บทที่ 82 สิ่งที่ได้พบเห็น

"พี่น้องทั้งสามเดินทางไกลมาถึงที่นี่ ลำบากแย่แล้ว" ไป๋ไคซินหัวเราะร่า พลางประสานมือทักทายหัวหน้าโจรทั้งสาม

ไม่รู้ว่ากุนซือไป๋สวมใส่อะไรไว้ใต้เสื้อคลุมกันแน่ ถึงได้ดูพองป่องไปหมด อากาศหนาวเหน็บขนาดนี้ แต่เขากลับเหงื่อท่วมหัว

"ยุ่งจริงๆ ยุ่งเหลือเกิน"

ทั้งสองฝ่ายกล่าวคำเกรงใจกันเล็กน้อย ไป๋ไคซินจึงกล่าวว่า "ข้าเพิ่งต้อนรับนายท่านคนขับหวังเสร็จ เดี๋ยวต้องรีบไปเข้าพบท่านหัวหน้าอีก ขอให้พวกท่านรอตรงนี้สักประเดี๋ยว ข้าจะรีบหาคนมาต้อนรับพวกท่านทันที"

…

แสงตะวันรอนลับหายไปที่ขอบฟ้า ความมืดมัวยามเย็นค่อยๆ แผ่ปกคลุมทั่วผืนดิน

ไป๋ไคซินนำขบวนรถค่อยๆ ไกลออกไปบนทางขึ้นเขา กระทั่งเงาร่างเหล่านั้นกลืนหายไปในความมืดมิดยามราตรี

หลิวเฮยชีสีหน้าบึ้งตึง พลางถ่มน้ำลายสบถ "มารดามันเถอะ! ไอ้ไป๋ไคซินคิดจะข่มพวกข้าหรือไงวะ มีทั้งกองกำลังส่วนตัว มีทั้งชุดเกราะ แถมยังเสือกไม่มีเวลาต้อนรับอีก! มันก็แค่โจรภูเขา จะยุ่งห่าอะไรนักหนา!"

หวังเหล่าหู่เองก็สีหน้าไม่สู้ดี "นายท่านคนขับหวัง… พวกเจ้าลองฟังชื่อเฮงซวยนี่ดูสิ"

ลูกสมุนคนหนึ่งแอบขยับเข้ามาใกล้ "ท่านหัวหน้าขอรับ เสบียงบนเกวียนไม้นั่นหนักอึ้งเชียว ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นธัญพืชชั้นดี หากพวกเราปล้นมาได้สักขบวน ก็น่าจะพอให้คนในค่ายกินได้ถึงครึ่งปีเลยนะขอรับ…"

นี่คือลูกสมุนของหลิวเฮยชี หลิวเฮยชีหันไปตบกบาลมันฉาดใหญ่ "มึงมันโง่หรือไงวะ!"

เสบียงน่ะเป็นของดีจริง แต่พวกเกราะนั่นก็ใช่ว่าจะมองข้ามได้ที่ไหน!

เมื่อครู่ตอนที่ขบวนรถแล่นผ่าน ได้ยินเสียงโลหะเสียดสีกันดังกริ๊กๆ ชัดเจน แค่ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าชุดเกราะพวกนั้นไม่ธรรมดา

หากสวมชุดพวกนี้ ต่อให้ฟันไปหนึ่งดาบ อีกฝ่ายก็คงไม่สะทกสะท้าน

แต่ถ้ามันฟันกลับมาสักดาบ เลือดพวกข้าคงได้พุ่งกระฉูด สงครามพรรค์นี้จะสู้ยังไงไหว

ชุดเกราะเต็มยศแบบนี้เรียกกันว่า 'หมื่นคนไม่อาจต้าน' แม้แต่ทหารคนสนิทของทางการต้าหมิงก็ใช่ว่าจะสวมใส่กันได้ง่ายๆ ต้องเป็นระดับหัวกะทิในหมู่ยอดฝีมือเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์สวมใส่

ในสมรภูมิ ทหารเกราะเหล็กแค่ห้าหกนายก็ไม่ต่างอะไรกับกำแพงเมือง หากไม่ยอมสังเวยชีวิตไปหลายสิบคน ก็ไม่มีทางฝ่าเข้าไปได้เลย

แน่นอนว่าหัวหน้าโจรทั้งสามกำลังเข้าใจผิดไปไกล ซึ่งก็โทษพวกเขาไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นสเตนเลส 304 มาก่อน จึงกะเกณฑ์จากชุดเกราะโลหะของทหารต้าหมิงในสนามรบ

ชุดเกราะของทหารต้าหมิงทำจากเหล็กล้วน น้ำหนักอย่างต่ำก็ห้าสิบหกสิบชั่ง หรือเจ็ดสิบแปดสิบชั่ง ทหารที่สวมเกราะพวกนั้นเดินทัพทำศึกได้ ย่อมคู่ควรกับคำว่าหมื่นคนไม่อาจต้าน

แต่เหล่าหัวหน้าโจรหารู้ไม่ว่า เกราะซึ้งนึ่งของค่ายชิงเฟิงนี้น่ะ น้ำหนักรวมก็แค่ซึ้งนึ่งสเตนเลสไม่กี่ใบ ต่อให้หนักที่สุดก็ยังไม่ถึงสิบชั่งเสียด้วยซ้ำ

…

แต่พวกเขาทั้งสามก็ไม่ต้องรอนาน

เพียงครู่เดียวก็มีชายอ้วนคนหนึ่งเดินออกมาจากค่ายชิงเฟิง ประสานมือคำนับมาแต่ไกล "รอนานแล้วๆ กุนซือไป๋ไหว้วานให้ข้ามาต้อนรับพี่น้องทั้งสามท่าน"

หลิวเฮยชีมองปราดเดียวก็จำได้ว่าเป็นใคร เถียนไป่ลู่ เจ้าค่ายเถียนแห่งหมู่บ้านเถียนเจียนั่นเอง

…

เวลานี้เป็นเวลาอาหารเย็นของค่ายชิงเฟิงพอดี

ผู้คนในหมู่บ้านเดินขวักไขว่ ส่วนใหญ่เป็นคนแก่และสตรีเด็กในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชาวบ้านจากละแวกใกล้เคียง

หม้อเหล็กใบใหญ่พ่นไอน้ำสีขาวกรุ่น ชาวบ้านต่างถือชามเข้าแถวรอรับอาหาร

เหล่าลูกสมุนของหัวหน้าโจรทั้งสามที่ตามมาด้วยยี่สิบกว่าคนต่างเดินตามหลังลูกพี่ พลางจูงม้าและชะเง้อคอดู ไม่นานน้ำลายก็สอเต็มปาก

ในใจต่างคิดว่า นี่มันแจกโจ๊กประสาอะไรกันวะ? หน้าไม่อายเกินไปแล้ว ใครเขาแจกกันแบบนี้

พวกเขาตาค้างมองดูข้าวต้มขาวในชามของชาวบ้านที่ข้นคลั่กจนแทบไม่กระเพื่อม แถมแต่ละคนยังถือหมั่นโถวแป้งขาวติดมืออีก

ในค่ายโจรของพวกเขาน่ะ ต่อให้เป็นวันปีใหม่ก็ยังไม่กล้าผลาญเสบียงขนาดนี้เลย

เดินทางจากค่ายตัวเองมา ตลอดทางได้แต่อาศัยแป้งข้าวฟ่างประทังชีวิต ถึงอย่างนั้นพวกเขายังนึกภาคภูมิใจอยู่เลย

แต่ไอ้พวกชาวบ้านจนกรอบพวกนี้กลับได้กินข้าวขาวกับหมั่นโถวเนี่ยนะ!

เกินไปแล้ว! ชักจะเกินไปกันใหญ่แล้ว!!

ค่ายชิงเฟิงนี่แจกโจ๊กไม่เป็นหรือไง ถ้าทำไม่เป็นก็มาถามพวกข้านี่ ไอ้เรื่องแจกโจ๊กเนี่ยมันง่ายที่สุดแล้ว

แค่เติมน้ำเข้าไป เติมให้เยอะๆ ซัดน้ำเข้าไปให้เต็มที่ก็พอ ส่วนข้าวน่ะรึ ในชามมีลอยอยู่สักสองสามเม็ดพอเป็นพิธีก็เหลือแหล่แล้ว

"จะไปไหนวะ!" หลิวเฮยชีรีบคว้าคอลูกสมุนคนหนึ่งไว้

ไอ้หมอนี่เดินเซๆ เหมือนคิดจะแวบออกจากแถว ถ้าไม่คว้าไว้ มีหวังได้เนียนไปปะปนกับชาวบ้านที่ต่อแถวรอรับข้าวต้มแน่

…

ระหว่างเดิน เถียนไป่ลู่ก็แนะนำไปเรื่อยเปื่อย "หม้อใบใหญ่แบบนี้ที่ค่ายชิงเฟิงเรามีอยู่ยี่สิบใบแล้ว แต่ท่านหัวหน้าบอกว่ายังไม่พอ อยากจะหาเพิ่มอีก…"

'ค่ายชิงเฟิงเรา' งั้นรึ? เจ้าไม่ใช่เจ้าค่ายแห่งหมู่บ้านเถียนเจียหรอกเรอะ? ตลอดทางที่ผ่านมาเจอเรื่องชวนตะลึงมามากเกินไป หลิวเฮยชีจนปัญญาจะค่อนแคะแล้ว

"อ้าว! พาแขกมาเดินชมน่ะ!"

เจ้าค่ายเถียนนี่ก็ช่างกระไร ด้านหนึ่งคอยแนะนำให้พวกหลิวเฮยชีฟัง อีกด้านก็ยังมีแก่ใจไปทักทายคนอื่น

"ใช่แล้ว กุนซือไป๋เชิญมา เดี๋ยวท่านหัวหน้าจะพบพวกเขา!"

"พวกเจ้าว่างกันแล้วหรือ?"

คนที่คุยกับเจ้าค่ายเถียนคือลูกสมุนที่ยืนอยู่ข้างหม้อเหล็ก เขายกกระบวยเคาะขอบหม้อดังป๊อกๆ "ว่างแล้วขอรับ วันนี้คนมากินมื้อเย็นน้อยลงไปเยอะ ในหม้อเลยยังเหลือข้าวอยู่อีกเพียบ ดูท่าคงต้องเหลือทิ้งแน่ๆ"

"โถ่เอ๊ย" เจ้าค่ายเถียนบ่น "บอกพวกเจ้าแล้วไงว่าอย่าใส่บะหมี่แห้งเยอะนัก ตอนกลางวันก็กินอิ่มกันหมดแล้ว ใครจะไปยัดลงอีกล่ะ!"

ลูกสมุนข้างหม้อเหล็กแก้ตัว "หลักๆ คือตอนเย็นคนน้อยเกินไปต่างหากขอรับ!"

…

ลูกตาของหลิวเฮยชี หวังเหล่าหู่ และซุนหลู่หลินแทบจะถลนออกมา นี่มันพูดจาหมาๆ อะไรกันวะ

ข้าวต้มขาวดีๆ ขนาดนี้ไม่มีคนกิน ข้าวต้มขาวดีๆ แบบนี้จะเหลือทิ้งได้ยังไง?

หลอกผีแล้วมั้ง! ต้องเป็นเถียนไป่ลู่กับไอ้ลูกสมุนก้นครัวนี่เตี๊ยมกันมาเล่นงิ้วตบตาแน่ๆ!

ซุนหลู่หลินหรี่ตาลง คิดจะเอ่ยปากถามหาสาเหตุ แต่คิดไปคิดมาสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

ความจริงแล้ว สาเหตุก็ง่ายนิดเดียว อย่างแรกคือชาวบ้านกินบะหมี่คลุกซอสตอนกลางวันจนอิ่มแปล้ไปแล้ว

อย่างที่สองคือชาวบ้านที่เคยตกระกำลำบากย่อมคำนวณได้เสียเก่งที่สุด หากคิดจะรอฟาดมื้อเย็นที่ค่ายชิงเฟิง ก็ต้องทนรออีกตั้งสามสี่ชั่วยาม

เวลาตั้งนานปานนั้น ไปทำมาหากินอะไรก็ได้เงินทั้งนั้น ต่อให้ไปช่วยขนหิน ก็ยังแลกหมั่นโถวกับข้าวต้มได้ตั้งหลายชาม

…

ไม่ไกลออกไปมีเรือนหลังหนึ่งเปิดไฟสว่างไสว หน้าประตูมีเหล่าลูกสมุนสวมเกราะเงินวาววับยืนคุมเชิงอยู่มากเป็นพิเศษ

เถียนไป่ลู่ชี้ไปทางนั้น "ท่านหัวหน้าเซื่ออยู่ในเรือนหลังนั้น อีกประเดี๋ยวคงจะเรียกพบพวกเจ้า"

เรียกพบงั้นรึ? ใช้คำเสียยังกับเห็นหัวหน้าโจรทั้งสามเป็นเบี้ยล่างอย่างนั้นแหละ

แต่ตอนนี้เรื่องขี้ผงพวกนี้ไม่สำคัญแล้ว หัวหน้าโจรทั้งสามมีเรื่องที่คาใจยิ่งกว่าและอยากได้คำตอบเดี๋ยวนี้

หลิวเฮยชีเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "เจ้าค่ายเถียน ลูกสมุนตัวแวววาวพวกนี้ ในค่ายชิงเฟิงมีเยอะหรือไม่?"

"ไม่เยอะ ไม่เยอะหรอก" เถียนไป่ลู่ส่ายหน้า พลางทำเหนียงบนใบหน้าอวบกระเพื่อม "ก็แค่ร้อยสองร้อยคนเท่านั้นแหละ แหม… ต้องโทษพวกช่างตีเหล็กนั่นแหละ ทำงานอืดอาดยืดยาด วันหนึ่งตีเกราะได้แค่สี่ห้าสิบชุด… ท่านหัวหน้าพวกเรากำชับมาว่า ภายในครึ่งเดือนนี้ ลูกสมุนทุกคนต้องได้ใส่เกราะเงินกันให้หมด"

"…เอ่อ" หัวหน้าโจรทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ใบหน้าของหวังเหล่าหู่ดำคล้ำยิ่งกว่าเดิม

ซุนหลู่หลินที่เมื่อครู่ยังยืดหลังตรง ตอนนี้ค่อยๆ ค้อมตัวลงมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

หลิวเฮยชีนึกอยากจะถ่มน้ำลายระบายอารมณ์ แต่พอคิดอีกที ก็จำต้องแอบกลืนลงคอไปเงียบๆ

ครู่ต่อมา ชายชราคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเรือนหลังนั้น เขาสวมชุดกันหนาวบุขนเป็ดตัวพองที่ดูหรูหราแปลกตา ซึ่งหัวหน้าโจรทั้งสามไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน

ระยะยังห่างอยู่ไกลโข เถียนไป่ลู่ก็เริ่มส่งเสียงทักทาย "นายท่านสาม ทางนี้ขอรับ! ทางนี้!"