บทที่ 130

คนทั้งสี่ในศาลาริมน้ำพูดคุยกันด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทว่าต่อให้ยากจะตัดใจเพียงใด ก็ถึงคราวต้องจากลากันอยู่ดี

ม่านหมอกรอบศาลาค่อยๆ สลายตัวไปทีละน้อย เย่หานมองเห็นประกายแสงแดดส่องรำไรเข้ามาจากแดนไกล

และมือของเขา… ก็เริ่มเลือนรางโปร่งแสงขึ้นทุกที