บทที่ 52

วันหยุดสุดสัปดาห์

เย่หานยืนอยู่ในห้องหนังสือของหลีเฉิงเจ๋อ มองดูห้องตรงหน้าที่ถูกแบ่งออกเป็นสองสไตล์ด้วยความรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง

ห้องหนังสือมีพื้นที่กว้างขวางมาก ฝั่งซ้ายเป็นคอมพิวเตอร์ทำงานของหลีเฉิงเจ๋อ หน้าจอขนาดใหญ่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสไตล์โมเดิร์น ส่วนฝั่งขวาเห็นได้ชัดว่าเพิ่งจัดสรรขึ้นใหม่ เป็นสไตล์จีนร่วมสมัย บนโต๊ะหนังสือไม้หนานมู่มีพู่กัน น้ำหมึก กระดาษ และจานฝนหมึกครบครัน ด้านหลังมีตู้หนังสือหกชั้นสูงเท่าตัวคนสองหลัง อัดแน่นไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท

การผสมผสานของสองสไตล์ในห้องนี้กลับไม่มีความขัดตาสักนิด

เย่หานนิ่งอึ้งไปสองวินาทีก่อนจะถาม “คุณจัดตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“เพิ่งให้คนมาแก้เมื่อวานซืน ชอบไหม”

หนังสือในตู้มีตั้งแต่ประวัติศาสตร์ยุคใกล้ไปจนถึงวรรณกรรมทั้งในและต่างประเทศ พอนึกถึงที่หลีเฉิงเจ๋อเคยบอกว่าที่บ้านมีห้องสมุดขนาดย่อม ก็คงขนบางส่วนมาไว้ที่นี่

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ หลีเฉิงเจ๋อเอ่ย “นี่แค่ส่วนหนึ่ง ถ้าเบื่อแล้วผมจะให้คนเปลี่ยนชุดใหม่ หรือจะไปดูที่วิลลาเลยก็ได้”

เย่หานลูบมือไปตามตู้หนังสือ “ชอบครับ”

ของที่หลีเฉิงเจ๋อเตรียมไว้ล้วนเป็นของชั้นดี บนที่แขวนพู่กันมีพู่กันขนกระต่ายสีม่วงขนาดต่างกันห้าด้าม เย่หานหยิบด้ามที่หัวพู่กันค่อนข้างเล็กขึ้นมาพินิจดู ปลายพู่กันเหลือบสีน้ำตาล สัมผัสนุ่มและยืดหยุ่น เทียบชั้นได้กับพู่กันที่เขาเคยใช้ในจวนเสนาบดีเลยทีเดียว

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาผ่อนคลาย ระหว่างคิ้วเปี่ยมไปด้วยความเบิกบาน หลีเฉิงเจ๋อก็รู้ทันทีว่าของขวัญชิ้นนี้ตนเลือกได้ถูกใจแล้ว

“ลองดูไหม”

เย่หานพยักหน้า หลีเฉิงเจ๋อหยิบแท่งหมึก หยดน้ำสะอาดลงบนจานฝนหมึกสองหยดแล้วเริ่มลงมือฝน ทว่าเพราะไม่คุ้นเคย ท่าทางจึงดูเก้งก้างอยู่บ้าง

เย่หานกลั้นไม่อยู่จนหลุดขำ “ผมทำเองดีกว่าครับ”

สมัยนี้คนส่วนใหญ่ที่ฝึกคัดลายมือมักจะใช้น้ำหมึกสำเร็จรูปกัน ไม่รู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อไปสรรหาอุปกรณ์แบบโบราณชุดนี้มาจากไหน

เย่หานฝนหมึกด้วยความชำนาญ จากนั้นใช้พู่กันขนหมาป่าแตะน้ำหมึกเล็กน้อย จรดพู่กันเขียนชื่อสามคำ ‘หลีเฉิงเจ๋อ’ ลงบนกระดาษเซวียนจื่อสีขาวบริสุทธิ์

ลายเส้นพลิ้วไหวดุจเมฆเหินน้ำไหล แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมอยู่บ้าง

“พู่กันด้ามนี้ดีจริงๆ ครับ”

ชายหนุ่มด้านหลังโอบเอวเย่หานไว้ สายตามองดูตัวอักษรสามคำที่เขาเขียนขึ้น แววตาพลันเข้มลึก

“ทำไมถึงเขียนชื่อผม”

เย่หานหันกลับมา สบเข้ากับดวงตาสีชาในระยะประชิด “เขียนไปเรื่อยเปื่อยครับ”

เรื่อยเปื่อย…คำตอบนี้หลีเฉิงเจ๋อไม่ค่อยพอใจเท่าไร มือของเขาจับตรึงท่อนบนของเย่หานไว้ หน้าผากแนบชิดหน้าผาก “ผมไม่รับคำตอบนี้ พูดใหม่”

ใกล้เกินไปแล้ว เย่หานมองเห็นขนตาของหลีเฉิงเจ๋อได้อย่างชัดเจน กระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดผสมผสานกัน

ไม่รู้ว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิดเข้าหากัน

“อืม…”

ปลายลิ้นของหลีเฉิงเจ๋อสอดแทรกเข้ามา ดวงตาหงส์ของเย่หานเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน อยากจะยุติจูบนี้ แต่ในจังหวะที่เผยอปากกลับถูกฉวยโอกาสสอดลึกเข้ามา

ลิ้นชุ่มชื้นและนุ่มหยุ่นพัวพันกันอยู่ในโพรงปาก พู่กันในมือเย่หานร่วงหล่นลงบนโต๊ะ ทว่าไม่มีเวลาใส่ใจอีกต่อไป

เขาไม่มีทางกอดหลีเฉิงเจ๋อได้ด้วยซ้ำ ได้แต่ยอมรับจูบของหลีเฉิงเจ๋อในท่าที่ถูกกอดจากด้านหลัง

เนิ่นนานผ่านไป หลีเฉิงเจ๋อจึงถอนริมฝีปากออกอย่างอิ่มเอม ยามผละออก มีสายใยสีเงินเชื่อมเปื้อนอยู่ตรงมุมปากเล็กน้อย

เขายื่นลิ้นออกมาเลียคราบน้ำตรงริมฝีปากจนหมดจด ทั่วทั้งร่างแผ่บรรยากาศของความพึงพอใจอย่างที่สุด

ริมฝีปากสีอ่อนของเย่หานถูกบดขยี้จนกลายเป็นสีแดงสด ลมหายใจของเขายังคงกระชั้นอยู่บ้าง พลางก้มมองจุดหมึกที่กระเซ็นใส่เสื้อเชิ้ตแล้วบ่นพึมพำ

“เสื้อเลอะหมดแล้วครับ”

วันนี้เย่หานสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อน จุดหมึกสีดำจึงเด่นชัดเป็นพิเศษ

ไม่เพียงแต่เสื้อผ้า กระดาษเซวียนจื่อที่เขียนชื่อหลีเฉิงเจ๋อก็เละเทะไปหมดเช่นกัน

“ช่างเถอะ เดี๋ยวผมค่อยเก็บ”

หลีเฉิงเจ๋อดึงตัวเขาให้หันกลับมากอด “พวกเรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ”

พูดจบก็โน้มตัวลงมาทาบทับอีกครั้ง

ก็จริง

เย่หานตอบรับ จูบตอบตามแบบที่หลีเฉิงเจ๋อทำเมื่อครู่

นับตั้งแต่ตกลงคบกัน การจูบของทั้งคู่เป็นเพียงแค่แตะสัมผัสผิวเผิน จูบลึกซึ้งแบบนี้เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกแปลกใหม่

รสสัมผัสของการจูบช่างน่าอัศจรรย์ ทั้งคู่ต่างดำดิ่งอยู่กับมัน จนกระทั่งเย่หานเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

พวกเขากอดแนบชิด ร่างกายแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกัน มีความเปลี่ยนแปลงใดเกิดขึ้นย่อมสัมผัสได้ในทันที

“คุณ…”

เย่หานเอี้ยวหน้าหลบ แก้มแดงระเรื่อ เขาเบี่ยงตัวหนีจูบของหลีเฉิงเจ๋อ “คุณไปจัดการให้เรียบร้อยก่อนเถอะครับ”

หลีเฉิงเจ๋อก้มลงมองแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก”

เย่หาน “…”

ชัดเจนขนาดนี้ จะมองข้ามไปได้ยังไงกัน!

“ไม่ได้ครับ” เย่หานถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างระมัดระวัง เอวด้านหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะ “คุณไม่ทรมานหรือไง”

หลีเฉิงเจ๋อตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ปล่อยไว้นานหน่อยเดี๋ยวมันก็สงบลงไปเอง”

เย่หานรู้สึกหนังหัวชาหนึบ หากยังคลอเคลียกันต่อในเวลานี้ เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์อันตราย

เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ เย่หานย่อมรู้ดีว่าสติสัมปชัญญะในช่วงเวลานี้เปราะบางเพียงใด มันตึงเปรี๊ยะราวกับสายธนู เผลอนิดเดียวอาจขาดผึงได้ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เย่หานคิดว่าพวกเขาสองคนควรเว้นระยะห่างกันไว้ก่อน

“งั้นรอให้คุณสงบสติอารมณ์ได้ก่อนแล้วค่อยมากอดผมครับ”

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

เอาเถอะ

เขาคิดในใจ ที่บ้านไม่ได้เตรียมของไว้ สถานการณ์แบบนี้ไม่เหมาะที่จะคลอเคลียกันต่อจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อเดินไปอาบน้ำเย็น สายน้ำเย็นเฉียบรดลงบนร่าง ต้องใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะกดความพลุ่งพล่านนั้นลงไปได้ พอเขากลับมาที่ห้องหนังสืออีกครั้ง เย่หานก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่างแล้ว

ที่นั่งริมหน้าต่างได้รับการดูแลจากป้าแม่บ้าน มีหมอนอิงนุ่มๆ วางไว้หลายใบ บนพื้นผิวหินอ่อนปูด้วยพรมขนสัตว์ถักมือ เวลานี้ด้านนอกแสงแดดสดใส ทว่าไม่มีแดดส่องแยงเข้ามา เหมาะแก่การอ่านหนังสือเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นหลีเฉิงเจ๋อเปลี่ยนเป็นชุดลำลองอยู่บ้าน ปลายผมยังมีละอองน้ำเกาะอยู่ เย่หานจึงชำเลืองมองเวลา สี่สิบนาที

อืม ประธานหลียังเลือดร้อนสมวัยจริงๆ

“เดี๋ยวป้าแม่บ้านจะมาทำกับข้าว คุณอยากกินอะไร”

“กินอะไรที่รสจืดๆ หน่อยดีกว่าครับ” ช่วยดับร้อน

“ได้ ป้าทำกับข้าวเสร็จ จัดเก็บบ้านเรียบร้อยแล้วก็กลับ ถ้าคุณไม่อยากเจอเขาก็อ่านหนังสืออยู่ในห้องนี้ไปก่อน”

หลีเฉิงเจ๋อไม่คิดอะไรอยู่แล้ว เขากำชับเรื่องรสชาติอาหารที่เย่หานชอบกับป้าแม่บ้านไว้หมดแล้ว และป้าก็รู้ว่าเขามีแฟน เพียงแต่เขากลัวว่าเย่หานจะรู้สึกอึดอัด

เย่หานคิดครู่หนึ่ง “เดี๋ยวผมออกไปทักทายป้าเขาสักหน่อยดีกว่าครับ”

เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องหนังสือไม่ออกไป จะดูเสียมารยาท

“ได้”

หลีเฉิงเจ๋อพูดไม่ผิด ฝีมือของป้าแม่บ้านดีมากจริงๆ มื้อเที่ยงทำออกมารสชาติกลมกล่อมและอร่อยมาก

ป้าแม่บ้านพักอยู่ชั้นล่าง หลีเฉิงเจ๋อไม่ชอบให้มีคนอื่นอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว แต่ชีวิตประจำวันก็ยังต้องมีคนคอยดูแล งานของเขายุ่งมากในแต่ละวัน ไม่มีเวลามาคอยจัดการเรื่องที่พัก จึงตัดปัญหาด้วยการซื้อห้องชุดชั้นล่างไว้ ให้ป้าแม่บ้านพักอยู่ที่นั่น และหากมีเพื่อนมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว ชั้นล่างก็ยังมีห้องพักรับรองแขก

ในแต่ละวันป้าจะทำอาหารเสร็จแล้วกลับลงไป อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยขึ้นมาเก็บกวาด

ห้องหนังสือของหลีเฉิงเจ๋อดึงดูดใจเย่หานอย่างยิ่ง เขาขลุกอยู่ในนั้นตลอดทั้งบ่าย หลีเฉิงเจ๋อนั่งจัดการงานอยู่ข้างๆ นานๆ ทีก็จะแวะมาหยอกเย้าเย่หานบ้าง มอบจูบสั้นๆ ให้หนึ่งที

กลับกลมกลืนเข้ากันได้อย่างประหลาด

หลังมื้อค่ำ เข็มสั้นบนนาฬิกาข้อมือชี้ไปที่เลขเจ็ดแล้ว

“ผมควรกลับได้แล้วครับ”

ได้ยินดังนั้น หลีเฉิงเจ๋อก็เงยหน้าขึ้นมองเขา “พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงาน คุณค้างที่นี่สักคืนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยกลับ”

“…จะดีหรือครับ”

“ถึงวันนี้คุณจะกลับ พรุ่งนี้ผมก็ต้องไปรับคุณอยู่ดี อย่าเสียเวลาเทียวไปเทียวมาเลย”

เย่หานวางคางเกยไว้บนพนักเก้าอี้โซฟา “…งั้นผมนอนห้องพักแขกชั้นล่างเหรอครับ”

“ห้องรับรองแขกไม่ได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนมานานแล้ว คุณนอนห้องนอนใหญ่กับผม”

เย่หาน “…”

ดูจากที่ป้าแม่บ้านเป็นคนขยันขนาดนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่จัดห้องรับรองแขกไว้ให้พร้อม

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยอย่างมีความหมายแฝง “วางใจเถอะ ถ้าคุณไม่ยินยอม จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”