหัวหน้า ขุนนางสุนัขอยู่ทางทิศนั้น ห่างออกไปอีกสี่ห้าหมู่บ้านขอรับ!”

เซี่ยเหวินเจียใจเต้นวูบ: อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ!

หยิบแผนที่ออกมาดู ห่างออกไปสี่ห้าหมู่บ้าน ระยะทางน่าจะประมาณ 20 กว่าลี้

เขาถามต่อว่ามีเจ้าหน้าที่กี่คน คนหนุ่มสาวเหล่านั้นนับไม่ทัน แต่แค่นี้ก็ถือว่าเกินความคาดหมายของท่านหัวหน้าเซี่ยแล้ว

ไม่นานนัก คนกลุ่มที่สองก็กลับมา เป็นคนหนุ่มจากหมู่บ้านหลิวซู่โกว:

“เรียนท่านหัวหน้า มีสมุนสุนัขกว่าสามสิบคนขอรับ!”

“ขุนนางสุนัขกำลังเดินคีบขาอยู่ขอรับ!”

…เขาจะเดินคีบขาทำไม?

เกือบจะพร้อมๆ กันนั้น ก็มีเด็กหนุ่มอีกสองคนกลับมา พอเข้าห้องก็โขกศีรษะ: “ท่านหัวหน้า ข้าน้อยมาจากหมู่บ้านซีสุ่ย ขุนนางสุนัขพาเจ้าหน้าที่มาเจ็ดสิบถึงแปดสิบคนขอรับ!”

กลายเป็นเจ็ดสิบถึงแปดสิบคนไปแล้วรึ?

วุ่นวายจริงๆ!

แต่ก็ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะสามสิบสี่สิบหรือเจ็ดสิบแปดสิบ สรุปแล้วก็ไม่ได้มีมากนัก

“พวกมันถืออาวุธอะไร? สวมชุดเกราะหรือไม่? เสบียงเหลือเท่าไร?”

“เอ่อ…” กลุ่มหน่วยสืบเงียบกริบ เมื่อครู่ตอนออกไปท่านหัวหน้าไม่ได้สั่งไว้เยอะขนาดนี้ พวกเขาเลยไม่ได้สังเกต

แต่ไม่นาน คำตอบที่ถูกต้องก็มาถึง ชัดเจนยิ่งกว่าที่หน่วยสืบไปหามาเสียอีก

…

เสียงกีบม้าดังกุบกับ หลิวเฮยชีโดดลงจากหลังม้า บนหลังม้ามีคนหนึ่งสวมชุดเจ้าหน้าที่สีดำขลับถูกแบกมาด้วย เขาคือเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง!

“หลบไปๆ ข่าวที่ท่านหัวหน้าต้องการสืบได้มาแล้ว!”

เจ้าหน้าที่คนนี้มีทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้า ตัวสั่นเทาไปหมด หลิวเฮยชีเตะไปที่ขาของเขาหนึ่งที: “คุกเข่าลง คารวะท่านหัวหน้าของเรา”

เจ้าหน้าที่ถูกทำให้ตกใจกลัวจนขวัญหายไปหมดแล้ว ทำหน้าเหวอ คิดในใจ: *คนที่มีแผลเป็นบนหน้า เจ้าไม่ใช่หลิวเฮยชีโจรภูเขาแห่งเขาถูจื่อหรอกหรือ? ทำไมเจ้าถึงโผล่มามีท่านหัวหน้าอะไรนี่ได้?*

*แล้วที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย มีโจรภูเขาเป็นพันเป็นหมื่นชุมนุมอยู่ที่นี่ มากกว่าจำนวนคนในเมืองเสียอีก น่า…น่ากลัวจนจะตายอยู่แล้ว!*

แต่เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญเท่ากับรักษาชีวิตสุนัขของตนไว้ก่อน

มือปราบโขกศีรษะลงกับพื้นรัวๆ อย่างแรง “คารวะท่านหัวหน้า คารวะท่านหัวหน้า คารวะท่านหัวหน้า!”

หลิวเฮยชีปรี่เข้าไปเตะซ้ำอีกหนึ่งทีจนมือปราบเซถลา “หยุดประจบสอพลอเดี๋ยวนี้!”

“ขอรับ ขอรับ ไม่สอพลอแล้ว!” มือปราบร่ำไห้พลางร้องขอชีวิต “ฮือๆ! ข้าน้อยไม่สอพลอแล้ว!”

“เรียนท่านหัวหน้า ข้าน้อยไปสืบข่าวมา พอดีเห็นหมาทางการตัวนี้กำลังอ้อน… เอ๊ย พูดผิด กำลังยืนฉี่อยู่หลังต้นไม้ ข้าน้อยเลยจับตัวมันมา ขอให้ท่านหัวหน้าสอบสวนด้วยตัวเองขอรับ!”

ตอนที่รู้ข่าวว่าหลี่เหวินปั๋วจะยกทัพมาบุกค่ายชิงเฟิงเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า หลังจากวุ่นวายกันอยู่นาน เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสองบ่ายสามแล้ว

เซี่ยเหวินเจียพยักหน้า “หัวหน้าหลิวลำบากแล้ว ลิ่วหวา เจ้าพาหัวหน้าหลิวไปรับประทานอาหารเถอะ”

เพิ่งจะห้ามไม่ให้มือปราบประจบ แต่หลิวเฮยชีเองกลับหาจังหวะเลียแข้งเลียขาไม่หยุด ขณะเดินออกไปยังพูดเจื้อยแจ้ว “ดูเอาเถิด ท่านหัวหน้าของเราช่างมีการศึกษาแท้ๆ กินข้าวยังไม่พูดว่ากินข้าว แต่บอกว่าให้รับประทานอาหาร! ฮิฮิ!”

…

ภายในห้อง เซี่ยเหวินเจียเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขมวดคิ้วแล้วเริ่มสอบปากคำอย่างใจเย็น “เจ้าชื่ออะไร”

มือปราบหมอบราบอยู่กับพื้น “หลี่ฝูขอรับ!”

เซี่ยเหวินเจียตบมือ “ตอบได้ดี! เด็กๆ ลากตัวไปโบย!”

เวลานี้ข้างกายท่านหัวหน้าเซี่ยไหนเลยจะขาดคนคอยรับใช้ เหล่าลูกสมุนต่างกรูเข้ามาช่วยกันรุมกระทืบยกใหญ่ ไม่สนหัวสนหาง ทั้งเตะทั้งถีบจน “หลี่ฝู” ร้องโอดโอยไม่หยุด กลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น

พอกระทืบเสร็จ เซี่ยเหวินเจียก็เอ่ยถามอีกครั้ง “เจ้าชื่ออะไร”

“หลี่…” คำว่าฝูยังไม่ทันหลุดจากปาก ลูกสมุนคนหนึ่งก็พุ่งเข้าไปเตะซ้ำอีกที

“หลี่ฝู” กรีดร้องเสียงหลง “ท่านหัวหน้าไว้ชีวิตด้วย ท่านหัวหน้าไว้ชีวิตด้วย… ข้าน้อยไม่ได้ชื่อหลี่ฝูแล้ว ข้าน้อยไม่ได้ชื่อหลี่ฝูแล้วขอรับ! ข้าน้อยชื่อเสี่ยวสวี่!”

เซี่ยเหวินเจียหัวเราะเยาะ “เห็นหรือยัง ข้าบอกแล้วว่าพวกหมาทางการมันเจ้าเล่ห์ ไม่ยอมเปิดปากพูดความจริงง่ายๆ หรอก หึ ยังคิดจะมาหลอกข้าอีก!”

ไป๋ไคซินรีบประจบ “ท่านหัวหน้าปราดเปรื่อง!”

เหล่าลูกสมุนต่างขานรับเป็นเสียงเดียวกัน “ท่านหัวหน้าปราดเปรื่อง!”

ในห้องแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เถียนไป่ลู่ที่ยืนอยู่ข้างนอกทนไม่ไหว เลิกม่านชะโงกหน้าอ้วนกลมเข้ามาพร้อมรอยยิ้มประจบประแจงเต็มหน้า “ท่านหัวหน้าปราดเปรื่องขอรับ!”