บทที่ 122

“พี่!”

หลีถงอวี้ผลักประตูเข้ามา ใบหน้าแต่งแต้มงดงามประดับด้วยรอยยิ้มสดใส

หลีเฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว “มีธุระอะไร”