บทที่ 83 ท่านหัวหน้าปรีชาสามารถ!

นายท่านสาม?

ในสายตาของหลิวเฮยชี นี่ก็เป็นเพียงชาวบ้านยากไร้ธรรมดาๆ คนหนึ่ง

แม้เสื้อนวมบนร่างจะดูหรูหรา แม้ด้านหลังจะมีลูกสมุนเกราะเงินตามประกบอยู่หลายคน แม้นายท่านสามผู้นี้จะพยายามเก๊กท่าทางให้ดูน่าเกรงขาม

แม้จะมีเหตุผลร้อยแปดพันเก้า

แต่… สิ่งเหล่านี้ก็มิอาจกลบกลิ่นอายความจนกรอบบนร่างของเขาได้เลย

“นายท่านสาม” ผู้นี้เชิดหน้าขึ้น ครั้นเห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของหลิวเฮยชี สายตาก็เบนหลบไปเล็กน้อย

“นั่นใคร… ใครเป็นพี่น้องของท่านผู้ใจบุญแซ่ไป๋? ท่านหัวหน้าบอกว่า ให้พวกผู้ติดตามไปกินข้าวก่อน ข้าจะพาพวกเจ้าไปเดินดูตลาดนัดก่อน”

…

“กินข้าวก่อน?” ไม่มีคำพูดใดจะไพเราะเสนาะหูไปกว่านี้อีกแล้ว

ผู้ติดตามที่พาติดตัวมาล้วนเป็นคนสนิทของค่ายโจร แต่ละคนต่างเป็นชายฉกรรจ์ดุดันเหี้ยมเกรียม คนพวกนี้ไม่ได้อดอยากอยู่เป็นนิจ

ทว่าเมื่อได้รับข้าวต้มขาวที่ใส่บะหมี่เส้นแห้ง หัวใจของพวกเขาก็ยังอดเต้นระรัวไม่ได้

ลูกสมุนค่ายชิงเฟิงที่รับผิดชอบเรื่องทำอาหารยกหมั่นโถวสีขาวผ่องชวนกินออกมาเต็มกระด้งให้พวกเขากิน ทั้งยังถามอีกว่าจะใส่เต้าเจี้ยวปรุงรสด้วยหรือไม่?

มื้อเที่ยงของค่ายชิงเฟิงคือบะหมี่คลุกซอส แม้เส้นบะหมี่จะหมดไปแล้ว แต่ยังเหลือซอสผัดอยู่อีกส่วนหนึ่ง

ผู้ติดตามก็นับเป็นแขก ซอสผัดนี้ถือเป็นการต้อนรับขับสู้เป็นพิเศษที่ค่ายชิงเฟิงมอบให้แก่พวกเขา

เถียนไป่ลู่เดินนำอยู่ข้างหน้า เดินไปได้ไม่ไกล สามหัวหน้าโจรก็ได้ยินเสียงสูดกลืนและเคี้ยวอาหารดังซู้ดซ้าดมาจากด้านหลัง

ซุนหลู่หลินแทบอยากจะยกมือปิดหน้า ช่างน่าอัปยศสิ้นดี ไปกินมูมมามในค่ายโจรของคนอื่นเช่นนี้ ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก มื้อเที่ยงน่าจะเพิ่มแป้งข้าวฟ่างให้พวกมันอีกคนละก้อน

…

เหล่าซาน หรือก็คือ “นายท่านสาม” ไม่สันทัดเรื่องการพูดจาตามมารยาทและการเจรจาพาทีเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ท่องตามคำพูดเดิมของเซี่ยเหวินเจีย

“ท่านหัวหน้าของพวกข้าบอกว่า หากพวกเจ้าเต็มใจจะมาตั้งแผงที่นี่ จะเก็บค่าธรรมเนียมจัดการกับค่าทำความสะอาดแค่หนึ่งในสิบส่วนเท่านั้น”

ราตรีโรยตัว ลมหนาวพัดกรรโชก เนินเขาถูกความมืดมิดโอบคลุมไว้มิดชิด

แสงตะเกียงริบหรี่จากค่ายชิงเฟิงที่อยู่ไม่ไกล ยิ่งขับให้สิ่งที่เรียกว่า “ตลาดนัดใหญ่” แห่งนี้ ดูวังเวงลึกลับขึ้นไปอีก

บนเนินเขาระเกะระกะไปด้วยเศษซาก หิมะละลายไปบางส่วน แต่พื้นที่ส่วนใหญ่คือน้ำหิมะที่ละลายแล้วกลับมาจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งแข็งตัวอีกครั้ง

หญ้ารกชัฏพลิ้วไหวตามลมหนาว สองข้างทางบนเขาเกลื่อนกลาดไปด้วยข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่หลงเหลือหลังจากงานชุมนุม ไม่ว่าจะเป็นกระดาษฟาง เศษเครื่องเคลือบแตก เข่งเก่าๆ ผุๆ ตลอดจนก้อนหินระเกะระกะ

สามหัวหน้าโจรอึ้งกิมกี่ ยังมีหน้ามาใช้คำว่า “แค่” อีกรึ? เก็บค่าจัดการกับค่าขยะตั้งหนึ่งในสิบส่วนเนี่ยนะ?

พวกข้ากินอิ่มจนว่างมากหรือไรถึงต้องถ่อมาตั้งแผงที่นี่!

เนินเขาซอมซ่อพรรค์นี้ ที่ไหนมันไม่มีบ้างเล่า?

นายท่านสามยังท่องไม่จบความ “ท่านหัวหน้ายังบอกอีกว่า นี่เป็นการร่วมมือกันช่วงแรก พวกเจ้าแค่หาญาติๆ ส่งมาเป็นตัวประกันสักสองสามคนก็พอ”

ตัวประกันอีกเนี่ยนะ?

อีแค่มาตั้งแผงบนเนินเขาเฮงซวยนี่ ยังต้องส่งตัวประกันอีกรึ?

สามหัวหน้าโจรจนปัญญาจะด่าทอ ได้แต่หัวเราะแห้งๆ ในใจ!

นายท่านสามยังคงท่องต่อไป “ท่านหัวหน้ายังบอกอีกว่า ความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวสำคัญเป็นที่สุด หลังจากที่พวกเจ้าเริ่มตั้งแผงแล้วจะกำหนดจุดให้ ค่ายโจรของพวกเจ้าทั้งสามค่ายต้องส่งลูกสมุนมาประจำการคอยตรวจตราด้วย”

หา?

ยังคิดจะมาสั่งการให้ลูกสมุนค่ายพวกข้าไปเดินตรวจตราอีกเรอะ?

ลูกสมุนคือกำลังหลักของค่ายโจร จะยอมให้เจ้าท่านหัวหน้าเซี่ยนี่มาชี้หน้าสั่งการได้อย่างไร?

หากมิใช่เพราะลูกสมุนเกราะเงินมีอำนาจข่มขวัญจนน่าสะพรึงกลัว ตอนนี้หลิวเฮยชีคงถ่มน้ำลายรดหน้านายท่านสามไปแล้ว!

ถุย! ไป๋ไคซินให้พวกข้ามาคุยเรื่องร่วมมือ เงื่อนไขพรรค์นี้ไม่มีทางตกลงกันได้เด็ดขาด!

ใบหน้าของสามหัวหน้าโจรดำคล้ำเสียยิ่งกว่าท้องฟ้ายามราตรี

นายท่านสามยังคงพล่ามไม่หยุด “อย่าดูว่าตอนนี้มันรกเชียว วันมะรืนนี้ที่นี่จะคึกคักอย่างถึงที่สุด ทำเลดีๆ ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ นะ!”

พวกหลิวเฮยชี หวังเหล่าหู่ และซุนหลู่หลินฟังไม่เข้าหูอีกต่อไปแล้ว ในใจคิดแค่อยากรีบกลับบ้าน รีบออกไปจากแดนแห่งปัญหาแห่งนี้ให้เร็วที่สุด

ทั้งสามคนหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว กระทั่งเดินลงจากเขา กระทั่งก้าวเข้าสู่ค่ายชิงเฟิงอีกครั้ง และได้เห็นชาวบ้านรอบๆ กำลังแลกเปลี่ยนเสบียงอาหารกันอยู่

กระสอบแป้งสาลีสีขาวใบแล้วใบเล่าถูกขนผ่านหน้าพวกเขาไป ชาวบ้านจำนวนมากเข็นรถเข็นล้อเดียว บางคนก็แบกขึ้นหลังตรงๆ

ชาวบ้านเดินเรียงแถวออกมาจากทางโกดังของค่ายชิงเฟิง แบกเสบียงเดินมุ่งหน้าออกไปนอกหมู่บ้าน

“นี่… นี่มันอะไรกัน?”

ชาวบ้านกำลังขนเสบียงออกไป นายท่านสามจึงดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร “ฮึ! ท่านหัวหน้ามีพระคุณล้นพ้น อนุญาตให้พวกเขาแลกเสบียงกลับไปได้ตั้งแต่วันนี้เลย”

“นี่… นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

เถียนไป่ลู่เองก็ทอดถอนใจ “นี่คือสิ่งที่ได้จากตลาดนัดใหญ่วันนี้ขอรับ!”

เจ้าค่ายเถียนอยากให้มีคู่แข่งน้อยลงอยู่แล้ว แต่คนทั้งสามนี้รู้จักกับไป๋ไคซิน เขาจึงไม่อยากล่วงเกินโดยง่าย

“นี่… นี่มันอะไรกันเนี่ยพวกเจ้า?”

สามหัวหน้าโจรตกตะลึงจนตาค้าง ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กลางหมู่บ้าน มองดูชาวบ้านเดินขวักไขว่ไปมาด้วยความเหม่อลอยอยู่นานแสนนาน…

เนิ่นนานผ่านไป หลิวเฮยชีเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาก็ตบมือฉาดพลางสบถลั่น “ข้าว่า เรื่องส่งตัวประกันนี่มันจำเป็นอย่างยิ่งยวดเลย… ท่านหัวหน้าช่างปรีชาชาญ!”

“ถูกแล้ว! ท่านหัวหน้าช่างปรีชาชาญ!” หวังเหล่าหู่เองก็ได้สติแล้วเช่นกัน “พอกลับไป ข้าจะรีบส่งลูกเมียมาที่นี่ทันที!”

ซุนหลู่หลินกระทืบเท้าแรงๆ “ต้องปกป้องค่ายชิงเฟิง ต้องปกป้องตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงให้จงได้ ใครกล้าขัดขวาง ข้าจะเอาชีวิตเข้าแลกกับมัน!”

“เมื่อกี้ท่านนายท่านสามพูดว่าอย่างไรนะ?”

“ต้องคุ้มกันนักท่องเที่ยวด้วย!”

“ถูก ต้องคุ้มกันนักท่องเที่ยว!”

“แล้วนายท่านสามล่ะ? นายท่านสามไปไหนแล้ว?”

เมื่อครู่ในสายตาพวกเขา เหล่าซานเป็นเพียงชาวบ้านต่ำต้อยที่ได้ดีจนลืมตน

แต่บัดนี้นายท่านสามกลายเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภในใจพวกเขาไปแล้ว สามหัวหน้าโจรอยากจะประจบประแจงนายท่านสามใจแทบขาด อยากจะไต่ถามขั้นตอนรายละเอียดของตลาดนัดใหญ่อย่างถี่ถ้วน

ทว่าน่าเสียดายที่นายท่านสามมีภารกิจรัดตัว พอเห็นพวกเขายืนเหม่อก็เดินจากไปเสียแล้ว

…

เวลา 22.00 น. ณ ที่พักของเซี่ยเหวินเจีย

ภายในห้องจุดเทียนไว้สองเล่ม ไป๋ไคซินกับคนขาเป๋กำลังรายงานผลงานแก่ท่านหัวหน้า

ไป๋ไคซินกล่าวขึ้นก่อน “วันนี้ฝ่ายนายท่านคนขับหวังส่งสินค้ามาทั้งหมด 9 รอบ ส่งแป้งสาลีมาทั้งสิ้นกว่าสองหมื่นเจ็ดพันชั่ง ข้าวสารห้าร้อยชั่ง เกลือหนึ่งร้อยชั่ง ไข่ไก่หนึ่งพันฟอง ซีอิ๊วสิบถังใหญ่ น้ำมันพืชห้าสิบถัง…”

รถบรรทุกของเสี่ยวหวังบรรทุกได้ 5 ตัน เสียดายที่ตู้บรรทุกสินค้าค่อนข้างเล็ก แต่ละเที่ยวที่บรรทุกเต็มที่จึงขนแป้งสาลีได้แค่สามพันชั่งเท่านั้น ขณะนี้ค่ายชิงเฟิงใช้แป้งสาลีมากที่สุด สิ่งของอื่นๆ จึงเป็นเพียงของที่ฝากส่งพ่วงติดมาด้วย

“เวลานี้ในโกดังยังคงเหลือแป้งสาลีอีกเจ็ดพันสามร้อยชั่ง ข้าวสาร…”

“ช้าก่อน” เซี่ยเหวินเจียขัดการรายงานของไป๋ไคซิน “พูดถึงเรื่องการแลกเปลี่ยนก่อน”

อย่างไรเสียของในโกดังก็กองอยู่ตรงนั้น เซี่ยเหวินเจียจะแวะไปดูด้วยตัวเองเมื่อไรก็ได้

การแลกเปลี่ยนนี้มีคนขาเป๋เป็นผู้รับผิดชอบ เมื่อเอ่ยถึงเรื่องการแลกเปลี่ยน ก็ย่อมหนีไม่พ้นที่จะต้องกล่าวถึงรายได้จากตลาดนัดใหญ่ในวันนี้

คนขาเป๋นั่งหลังตรง รายงานอย่างเป็นจริงเป็นจัง “วันนี้ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงมีแผงค้าทั้งหมด 371 แผง มาจากสิบสามหมู่บ้านและค่ายโจรโดยรอบ ตั้งแต่เช้าตรู่ก็มีชาวบ้านหลายพันคนมารวมตัวกันรอบๆ บริเวณตลาดนัด

เหล่านายท่านและฮูหยินนักท่องเที่ยวต่างกระตือรือร้นในการจับจ่ายซื้อของเป็นอย่างยิ่ง บรรยากาศในงานคึกคักอย่างยิ่งขอรับ…”

วันนี้มีรถบัสทัวร์มาทั้งหมด 4 คัน นั่นหมายความว่ามีนักท่องเที่ยว 208 คน รวมกับคนขับรถอีก 4 คน เซี่ยเหวินเจียสังหรณ์ใจว่า รายได้ของตลาดนัดใหญ่วันนี้ต้องไม่น้อยอย่างแน่นอน