บทที่ 51

หลีเฉิงเจ๋อพาเย่หานไปร้านอาหารกวางตุ้งที่เขาไปเป็นประจำ

ที่นี่เป็นระบบสมาชิก ลูกค้าที่มาทานล้วนเป็นลูกค้าประจำ บรรยากาศเงียบสงบ เรียบง่ายแต่มีรสนิยมลุ่มลึกไม่น้อย

อาหารจานแรกที่ยกมาเสิร์ฟคือพระกระโดดกำแพงในโถตุ๋น พอเปิดฝา กลิ่นหอมฟุ้งก็ลอยแตะจมูก

"พระกระโดดกำแพงที่นี่ทำได้ไม่เลว ลองชิมดูว่าถูกปากคุณไหม"

หลีเฉิงเจ๋อยื่นช้อนให้ เย่หานรับมาลองชิมคำหนึ่ง รสชาติล้ำลึกกลมกล่อม น้ำซุปที่เคี่ยวนานกว่าสิบชั่วโมงนั้นเข้มข้น หอมหวานกลมกล่อมอย่างยิ่ง

"อร่อยมากครับ"

อะไรที่หลีเฉิงเจ๋อออกปากชมว่าดี ย่อมไม่มีทางแย่อยู่แล้ว

ทานไปได้ครึ่งหนึ่ง เย่หานก็ขอตัวออกไปรับโทรศัพท์

ร้านอาหารกวางตุ้งแห่งนี้เปิดมากว่ายี่สิบปี มีเมนูขึ้นชื่ออยู่หลายอย่าง หลีเฉิงเจ๋อสั่งมาหกจาน ปริมาณแต่ละจานไม่มากนัก สองคนทานหมดพอดี

ระหว่างมื้อ หลีเฉิงเจ๋อคอยคีบอาหารให้เย่หานไม่หยุด จนเขาชักจะแน่นท้อง ประธานหลีตั้งอกตั้งใจจะขุนคนรักให้อ้วนขึ้นชัดๆ

กระทั่งเย่หานต้องประท้วง "ผมทานไม่ไหวแล้วครับ ไม่ต้องคีบให้แล้วนะ"

หลีเฉิงเจ๋อถึงยอมหยุดมือ

เย่หานลูบท้องที่อิ่มจนตึง พลางเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยมานาน "คุณดูชอบป้อนนั่นป้อนนี่ให้ผมจังเลยนะครับ"

ตั้งแต่ตอนอยู่หังโจวแล้ว คอยหาขนมหวานของว่างสารพัดมาให้ พอเปิดอกตกลงเป็นแฟนกันก็ยิ่งไม่คิดจะเหนียมอาย แทบอยากให้เย่หานทานวันละห้ามื้อได้เลย

"คุณผอมเกินไป ทานเยอะหน่อยน่ะดีแล้ว"

เย่หานอดเถียงไม่ได้ "ผมเป็นคนกระดูกเบาครับ ดูเผินๆ อาจจะเหมือนผอม แต่จริงๆ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย"

อย่างมากก็น้ำหนักเบากว่าคนทั่วไปนิดเดียวเท่านั้น

"ในรายงานผลตรวจสุขภาพไม่ได้เขียนอย่างนั้นนี่"

เย่หานหรี่ตาลง "คุณแอบดูผลตรวจสุขภาพของผมเหรอครับ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…ดูครับ"

เอาเถอะ เย่หานปรายตามองหลีเฉิงเจ๋อเบาๆ แวบหนึ่ง เขารู้อยู่แล้วว่าที่คนคนนี้ให้ผู้ช่วยโจวนัดคิวตรวจสุขภาพล่วงหน้ามีจุดประสงค์อะไร เมื่อก่อนหลีเฉิงเจ๋ออาจไม่กล้าพูดตรงๆ แต่ตอนนี้เมื่อเปลี่ยนสถานะแล้ว ความคิดพวกนั้นจึงไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป

ร่างนี้ของเย่หานใช้ชีวิตแบบเลื่อนลอยมาสิบกว่าปี ต่อให้สวี่เสี่ยวหว่านจะดูแลดีเพียงใด ย่อมมีส่วนที่ละเลยไปบ้าง ยิ่งเขาตัวสูง สารอาหารในช่วงวัยรุ่นของเจ้าของร่างเดิมคงถูกนำไปใช้กับการเพิ่มส่วนสูงหมด จนทำให้ร่างกายขาดสารอาหารไปบ้าง

แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร อย่างน้อยเย่หานก็คิดเช่นนั้น

เมื่อเห็นว่าเย่หานไม่ได้โกรธเคือง

หลีเฉิงเจ๋อจึงอธิบาย "คุณมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำแต่ก็ไม่ยอมไปหาหมอตรวจดู ผมเลยทำได้แค่อาศัยวิธีนี้เพื่อเช็กสุขภาพของคุณ"

เย่หาน "ครั้งนี้ผมไม่ว่าอะไรก็ได้ครับ แต่คราวหน้ามีอะไรถามผมตรงๆ ดีกว่านะ"

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยเปรยขึ้นมาอย่างเนียนๆ "ความจริงวิธีบำรุงร่างกายที่ดีที่สุดคือการใช้อาหารบำบัดนะ"

"คุณป้าแม่บ้านที่บ้านผมตุ๋นซุปเก่งมาก วันไหนคุณว่างลองแวะไปชิมดูดีไหม"

เย่หาน "…"

นี่คุณ ชักจะออกนอกหน้าเกินไปแล้วนะ

"ไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะครับ"

ทั้งคู่ทานมื้อเย็นเสร็จ เย่หานก้มมองนาฬิกาข้อมือ เวลาล่วงเลยมาสองทุ่มกว่าแล้ว

"ควรกลับได้แล้วครับ"

ตรงลานด้านนอกที่ปลูกดอกราตรีมีรถหรูจอดเรียงรายอยู่เจ็ดแปดคัน เมื่อเทียบกับรูปทรงหวือหวาของคันอื่น รถคาเยนน์สีดำของหลีเฉิงเจ๋อนับว่าเรียบหรูสุขุมทีเดียว

ทว่าจังหวะที่เปิดประตูรถ หลีเฉิงเจ๋อกลับชะงักไป

บนเบาะหนังมีช่อดอกไม้สดช่อใหญ่ กุหลาบสีแดงและขาวแซมสลับกัน เบ่งบานสะพรั่งอวดสายตาหลีเฉิงเจ๋อ

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครให้ หลีเฉิงเจ๋อเอียงหน้าหันไปมองเย่หาน

ดวงตาหงส์ของชายหนุ่มเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม "คุณแฟน เซอร์ไพรส์ไหมครับ"

ริมฝีปากของหลีเฉิงเจ๋อผุดรอยยิ้มขึ้นมาทันที "เซอร์ไพรส์ครับ"

มิน่าล่ะทานข้าวไปได้ครึ่งทางถึงขอตัวออกไปข้างนอก ที่แท้ก็แอบไปเตรียมของขวัญชิ้นนี้นี่เอง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลีเฉิงเจ๋อได้รับดอกกุหลาบ

เย่หานเอ่ย "ฐานะทางการเงินของเราสองคนต่างกันมาก ในแง่วัตถุผมอาจให้คุณได้ไม่เท่าไร แต่ผมจะทำหน้าที่แฟนให้ดีที่สุด หากมีตรงไหนบกพร่องไป ก็ขอให้คุณหลีช่วยชี้แนะและเข้าใจผมด้วยนะครับ"

กุหลาบแดงเป็นตัวแทนของความรัก ส่วนกุหลาบขาวหมายถึง…ผมคู่ควรกับคุณแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อยกช่อดอกไม้ขึ้นมา พบการ์ดขนาดเท่าฝ่ามือใบหนึ่งเสียบอยู่ระหว่างดอกกุหลาบ

เขาเปิดออกดู ด้านในเขียนด้วยตัวอักษรขนาดกะทัดรัดว่า 'ใจข้าผูกพันที่ท่าน ใจท่านคือสิ่งที่ข้าปรารถนา'

ระหว่างขับรถไปส่งเย่หาน หลีเฉิงเจ๋ออารมณ์ดีเป็นพิเศษ จวบจนกระทั่งถึงเวลาที่อีกฝ่ายต้องลงจากรถ ถึงได้เผยแววอาลัยอาวรณ์ออกมาบ้าง

เย่หานสังเกตเห็นริมฝีปากที่เม้มแน่นของเขา ท่าทีปลดเข็มขัดนิรภัยจึงชะลอช้าลง

จู่ๆ เขาก็ร้องเรียก "หลีเฉิงเจ๋อ"

"หือ?"

"เข็มขัดนิรภัยเหมือนจะติดน่ะครับ"

"เดี๋ยวผมดูให้"

หลีเฉิงเจ๋อโน้มตัวเข้ามาดูอาการ เย่หานก็ถือโอกาสยกแขนคล้องคอเขาไว้ แล้วดึงศีรษะอีกฝ่ายลงมา

รอยจูบแผ่วเบาประทับลงบนริมฝีปากบาง นุ่มละมุนดั่งสายไหม

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งงันไปชั่วขณะ ครั้นพอตั้งสติได้กำลังจะรวบตัวเขาเข้ามากดจูบตอบ เย่หานกลับลื่นหลุดจากอ้อมแขนราวกับปลาตัวน้อย แล้วรีบเปิดประตูผละออกไปนอกรถทันควัน

"กู๊ดไนท์คิสครับ"

เขาเพิ่งจำมาจากคู่มือวิธีสานสัมพันธ์รัก แม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงเวลานอน แต่ให้ล่วงหน้าก็ไม่ต่างกัน

เมื่อครู่เขาสัมผัสได้ว่าตัวของหลีเฉิงเจ๋อแข็งทื่อไปวูบหนึ่ง ถือว่าผลลัพธ์ใช้ได้เลยทีเดียว

เย่หานยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "พรุ่งนี้เจอกันครับ ประธานหลี"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

นับวันชักจะกล้าแกล้งกันใหญ่แล้ว

พอมองดูกุหลาบช่อโตบนเบาะหลัง หลีเฉิงเจ๋อก็อดหัวเราะไม่ได้ แม้เย่หานจะยังปฏิเสธที่จะย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่ความสัมพันธ์แบบที่เป็นอยู่นี้ ก็ดูเข้าทีไม่เลว

ลู่อวี้เซวียนเป็นคนแรกที่รู้ว่าทั้งคู่ตกลงคบกันแล้ว

ในยามนี้ เขากำลังจ้องมองหลีเฉิงเจ๋อด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"นี่คือเหตุผลที่นายลากฉันมาดื่มเหล้าดึกๆ ดื่นๆ เหรอ"

หลีเฉิงเจ๋อกำลังประคบประหงมดอกไม้งามในมือ เขาอุตส่าห์ไปหาแจกันดินเผาฝีมือปรมาจารย์มาใบหนึ่ง บรรจงปักดอกไม้ที่เย่หานมอบให้ลงไปอย่างทะนุถนอม ทั้งยังจัดแต่งทรงเสียสวยงาม

"ก็นายอยากรู้ไม่ใช่เหรอ"

ลู่อวี้เซวียน "…"

เขาไม่น่าแกว่งปากถามออกไปเลยจริงๆ

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

ลู่อวี้เซวียนได้ไวน์แดงชั้นดีมาล็อตหนึ่ง เป็นไวน์ปีที่ทั้งสองคนลืมตาดูโลกพอดี ลู่อวี้เซวียนเห็นว่าเป็นวาสนาต่อกัน จึงเหมาไวน์สองลังนั้นมาทั้งหมด

คิดว่าหลีเฉิงเจ๋อก็อายุปูนนี้แล้ว ไม่รู้เมื่อไรจะลงเอยกับใครเสียที ไวน์ล็อตนี้เลยกะว่าจะยกให้เป็นของขวัญวันแต่งงานไปเลย

พอยกหูโทรเล่าเรื่องนี้ หลีเฉิงเจ๋อกลับสั่งให้เขาเอามาให้เดี๋ยวนี้ ลู่อวี้เซวียนถามถึงเหตุผลก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่เร่งให้รีบมาไวๆ

ลู่อวี้เซวียนก็นึกว่าหมอนี่ถูกเย่หานปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยจนต้องดื่มเหล้าย้อมใจ ระหว่างทางขับรถมาเลยเตรียมคำปลอบใจมาดิบดี ที่ไหนได้ พอเปิดประตูเข้ามาก็โดนอานุภาพคนคลั่งรักสาดอาหารหมาใส่หน้าอย่างจัง

หลีเฉิงเจ๋อเอาแต่ง่วนอยู่กับดอกไม้พวกนั้นไม่วางมือ จนตอนนี้เขาเห็นดอกกุหลาบแล้วพาลจะแสบตาไปหมด

"เออ เอาเถอะ" ลู่อวี้เซวียนคิดในใจ เรื่องหวานเลี่ยนพรรค์นี้เขาไม่ยอมทนรับกรรมคนเดียวแน่

"พอดีไอ้เฝิงอวี่จะมาสัปดาห์หน้า นายก็ถือโอกาสพาเย่หานไปเจอหน้ามันด้วยสิ"

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบรับในทันที

"ต้องถามความเห็นเขาก่อน"

เขาเองก็อยากแนะนำเย่หานให้เพื่อนฝูงรู้จัก แต่ตอนนี้ทั้งคู่เพิ่งเริ่มคบหากันแบบเงียบๆ นอกจากลู่อวี้เซวียนแล้ว คนอื่นยังไม่มีใครรู้เรื่อง

ลู่อวี้เซวียนเลิกคิ้ว "เพื่อน บทบาทนายในบ้านดูท่าจะไม่รุ่งนะ เรื่องแค่นี้ยังไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเองเลยเหรอ"

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองเขาเนิบๆ "ผมเรียกว่าการให้เกียรติเย่หาน"

ลู่อวี้เซวียน "…"

เออๆ พ่อคนมีความรักนี่แตะต้องไม่ได้จริงๆ