บทที่ 109

ลานบ้านถูกกวาดจนสะอาดสะอ้านจริงๆ เย่หานล้วงกุญแจออกมาไขประตู ทันทีที่กดเปิดไฟ ภาพที่คุ้นตาของชุดโซฟาสีน้ำตาลอมเหลือง โต๊ะน้ำชาตัวเล็ก และ…รูปถ่ายครอบครัวสามคนบนผนังที่ถ่ายไว้ตั้งแต่เขายังอายุแค่สองขวบ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ปรากฏแก่สายตา

เย่หานปิดประตูลง แล้วยืนพินิจรูปถ่ายใบนั้นด้วยสายตาอ่อนโยน มองดูพ่อและสวี่เสี่ยวหว่านในวัยหนุ่มสาวอย่างละเอียด

“พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้วนะ”