บทที่ 84 กลุ่มทัวร์เซวียนเซวียน

ความกระตือรือร้นในการจับจ่ายใช้สอยของนักท่องเที่ยว ขึ้นอยู่กับจุดหมายปลายทางเป็นสำคัญ

ใครจะไปทัวร์วันเดียวก็คงไม่มีใครคิดจะตั้งงบไว้สูงเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นการออกทริปสี่ห้าวัน ใครๆ ก็ต้องเตรียมงบไว้สักหลักพัน หรืออย่างแย่ที่สุดก็ต้องมีหลักร้อย หากเป็นทริปต่างประเทศ ยอดนี้อาจพุ่งไปถึงหลักหมื่นหลักแสน

แล้วถ้า… ถ้าเป็นการทะลุมิติไปเที่ยวยุคต้าหมิงล่ะ? งบในใจจะอยู่ที่เท่าไหร่กัน?

เอาเป็นว่าถ้าไม่มีสักหมื่นแปดพัน กลับไปก็คงไม่กล้าคุยโวกับใครเขา

สามคนนั้นที่เป็นลูกเศรษฐี เห็นอะไรก็ซื้อหมด จะซื้อได้เท่าไหร่น่ะเหรอ ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะขนกลับไปได้เท่าไหร่เท่านั้นแหละ

นักท่องเที่ยวคนอื่นก็เอาอย่างบ้าง จะเรียกว่าซื้อก็คงไม่ถูก ต้องเรียกว่า "กวาดเรียบ" ถึงจะถูก

ทว่ากลุ่มที่มียอดใช้จ่ายเฉลี่ยต่อคนน้อยที่สุด กลับเป็นกลุ่มแรกเสียอย่างนั้น ส่วนนักท่องเที่ยวกลุ่มใหม่กว่าร้อยชีวิตบนรถบัสสี่คันนั้นน่ะเหรอ บอกเลยว่าแต่ละคนใจถึงพึ่งได้มาก

"ลุงจูสือเม่า" พกเงินสดมาแค่ 2,000 หยวน แป๊บเดียวก็เกลี้ยงกระเป๋า พอจะเอ่ยปากยืมเงินคนอื่นไปช้อปต่อ ก็น่าเสียดายที่ไม่มีใครยอมให้ยืม

ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงบริการดีสุดๆ นักท่องเที่ยวแต่ละคนมีคนคอยเดินตามรับใช้ไม่ห่าง

จะว่าไป ภรรยาของกุนซือไป๋นี่แหละที่รับหน้าที่ดูแลงานนี้โดยเฉพาะ ตอนนี้กำลังฉีกยิ้มกว้างนับเงินเพลินเลย ค่าทิปวันเดียวรับไปหลายร้อยหยวนแล้ว

ตอนกลางวัน "ลุงจูสือเม่า" ก็มาหาเซี่ยเหวินเจียเพื่อขอยืมเงิน ทั้งคู่ได้คุยกันสั้นๆ อยู่พักหนึ่ง

จู่ๆ นักท่องเที่ยวกลุ่มใหม่ก็แห่กันมาเยอะขนาดนี้ ค่ายชิงเฟิงเลยวุ่นวายยุ่งเหยิงไปหมด

เซี่ยเหวินเจียนึกขึ้นมาได้ว่านักข่าวสาวสวยคนนั้นก็เคยมาหาเขาครั้งหนึ่งเหมือนกัน เธออยากจะทำอะไรนะ?

อ้อ นึกออกแล้ว บ่นว่าจองที่นั่งยาก กลัวว่าจะไม่ได้มาอีก

ตอนนั้นเราตอบไปว่ายังไงนะ?

…

เซี่ยเหวินเจียสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วหันไปฟังคนขาเป๋รายงานต่อ "คืนนี้แลกเปลี่ยนแป้งสาลีไปได้ทั้งหมดสามหมื่นสองพันหนึ่งร้อยชั่งขอรับ ยังมีชาวบ้านอีกจำนวนมากเข้าแถวรออยู่ คลังเสบียงค่ายชิงเฟิง…"

เซี่ยเหวินเจียขัดขึ้น "เจ้าคาดว่ายังมีคนอีกเท่าไหร่ที่ยังไม่ได้แลกเปลี่ยน แล้วพวกเขายังมีเงินเหลืออยู่อีกเท่าไหร่?"

"อืม… ที่แลกไปมีเพียงหนึ่งในสามขอรับ ยังมีเงินอีกอย่างน้อยหนึ่งแสนหยวนที่รอการแลกเปลี่ยนอยู่"

เซี่ยเหวินเจียขมวดคิ้ว: ซวยแล้ว! แป้งไม่พอ!

นึกว่าจะอยู่ได้นานกว่านี้สักหน่อย ไม่ยักรู้ว่าจะหมดเร็วขนาดนี้

เฮ้อ…

แลกข้าวไปได้เยอะขนาดนี้ ข่าวดีก็คือน่าจะช่วยบรรเทาทุพภิกขภัยรอบๆ ค่ายชิงเฟิงไปได้มากแล้ว

แต่ข่าวร้ายคือแรงกดดันตอนนี้ตกมาอยู่ที่ค่ายชิงเฟิง หรือจะพูดให้ถูกก็คือตกมาที่นายท่านคนขับหวังนั่นแหละ

—ก็ชาวบ้านแถวนี้เรียกพี่หวังว่านายท่าน เขาก็สมควรได้รับคำนี้จริงๆ!!

"ช่างเถอะๆ" เซี่ยเหวินเจียโบกมือ "พอแค่นี้เถอะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน!"

ขี้เกียจทำต่อแล้ว วันนี้มันเหนื่อยจริงจัง ทั้งชาวบ้าน ทั้งนักท่องเที่ยว ทั้งแจกโจ๊ก ทั้งตลาดนัด

เซี่ยเหวินเจียไม่รู้เลยว่าวันนี้ต้องพูดไปกี่คำแล้ว เหนื่อยจนแทบขาดใจ ตอนนี้พอกหลับตาก็เหมือนมีปากนับไม่ถ้วนกำลังขยับจ้อกแจ้กจอแจอยู่รอบหู

ไม่ได้การแล้ว ค่ายชิงเฟิงต้องหาคนมาเพิ่มอีก!

ไป๋ไคซินกับคนขาเป๋ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

ไป๋ไคซินลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "หัวหน้าโจรทั้งสามท่านนั่นมาถึงแล้วขอรับ… ท่านหัวหน้าจะสะดวกพบพวกเขาเมื่อใดดีขอรับ?"

"พรุ่งนี้เถอะ! พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน!" เซี่ยเหวินเจียโบกมืออีกครั้ง

ยังมีเรื่องอะไรอีก? ยังมีเรื่องอะไรอีกนะ? ทำไมถึงรู้สึกว่ามีอะไรทำค้างไว้อยู่?

เขานอนลงบนเตียงเตา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก็นึกถึงนักข่าวสาวสวยคนนั้นขึ้นมาได้

ดูเหมือนครั้งนี้เฉินเสี่ยวเซวียนจะเอาของมาให้เขาอีกแล้ว แต่น่าเสียดายที่ท่านหัวหน้าเซี่ยยุ่งจนไม่มีเวลาเปิดดูสักที

ตอนนี้นึกขึ้นได้แล้ว เขาเคยรับปากว่าจะเข้ากลุ่มของเฉินเสี่ยวเซวียน เพื่อจะได้ส่งข้อมูลการท่องเที่ยวได้สะดวกในอนาคต

ในมินิแอปมีกลุ่มที่เกี่ยวกับท่องเที่ยวในเมืองซวงเจียงเป็นพันเป็นหมื่นกลุ่ม เซี่ยเหวินเจียหาอยู่พักหนึ่งกว่าจะเจอ

——กลุ่มเที่ยวกับเซวียนเซวียน

ท่านหัวหน้าเซี่ยเหนื่อยเกินไปแล้ว หลังจากกดขอเข้าร่วมกลุ่มก็หลับไปทันที

-------------------------------------

เมืองซวงเจียง ในกลุ่มเที่ยวกับเซวียนเซวียนคึกคักกันมาก

กลุ่มนี้เฉินเสี่ยวเซวียนเป็นคนสร้างขึ้น มีแต่เพื่อนร่วมงานจากสถานีโทรทัศน์ ทั้งเสี่ยวหลี่ เหล่าจาง ผู้อำนวยการ และคนอื่นๆ

【เซวียนเซวียน ไกด์เซี่ยจะเข้ามาจริงๆ เหรอ?】

【แม่สาวสวย ไกด์เซี่ยจะเข้ามาตอนไหนเนี่ย? ถ้าเขาเข้ามาแล้ว พวกเราจะสมัครทัวร์กันได้รัวๆ เลยใช่ไหม?】

【คนสวยประจำกลุ่มของเราเนี่ยฉลาดที่สุดเลย!】

【เซวียนเซวียน งานนี้เธอทำได้ สวยยยย… สวยมาก!】

【ฮ่าๆ ต่อไปพวกเราเหล่าลุงป้าก็น่าจะเหมาทริปไปต้าหมิงได้แล้ว】

【…】

ในฐานะหัวหน้า ผู้อำนวยการหญิงไม่สะดวกที่จะส่งข้อความแบบนั้น แต่เธอก็ส่งอั่งเปา 200 หยวนไปหลายซองเลย

【เซวียนเซวียน ไกด์เซี่ยจะเข้ามาตอนไหน? เขาตกลงแล้วจริงๆ ใช่ไหม?】

ข้อความหลายพันข้อความเลื่อนไหลไปจนถึงห้าทุ่ม

ในข้อความกลุ่มจู่ๆ ก็มีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา: บริษัททัวร์ย้อนยุค ได้เข้าร่วมกลุ่มนี้แล้ว

ทุกคนต่างเฉลิมฉลองกันยกใหญ่ ดีอกดีใจกันถ้วนหน้า

เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง และเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ของเฉินเสี่ยวเซวียน ต่างถือโทรศัพท์ยิ้มแก้มปริ ในกลุ่มยิ่งคึกคักไปด้วยอั่งเปาที่ปลิวว่อน

มีเพียงเฉินเสี่ยวเซวียนคนเดียวที่ตกอยู่ในความลังเล เธอซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม กัดนิ้วตัวเองพลางขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่นานหลังจากนั้นเธอก็เตะเพื่อนร่วมงานทุกคนออกจากกลุ่มไปทีละคน…

…

นิสัยของคนยุคปัจจุบัน ตื่นนอนมาสิ่งแรกที่ทำแน่นอนว่าต้องเป็นหยิบโทรศัพท์

เซี่ยเหวินเจียเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นข้อความนับไม่ถ้วนทันที

ท่านหัวหน้าเซี่ยคิดว่าในกลุ่มคงมีคนเยอะแยะ พอเปิดดูก็พบว่ามีแค่เฉินเสี่ยวเซวียนกับเขาเท่านั้น

ตอนแรกมีอีโมจิยิ้มส่งมาสองสามอัน หลังจากนั้นก็เป็นข้อความจากเฉินเสี่ยวเซวียนคนเดียวล้วนๆ

【ทำอะไรอยู่คะ?】

【ทานข้าวหรือยังคะ?】

【เกมที่เอาไปให้คราวที่แล้วสนุกไหมคะ? ถ้าเบื่อแล้วเดี๋ยวหนูหาอันใหม่มาเปลี่ยนให้!】

【ทำไมไม่ตอบล่ะคะ หลับไปแล้วเหรอ?】

【โอเคค่ะ งั้นหนูนอนบ้าง!】

ข้อความนี้ส่งมาตอนเที่ยงคืน

ตอนตีสองก็มีอีโมจิยิ้มเพิ่มมาอีกอัน

ตอนตีสองครึ่งมีข้อความเพิ่มมาอีกประโยค: 【นอนไม่หลับอ่า! กรี๊ดดดดดด!】

พอเช้าข้อความก็เพิ่มขึ้นมาอีก: 【ตื่นหรือยังคะ ตื่นหรือยังเอ่ย?】

【อีโมจิยิ้ม】

【โหล! ท่านหัวหน้า! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!】

เซี่ยเหวินเจียตอบกลับ: 【ตื่นแล้วครับ】

จากนั้นก็ไปแปรงฟันล้างหน้า พอทำธุระเสร็จกลับมาโทรศัพท์ก็มีข้อความกองโตอีกแล้ว: 【เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมคะ?】

【มื้อเช้าทานอะไรคะ?】

【เสี่ยวหลี่ที่ทำงานหนูตลกมากเลยค่ะ อยู่ๆ ก็โทรมาถามหนูแต่เช้าว่าทำไมถึงเตะเขาออกไป ฮ่าๆ】

ดูท่าเฉินเสี่ยวเซวียนจะเป็นพวกคุยเก่งแฮะ!

อาซิ่ววางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ โดยมีไป๋ไคซินเดินตามหลังมา

เซี่ยเหวินเจียถือโทรศัพท์ตอบข้อความพลางพยักหน้าส่งสัญญาณว่าให้คนเข้ามาได้: 【แล้วทำไมถึงเตะเสี่ยวหลี่ออกล่ะ?】

เฉินเสี่ยวเซวียน: 【ก็ฉันมีความสุข!】

…

"ขอคารวะท่านหัวหน้า" หัวหน้าโจรทั้งสามคุกเข่าคำนับลงกับพื้นอย่างนอบน้อม

เซี่ยเหวินเจียถือซาลาเปาแล้วพยักหน้า "ลุกขึ้นเถอะ!"

หัวหน้าโจรทั้งสามโขกศีรษะอีกรอบก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

หลิวเฮยชีลอบสังเกตการณ์ ท่านหัวหน้าเซี่ยในตำนานก็ไม่ได้ดูร้ายกาจอะไร ก็แค่ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง

ข้าวของในห้องก็ธรรมดามาก

สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือท่านหัวหน้าเซี่ยดูยุ่งมาก มือหนึ่งกินมื้อเช้า อีกมือหนึ่งก็ถือแผ่นสีดำประหลาดคอยกดจิ้มไปมา แถมบางทียังจ้องมองแผ่นสีดำนั่นแล้วยิ้มออกมาด้วย