บทที่ 85 ไม่อาจแยกจากกัน

"อะไรนะ! นายอำเภอหลี่เหวินปั๋วแห่งอำเภอซานหยางนำกำลังมือปราบมาบุกค่ายชิงเฟิงรึ!"

น้ำเสียงที่ตวาดลั่นขึ้นมากะทันหันของท่านหัวหน้าเซี่ยทำเอาหลิวเฮยชีตกใจจนสะดุ้งโหยง ก้นเพิ่งแตะเก้าอี้ได้ไม่ทันไรก็รีบผุดลุกขึ้นยืนตัวตรง

"พวกมันมากันกี่คน!"

"ขะ…ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ" หลิวเฮยชีไม่ได้สังเกตเลยว่ามีมือปราบตามมามากน้อยเพียงใด เพราะมัวแต่ตกใจตอนที่นายอำเภอสารเลวนั่นถูกตนไล่เตลิดไป หลิวเฮยชีทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดท่านหัวหน้าเซี่ยถึงต้องตื่นตูมถึงเพียงนี้

อย่าว่าแต่ค่ายชิงเฟิงเลย ต่อให้เป็นบนเขาถูจื่อของพวกเขา มือปราบไม่กี่คนของนายอำเภอชั่วนั่นก็ไม่ต่างอะไรกับตดผายเดียว!

เซี่ยเหวินเจียไม่กงไม่กินมันแล้วข้าวเช้า เขาไพล่มือไว้ข้างหลัง พลางเดินวนไปวนมาในห้องอย่างกระสับกระส่าย

เรื่องวุ่นวายสารพัดประดังประเดเข้ามาในหัว… กรุ๊ปทัวร์คณะแพทย์จากโรงพยาบาลที่สี่ที่จองไว้มะรืนนี้ เพื่อความปลอดภัยคงต้องรีบกดยกเลิกไปก่อน ไม่รู้ว่าป่านนี้เตรียมตัวกันไปถึงไหนแล้ว

เช้าตรู่ป่านนี้ พี่หวังต้องเริ่มออกรถมาส่งของแล้วแน่ๆ ต้องรีบแจ้งให้ระงับออร์เดอร์ไว้ก่อน

รอบค่ายชิงเฟิงต้องวางแนวป้องกัน แต่หมู่บ้านซอมซ่อแห่งนี้ไม่มีแม้กระทั่งกำแพงล้อม จะไปตั้งรับอย่างไรได้

แล้วยังต้องอพยพชาวบ้านรอบๆ ออกไปอีก อย่างน้อยพวกคนแก่ เด็ก และผู้หญิงต้องให้กลับบ้านไปก่อน

มีอะไรอีกนะ? ยังตกหล่นอะไรไปอีก?

เซี่ยเหวินเจียเคาะหัวตัวเองแรงๆ เรื่องประดังเข้ามาจนหัวจะระเบิด เรื่องสำคัญที่สุดดูเหมือนจะติดอยู่ที่ริมฝีปากแต่นึกไม่ออกชั่วขณะ!

จริงสิ! เซี่ยเหวินเจียตบหน้าผากฉาดใหญ่ ค่ายชิงเฟิงยังไม่มีอาวุธเลย! ถึงจะมีชุดเกราะแล้ว แต่อาวุธที่มีอยู่ตอนนี้ก็มีแค่อาวุธติดมือส่วนหนึ่งที่พวกค่ายเฟยอิงขนมาเท่านั้น

แล้วยังต้องแบ่งคนไปคุ้มกันค่ายเฟยอิงอีก ที่นั่นก็นับเป็นจุดแวะเที่ยวในโปรแกรมทัวร์วันเดียว แถมยังต้องคุ้มกันเส้นทางขนส่งของพี่หวังด้วย ศึกนี้ไม่รู้ว่าจะยืดเยื้อบานปลายไปถึงไหน!

ต้องรีบส่งคนออกไปสืบข่าวเพื่อประเมินกำลังของศัตรู

ไอ้เวรเอ๊ย นายอำเภอสารเลวนั่นพาทหารมาเท่าไหร่กันแน่เนี่ย!

…เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้หลิวเฮยชีบอกว่านายอำเภอชั่วนั่นพามาแค่มือปราบงั้นรึ?

…

สภาพอากาศของอำเภอซานหยางแปรปรวนคุ้มดีคุ้มร้าย ไม่ต่างจากนิสัยของนายอำเภอสารเลวนั่นเลย บางเวลาก็ฟ้าโปร่งไร้เมฆ บางคราวก็มืดฟ้ามัวดิน

เมื่อวานยังแดดจ้าฟ้ากระจ่าง แต่วันนี้ลมฟ้าอากาศกลับพลิกผัน ท้องนภาถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว ยอดไม้ในหมู่บ้านเอนลู่ตามแรงลม ส่งเสียงส่ายซ่าดังระงม

เมื่อมีคำสั่งเรียกรวมพล ลานบ้านของท่านหัวหน้าเซี่ยก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทั้งตัวแทนจากหมู่บ้านต่างๆ ในละแวกใกล้เคียง และลูกสมุนดั้งเดิมของค่ายชิงเฟิง

ไป๋ไคซิน ชายขาเป๋ เหล่าซาน จ้วนเทียนโหว (ที่เพิ่งได้รับการปล่อยตัวออกมา) หลิวเฮยชี ซุนหลู่หลิน และหวังเหล่าหู่ ต่างออกมายืนอออยู่ด้านนอกเช่นกัน

เซี่ยเหวินเจียยืนเด่นอยู่บนบันไดหน้าเรือน เขาจัดแจงเสื้อผ้าให้กระชับทะมัดทะแมง ก่อนจะประกาศเสียงดังก้อง "พวกเจ้าคงรู้กันหมดแล้วว่า นายอำเภอหลี่เหวินปั๋วแห่งอำเภอซานหยางคิดจะยกพวกมาบุกค่ายชิงเฟิง ข้าจึงได้ตัดสินใจแล้วว่า…"

"พวกเราจะงดรับกรุ๊ปทัวร์ชั่วคราว ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงเองก็จะงดจัดไปก่อน พี่หวังจะไม่เข้ามาส่งของในช่วงสองสามวันนี้"

"นอกจากนี้ ให้ทุกคนเก็บเงินสดในมือไว้ให้ดี งดการแลกเปลี่ยนธัญพืชชั่วคราวด้วย"

"และอีกอย่าง… การแจกข้าวต้มก็จะงดชั่วคราวเช่นกัน รอให้พวกเราเอาชนะหลี่เหวินปั๋วได้แล้วค่อยว่ากันใหม่ ชาวบ้านละแวกนี้ให้กลับไปหลบที่บ้านก่อนสักสองสามวัน…"

ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังเอะอะ แต่มวลเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ ก็ทำให้ลานบ้านวุ่นวายขึ้นมาทันที

ล้อเล่นอะไรกันเนี่ย งดแจกข้าว งดแลกธัญพืช งดตลาดนัด ทุกคนเพิ่งจะมีชีวิตที่ดีขึ้นมาได้ไม่กี่วันเองนะ? แล้วมาถูกเจ้าขุนนางชั่วขัดจังหวะแบบนี้เนี่ยนะ?

เสียงส่วนใหญ่ในลานบ้านต่างพากันถามไถ่ถึงบรรพบุรุษของหลี่เหวินปั๋วกันยกใหญ่

หลิวเฮยชี ซุนหลู่หลิน และหวังเหล่าหู่ดูจะโกรธเคืองเป็นพิเศษ คนส่วนใหญ่ในลานต่างได้รับธัญพืชกันไปบ้างแล้ว แต่พวกเขาสามคนเพิ่งจะเข้ามาสวามิภักดิ์ ยังไม่ได้ข้าวสักเมล็ดเลย

พวกเขายังหวังจะพึ่งพาต้นไม้ใหญ่อย่างท่านหัวหน้าเซี่ยเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่และรุ่งเรืองแท้ๆ

หากนายอำเภอสารเลวนั่นมีฝีมือจริง พวกเขาก็คงยอมรับ แต่นี่หลี่เหวินปั๋วคู่ควรที่ไหนกัน? เจ้า “ไก่อ่อน” ที่พาพลจับกุมมาไม่กี่คนกลับทำลายวาสนาอันยิ่งใหญ่ของพวกเขาจนพังไม่เป็นท่า

แม่งเอ๊ย! แบบนี้ใครจะไปทนไหว!

ท่านหัวหน้าเซี่ยปรบมือ "เอาล่ะ ข้าพูดเพียงเท่านี้ ทุกคนรีบกลับไปเถอะ!"

…

ในห้องแขวนแผนที่ไว้ฉบับหนึ่ง ซึ่งกุนซือไป๋เป็นคนหามา

บรรดาขุนพลของค่ายชิงเฟิงนั่งปรึกษาหารือแผนการรบร่วมกัน ได้แก่ กุนซือไป๋ไคซิน ขุนพลเอกชายขาเป๋ และเหล่าซาน ส่วนลิ่วหวาไม่ได้เรื่องจึงถูกเซี่ยเหวินเจียไล่ออกไป ที่เหลืออีกคนคือจ้วนเทียนโหว เนื่องจากค่ายชิงเฟิงยังขาดแคลนคนเก่ง อดีตเจ้าค่ายเฟยอิงผู้นี้จึงถูกรวมเข้าเป็นพวกอย่างเป็นทางการแล้ว

ปัญหาแรกที่เซี่ยเหวินเจียต้องขบคิดคือ ตอนนี้ค่ายชิงเฟิงมีลูกสมุนกี่คนกันแน่?

ถามชายขาเป๋ เขาก็ไม่รู้ ถามไป๋ไคซิน เขาก็ตอบไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงเหล่าซานเลย รายนั้นน่ะนับเลขไม่เป็น

ไป๋ไคซินใช้นิ้วมือช่วยแจกแจงความคิดให้ท่านหัวหน้าฟัง "เอาเป็นว่าตอนแรกคนที่ใช้งานได้จริงมีแค่ชายขาเป๋คนเดียว ต่อมารวบรวมค่ายเฟยอิงมาได้ร้อยกว่าคน แล้วหลังจากนั้นก็มีคนมาเข้าพวกอีกหลายร้อย…"

พอนับถึงตรงนี้ก็เริ่มมั่วแล้ว ยิ่งนับยิ่งงง ไป๋ไคซินคาดคะเนว่าน่าจะมีสักสองพันคน แต่ชายขาเป๋ยืนกรานว่าต้องมีถึงสี่พัน

ชายขาเป๋เสริมว่า เขาเห็นใครคุ้นตาก็สั่งคนนั้นแหละ

ไป๋ไคซินพยักหน้า "ข้าก็เหมือนกัน ข้าสั่งคนบ่อยเข้า เลยดูคุ้นตาไปหมด"

เซี่ยเหวินเจียกุมขมับ ปวดหัวชะมัด!

อยากจะยุบค่ายชิงเฟิงทิ้งไปให้รู้แล้วรู้รอด นี่มันฝ่ายบริหารประสาอะไรกันเนี่ย!

พอซักไซ้ไล่เลียงอีกรอบ ในที่สุดเขาก็เข้าใจวิธีสั่งงานของทั้งคู่เสียที ปกติถ้ามีงานอะไร สองคนนี้ก็จะออกไปคว้าตัวคนข้างนอกมาใช้งานเดี๋ยวนั้นเลย

อย่างเช่นเรื่องตักน้ำ ค่ายชิงเฟิงขาดแคลนน้ำ ชายขาเป๋ก็จะวิ่งออกไปจับลูกสมุนมาคนหนึ่ง "เจ้า พาคนยี่สิบคนไปตักน้ำมา!"

ส่วนคนจะมาจากไหน ถังน้ำอยู่ที่ไหน หรือต้องไปตักน้ำจากที่ใด ชายขาเป๋ไม่สนทั้งนั้น ปล่อยให้ลูกสมุนคนนั้นไปด้นสดเอาเอง

ไป๋ไคซินก็พอกัน อย่างตอนที่เขารับหน้าที่ไปต้อนรับพี่หวัง เขามักจะยืนอยู่ข้างนอกแล้วกวาดสายตา "เจ้า เจ้า เจ้า เจ้า เจ้า… ตามข้าไปต้อนรับนายท่านคนขับหวัง เอ๊ะ ทำไมมีแค่สิบคน ไปลากมาเพิ่มอีกสิบคนสิ"

ส่วนใหญ่แล้วรอบเรือนของเซี่ยเหวินเจียจะเป็นพวกลูกสมุนเก่าแก่ของค่ายชิงเฟิง แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ่อยๆ

เช่นวันไหนคนไม่พอ แล้วบังเอิญมีชาวบ้านเดินผ่านมา ชาวบ้านเหล่านั้นก็จะกลายเป็นลูกสมุนนอกบัญชี เป็นลูกสมุนชั่วคราวไปโดยปริยาย

ความจริงไม่ใช่แค่ไป๋ไคซินกับชายขาเป๋หรอก ทั้งเหล่าซาน ไม่หรง ลิ่วหวา หรือแม้แต่เมียของกุนซือไป๋ ต่างก็ใช้วิธีสั่งการแบบเดียวกันหมด

…มั่วซั่วสิ้นดี! เซี่ยเหวินเจียฟังแล้วปวดหัวตึ้บ!

ให้ตายเถอะ!

ถ้าไม่รู้จำนวนคนที่แน่นอน แล้วจะรบกันยังไง? ท่านหัวหน้าเซี่ยจึงสั่งว่า "เอาอย่างนี้ พวกเจ้าสองคนออกไปเรียกคนที่คุ้นหน้าเข้ามา แล้วให้พวกเขาบอกมาว่าสั่งคนได้กี่คน!"

สองคนนั้นออกไปไม่นาน เถียนไป่ลู่ก็เดินเข้ามา เจ้าอ้วนเถียนก้าวเท้าฉับๆ มาหยุดตรงหน้าเซี่ยเหวินเจีย แล้วทุบโต๊ะดังปังๆ "ท่านหัวหน้า ข้าน้อยขอประกาศอย่างเป็นทางการ หมู่บ้านตระกูลเถียนจะเป็นส่วนหนึ่งของค่ายชิงเฟิงที่ไม่อาจแบ่งแยกได้ตลอดไป!"

เซี่ยเหวินเจียอึ้งไป ประโยคนี้คุ้นหูพิกล ไปจำมาจากไหนเนี่ย? แล้วเจ้าอ้วนเถียน เจ้าไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงกล้ามาตบโต๊ะใส่ข้าต่อหน้าต่อตา?

ถ้วยชาถึงกับลอยกระเด้งขึ้นมาเลยทีเดียว เจ้าอ้วนเถียนนี่แรงเยอะจริงๆ!

เถียนไป่ลู่รีบยื่นมืออ้วนๆ สองข้างเข้าไปช่วยจัดถ้วยชาให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะยิ้มประจบ "แม่นางอาซิ่วขอรับ! ข้าน้อยได้ยินมาจากแม่นางอาซิ่ว! แต่นี่ก็เป็นความในใจของเถียนไป่ลู่จริงๆ นะขอรับท่านหัวหน้า"