บทที่ 100

เย่หานรู้ข่าวนี้ในเวลาต่อมาไม่นาน เมื่อรู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อใช้หลีถงอวี้คอยกล่อมคุณนายหลีอย่างแนบเนียนมาโดยตลอด เขาก็พูดไม่ออกไปพักใหญ่

“เก่งจริงๆ คุณนี่ใช้แรงคนอื่นมาผ่อนแรงตัวเองแท้ๆ เลยนะครับ”

หลีเฉิงเจ๋อบอกว่า “ส่วนพ่อของผม เขาก็แค่พวกหัวโบราณ ตอนนี้ทั้งบ้านเหลือแค่เขาคนเดียวที่ไม่เห็นด้วย ให้เวลาเขาสักหน่อย แล้วให้แม่ช่วยสะกิดอีกนิด เดี๋ยวเขาก็คิดได้เอง”

คนเรามักมีพฤติกรรมคล้อยตามคนส่วนใหญ่ แม้แต่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ไม่เว้น

ลองคิดดูสิ พ่อของเขายังคงดื้อดึง ยึดมั่นถือมั่นอยู่ฝั่งนั้น ส่วนแม่ของเขากลับเปี่ยมด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ ขอแค่ลูกชายมีความสุขก็พร้อมสนับสนุนทุกการตัดสินใจ เห็นได้ชัดทันทีว่าใครเป็นฝ่ายได้เปรียบ

เย่หาน “…”

เทียบกันแล้ว แผนการของเขายังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองเย่หาน “จริงสิ หลีถงอวี้ถามผมว่า เมื่อไหร่จะแนะนำพี่สะใภ้ให้เธอรู้จักเสียที”

เย่หานทำหน้านิ่ง “พี่สะใภ้?”

“พี่สะใภ้ผู้ชายก็ถือเป็นพี่สะใภ้อยู่ดี”

เย่หานไม่อยากให้ใครเรียกเขาแบบนี้มาตลอด พอได้ยินคำนี้ ขนแขนก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที

“คุณให้เธอเรียกชื่อผมตรงๆ ดีกว่าครับ”

พอนึกภาพหลีถงอวี้มาเรียกเขาว่าพี่สะใภ้ เย่หานก็อดรู้สึกกระดากใจแทนไม่ได้ เห็นว่าควรเปลี่ยนคำเรียกนี้จะดีที่สุด

หลีเฉิงเจ๋อกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ประเด็นไม่ได้อยู่ที่คำว่าพี่สะใภ้ แต่อยู่ที่การแนะนำให้พวกคุณรู้จักกันต่างหาก”

“ไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะครับ” เย่หานตอบ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเปิดเผยกับหลีถงอวี้ เพียงแต่รู้สึก… พูดลำบากอยู่สักหน่อย

ผู้ช่วยที่ตัวเองพาเข้ามากลับกลายเป็นพี่สะใภ้เสียเอง หลีถงอวี้คงช็อกจนสติแตกแน่

“อืม” หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้เซ้าซี้ ทว่าช่วงนี้หลีถงอวี้เทียวไปเทียวมาที่สำนักงานใหญ่อยู่บ่อยๆ หากเธอรู้เข้าว่าเย่หานคือคนรักของเขา ด้วยนิสัยของเธอคงตามซักไซ้เย่หานไม่หยุดแน่ว่าทั้งคู่ลงเอยกันได้อย่างไร

เย่หานขี้เกรงใจและหน้าบาง คงรับมือการไล่ต้อนของหลีถงอวี้ไม่ไหวจริงๆ

การประชุมประจำปีครั้งนี้ ความจริงพ่อของหลีเฉิงเจ๋อควรจะต้องเข้าร่วมด้วย แต่พอคิดถึงหน้าลูกชายคนโต ความดันก็พาลจะพุ่งสูงขึ้นมาทันที

คิดไปคิดมา สุดท้ายจึงตัดสินใจไม่ไป

อย่างไรเสีย ตอนนี้หลีซื่อก็อยู่ภายใต้การดูแลของหลีเฉิงเจ๋อแต่เพียงผู้เดียว เขาทำงานได้ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว ตนจะไปหรือไม่ไปก็มีค่าเท่ากัน

ขืนไป ก็มีแต่จะพานึกถึงเรื่องชวนหงุดหงิดใจเปล่าๆ

เขายังพยายามดึงคุณนายหลีมาเป็นพวก “คุณลองดูสิ ให้คุณพ่อช่วยเกลี้ยกล่อมเจ้าใหญ่หน่อยดีไหม”

คุณนายหลีแค่นยิ้ม “คุณหมายความว่ายังไง เรื่องในบ้านตัวเองแท้ๆ ยังต้องให้พ่อฉันยื่นมือเข้ามายุ่งอีกเหรอ”

“ถึงยังไงเจ้าใหญ่ก็เป็นหลานแท้ๆ ของท่าน จะนับเป็นคนอื่นได้ยังไง ให้คุณพ่อช่วยแนะนำผู้หญิงให้เขาสักคน คุณก็บอกเขาไปสิว่า ขอแค่ยอมแต่งงานมีลูกมีเต้าแล้ว เขาคิดจะไปเลี้ยงผู้หญิงข้างนอกสักเจ็ดแปดคนสิบคนก็ไม่มีปัญหา ผมจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเด็ดขาด”

คำพูดนี้ทำให้คุณนายหลีรู้สึกสะอิดสะเอียน เธออดถามตัวเองซ้ำอีกครั้งไม่ได้จริงๆ ว่าเมื่อก่อนตนตาบอดมองเห็นดีเห็นงามกับพ่อของหลีเฉิงเจ๋อไปได้อย่างไรกัน

ก็นะ ช่างเป็นช่วงวัยเยาว์ที่ไร้เดียงสาเสียจริง

“ถ้าคุณอยากให้เจ้าใหญ่ตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับคุณ คุณก็ลองพูดกับเขาแบบนี้สิ” คุณนายหลีปฏิเสธข้อเสนออันไร้ศีลธรรมสิ้นดีนี้ทันควัน

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อโกรธจนหน้าดำหน้าแดง “หมายความว่ายังไง นี่ผมไม่ได้หวังดีกับเขาหรือไง เขาจะไปคบหากับผู้ชาย คุณคิดว่าคนที่ขายหน้ามีแค่ผมคนเดียวเหรอ ขายหน้ากันทั้งตระกูลนั่นแหละ!”

“แค่คุณคนเดียวก็ทำฉันขายหน้ามามากพอแล้ว อย่าเอาเรื่องพรรค์นี้มาสาดใส่ลูกชายฉัน ฉันจะบอกอะไรให้นะ หลีกุนตง หลีเฉิงเจ๋ออยากมีชีวิตแบบไหน อยากได้คู่ชีวิตอย่างไร ล้วนเป็นเรื่องที่เขาต้องตัดสินใจเอง อย่าเอาสันดานของคุณมายัดเยียดให้ลูกชายฉัน ฉันขอแค่เขามีชีวิตที่มีความสุขก็พอแล้ว ถ้าเกิดลูกชายฉันเป็นอะไรขึ้นมาเพราะการจับคู่มั่วซั่วของคุณ ฉันนี่แหละจะเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

หลายวันมานี้ คุณนายหลีเองก็เคยลังเลสับสนไม่น้อยว่าจะก้าวก่ายชีวิตของลูกชายดีหรือไม่ แต่เมื่อใดก็ตามที่มีความคิดต่อต้านผุดขึ้นมา ฉากจบอันแสนเศร้าในภาพยนตร์เหล่านั้นก็จะวนเวียนอยู่ในหัวของเธอเสมอ

ด้านหนึ่งเธอก็กังวลว่าหลีเฉิงเจ๋อจะนึกเสียใจภายหลังยามแก่เฒ่าที่ไม่มีลูกหลานคอยดูแล แต่อีกด้านหนึ่งก็กลัวว่าหากคนทั้งสองถูกครอบครัวพรากจากกัน หลีเฉิงเจ๋ออาจจะทำอะไรที่ไม่อาจย้อนคืนกลับมาได้ลงไป

ครั้งล่าสุดที่หลีเฉิงเจ๋อกลับมากินข้าวที่บ้าน คุณนายหลีเคยถามเขาว่า จะสามารถเดินบนเส้นทางที่คนทั่วไปเขาเดินกันได้หรือไม่ ซึ่งคำตอบของหลีเฉิงเจ๋อก็คือ ไม่

ในเมื่อถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องเดินบนเส้นทางนี้ เธอก็ไม่อยากกลายเป็นหินสะดุดก้อนแรกบนเส้นทางความรักของลูกชายคนโต

หลีถงอวี้เคยเล่าให้ฟังว่า คราวที่ไปสืบข่าวจากหลีเฉิงเจ๋อที่บริษัท นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นพี่ชายเอาอกเอาใจคนอื่นถึงขนาดนั้น ถึงขั้นยอมไปยืนต่อคิวซื้อขนมให้แฟนหนุ่มด้วยตัวเอง แสดงให้เห็นชัดเจนว่ารักลึกซึ้งเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ

คนเป็นแม่อย่างเธอ จะทำตัวเป็นคนแรกที่คอยสร้างความลำบากใจให้ลูกชายได้อย่างไร

“คุณหมายความว่ายังไง นี่คุณจะยอมให้เขาทำเรื่องเหลวไหลงั้นเหรอ”

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อชี้หน้าคุณนายหลี มือไม้สั่นด้วยความโกรธจัด “แม่ตามใจจนลูกเสียคน คำนี้ใช้กับคุณไม่มีผิดเลย!”

คุณนายหลีไม่ยอมอ่อนข้อ สวนกลับไปทันควัน “อย่างน้อยมาตรฐานทางศีลธรรมของฉันก็สูงกว่าคุณ ดูเอาเถอะว่าคุณพูดจาอะไรออกมา ให้เจ้าใหญ่ไปแต่งงานหลอกๆ งั้นเหรอ ถุย คุณคิดว่าเขาเหมือนคุณหรือไง ฉันยอมให้เขาครองตัวเป็นโสดแล้วอยู่กับผู้ชายไปแบบนี้ ยังดีกว่าเห็นเขากลายเป็นคนพันธุ์เดียวกับคุณ!”

การเชือดเฉือนหัวใจให้แหลกสลายก็คงประมาณนี้

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อมองตามแผ่นหลังของคุณนายหลีที่ทิ้งคำพูดเชือดเฉือนไว้แล้วหมุนตัวเดินจากไป โกรธจนอ้าปากค้างอยู่นานสองนาน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

หมายความว่ายังไงกัน

เขาก็แค่หวังดีกับเจ้าใหญ่แท้ๆ

ป้าจางเห็นทั้งคู่เริ่มเปิดฉากทะเลาะกัน ก็รีบกันคนรับใช้คนอื่นออกไปตั้งแต่แรก ครั้นเห็นพ่อของหลีเฉิงเจ๋อกุมหน้าอกจนหน้าดำหน้าแดง คิดไปคิดมาจึงก้าวเข้าไปรินน้ำส่งให้ เพื่อให้เขาได้ผ่อนคลายอารมณ์ลงบ้าง

เนิ่นนานทีเดียวกว่าพ่อของหลีเฉิงเจ๋อจะเอ่ยปาก "ป้าจาง เธอว่าฉันอยากให้หลีเฉิงเจ๋อแต่งงานเนี่ย มันผิดตรงไหน ทำไมคนนั้นคนนี้ถึงพากันมองฉันเป็นศัตรูไปหมด"

ปัญหาขัดแย้งของเจ้านาย ป้าแม่บ้านอย่างเธอจะไปออกความเห็นได้อย่างไร ป้าจางจึงทำได้เพียงนิ่งเงียบ แล้วคอยเตือนให้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อระงับโทสะ อย่าให้อารมณ์โกรธมาทำร้ายสุขภาพ

หลังจากคุณนายหลีระเบิดอารมณ์ในครั้งนี้ ตระกูลหลีก็สงบสุขลงไปพักใหญ่ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อไม่กล้าเอ่ยปากเรื่องแนะนำคนรักให้หลีเฉิงเจ๋ออีก เพียงแต่ทั้งสองคนเริ่มทำสงครามเย็นใส่กันอีกระลอก

เรื่องพวกนี้ คนในตระกูลหลีต่างคุ้นชินกันหมดแล้ว

กระทั่งหลีรุ่ยหลินก็ยังไม่รู้สึกรู้สาอะไร

คุณนายหลียังบินไปฮ่องกงเพื่อพักอยู่กับคุณตาหมิงหลายวัน ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยบอกเรื่องหลีเฉิงเจ๋อกับคุณตาหมิงเลย แต่ครั้งนี้เธอกังวลว่าพ่อของหลีเฉิงเจ๋อจะดึงพ่อของเธอเข้ามายุ่งเรื่องนี้จริงๆ จึงต้องมาส่งข่าวให้คุณตาหมิงรู้เรื่องไว้ล่วงหน้า

คุณตาหมิงอายุอานามปาเข้าไปหกสิบแปดปีแล้ว เรื่องลูกหลานเหล่านี้ท่านมองทะลุปรุโปร่งกว่าใคร ซ้ำยังปลอบใจลูกสาวอีกด้วย "ลูกทำถูกแล้ว ลูกหลานเขาก็มีวาสนาของเขาเอง เราเข้าไปก้าวก่ายมากไป เขาก็รังแต่จะไม่เห็นคุณค่า ทางฝั่งเฉิงเจ๋อน่ะ ช่างเขาเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามทางของเขาเถอะนะ"

คุณตาหมิงมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง หลีถงอวี้แสดงออกชัดเจนว่ายืนอยู่ฝั่งหลีเฉิงเจ๋อ มิเช่นนั้นคงไม่คอยโน้มน้าวให้คุณนายหลียอมรับทั้งทางตรงทางอ้อม ส่วนเรื่องหลีเฉิงเจ๋อนั้น หากจะบอกว่าคุณตาหมิงไม่รู้สึกผิดหวังเลยก็คงเป็นการโกหก ท่านเอ็นดูหลานชายคนนี้มากที่สุด ย่อมหวังจะเห็นเขาแต่งงานมีทายาทสืบสกุลอยู่แล้ว ทว่าการจะเลือกเดินบนเส้นทางสายไหน ไม่ใช่เรื่องที่ผู้อาวุโสจะไปบงการแทนได้

มีเพียงหลีเฉิงเจ๋อคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ และนี่ก็คือสิ่งที่เขาเลือกเอง

ท่านคงไม่อาจเอาความคาดหวังเพียงเล็กน้อยของตน ไปทำลายความสุขชั่วชีวิตของหลานได้ลงคอ

ดูชีวิตของลูกสาวในทุกวันนี้สิ ความร่ำรวยเงินทองน่ะมีพร้อม แต่ก็ต้องทนกล้ำกลืนความชอกช้ำระกำใจมาไม่น้อย โดยเฉพาะเรื่องหนี้กรรมที่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก่อไว้ คุณตาหมิงเวทนาลูกสาวเหลือเกิน ทว่าในสายตาคนนอก คุณนายหลีกลับมีชีวิตที่สุขสบายดุจเทพเซียน ทั้งร่ำรวย ทั้งสวยสง่า ซ้ำลูกๆ ก็ล้วนประสบความสำเร็จทุกคน

ความทุกข์ทรมานร้อยแปดพันเก้ามีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ดี หน้าตาทางสังคมอะไรนั่นล้วนเป็นภาพลวงตาทั้งสิ้น มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่จะรู้ดีที่สุดว่า แท้จริงแล้วชีวิตมีความสุขจริงหรือไม่