บทที่ 53

เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าในห้องนอนใหญ่ดู ด้านในก็แขวนเสื้อผ้าตามขนาดตัวของเย่หานไว้เต็มตู้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ มีครบครันตั้งแต่ชุดนอนไปจนถึงเสื้อเชิ้ต สูท ชุดลำลอง และชุดกีฬา

เย่หาน "…นี่คุณก็เตรียมไว้ตั้งแต่วันก่อนด้วยเหรอครับ"

"ใช่"

เย่หาน "…"

เขายังไม่ได้ตอบตกลงว่าจะย้ายมาอยู่ด้วยเสียหน่อย หลีเฉิงเจ๋อกลับเตรียมของไว้ล่วงหน้ามากมายขนาดนี้

หลีเฉิงเจ๋อเลือกชุดนอนผ้าไหมสีเทาอ่อนออกมาชุดหนึ่ง "ตอนไปหังโจวคราวก่อน เห็นคุณชอบผ้าไหมอยู่พอสมควร ผมเลยสั่งตัดมาให้ ลองดูหน่อยว่าเป็นยังไง"

เย่หานรับมา "ผมไปอาบน้ำห้องน้ำข้างนอกนะครับ"

"ไม่ต้อง ใช้ห้องน้ำในห้องนอนใหญ่นี่แหละ รองน้ำในอ่างไว้ให้แล้ว ไม่ใช่ว่าชอบแช่น้ำหรอกเหรอ"

เย่หานแตะจมูกตัวเอง โดนจับได้เสียแล้ว "ทำไมรู้สึกเหมือนความชอบของผมจะถูกคุณมองทะลุปรุโปร่งไปหมดเลยล่ะครับ"

หลีเฉิงเจ๋อกลับเห็นเป็นเรื่องธรรมดา "สังเกตดูให้ละเอียดก็รู้แล้ว"

ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาคอยมองเย่หานอยู่ตลอดต่างหาก ถึงได้สังเกตเห็นจุดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น

อ่างอาบน้ำในห้องของหลีเฉิงเจ๋อหรูหราโอ่อ่ายิ่งกว่าตอนอยู่ที่โรงแรมในหังโจวเสียอีก อ่างทรงรีขนาดใหญ่มีระบบนวดตัว น้ำในอ่างใส่เกลืออาบน้ำสีฟ้าอ่อนจนเป็นประกายจางๆ ประกอบกับระบบสร้างคลื่นของอ่างน้ำ จึงชวนให้รู้สึกราวกับอยู่กลางทะเลจริงๆ

พอสวมชุดนอนผ้าไหมเนื้อละเอียด สัมผัสนุ่มนวลอ่อนละมุนก็ทำให้เย่หานรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าในเวลาเดียวกัน

ดวงตาหงส์เหม่อมองเงาตัวเองในกระจก

หากตัวเตี้ยกว่านี้อีกหน่อย ผมยาวกว่านี้อีกนิด ร่างเดิมที่สวมชุดผ้าไหมนี้ก็แทบจะซ้อนทับกับคุณชายเย่วัยสิบสี่ปีเลยทีเดียว

เย่หานส่ายหน้า สลัดความคิดที่ไม่เข้าเรื่องพวกนี้ทิ้งไป

หลีเฉิงเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟา มองดูเย่หานเดินออกมาด้วยแววตาเกียจคร้าน ผมยังเปียกชื้นเล็กน้อย

เขาตบที่ว่างข้างตัว เป็นสัญญาณให้เย่หานมานั่งลง

เย่หานเดินเข้าไป หลีเฉิงเจ๋อก็ยื่นมือไปลูบผมของเขา "ทำไมไม่เป่าให้แห้ง"

"ร้อนน่ะครับ ไม่อยากเป่า"

อย่างไรเดี๋ยวแอร์ก็เป่าจนแห้งอยู่ดี

เหนือโซฟาพอดีกับช่องลมแอร์ เย่หานเงยหน้าขึ้นอย่างสบายอารมณ์ ลมเย็นๆ ที่พัดมาทำให้รู้สึกสบายตัวมาก

หลีเฉิงเจ๋อเดินเข้าห้องไปหยิบผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่งมาคลุมลงบนศีรษะของเย่หาน แล้วเริ่มเช็ดขยี้ผมให้เขา

"อย่าเป่าลมแอร์ใส่ตรงๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

เย่หานขมวดคิ้ว "เบามือหน่อยครับ ผมจะหลุดติดมือคุณหมดแล้ว"

"แบบนี้ล่ะ" หลีเฉิงเจ๋อผ่อนแรงลง

"พอได้ครับ"

ก่อนอายุสิบสี่ปี เย่หานมีคนคอยปรนนิบัติรับใช้มาโดยตลอด ดังนั้นจึงไม่รู้สึกว่าการที่หลีเฉิงเจ๋อดูแลให้แบบนี้มีตรงไหนผิดแปลก

จากมุมของหลีเฉิงเจ๋อ สามารถมองเห็นสีหน้าผ่อนคลายสบายใจของเย่หานได้ เขาเริ่มเคยชินกับการอยู่ใกล้ชิดกันสองคนมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

หลีเฉิงเจ๋อคิดในใจว่า นี่เป็นเรื่องที่ดี

เตียงในห้องนอนใหญ่เป็นขนาดคิงไซส์ สองคนนอนลงไปก็ยังมีที่เหลือเฟือ

หลีเฉิงเจ๋อชินกับการนอนฝั่งขวา บนโต๊ะข้างเตียงยังมีแท็บเล็ตกับหนังสือวางอยู่ เย่หานมองปราดเดียวก็รู้ถึงความเคยชินในชีวิตประจำวันของเขา

หมอนสองใบถูกวางไว้ชิดทางฝั่งซ้ายของเตียง

การนอนร่วมเตียงเดียวกับคนอื่นเป็นครั้งแรกทำให้เย่หานประหม่าอยู่บ้าง

เขามองหลีเฉิงเจ๋ออย่างระแวง คนคนนี้จะไม่ทำอะไรจริงๆ หรือ

น่าจะนะ เย่หานปลอบใจตัวเอง อย่างไรเสียประธานหลีก็เป็นคนรักษาคำพูดอยู่มาก

อาศัยจังหวะที่หลีเฉิงเจ๋อไปอาบน้ำ เย่หานก็เลื่อนหมอนของตัวเองไปไว้ทางฝั่งขวา ระยะห่างตรงกลางระหว่างคนทั้งสองยังแทรกคนลงไปได้อีกตั้งสองคน

อืม ตอนนี้กำลังพอดี คุณชายเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

หลีเฉิงเจ๋อสวมชุดนอนสีดำแบบเดียวกับของเย่หาน พอเดินออกมาก็พบว่าตำแหน่งของเย่หานเปลี่ยนไปแล้ว จากที่อยู่ใกล้เขา กลายเป็นไปชิดตู้ฝั่งซ้ายแทน

เขาทำเป็นมองไม่เห็น ปีนขึ้นเตียงอย่างนิ่งสงบ แล้วอาศัยจังหวะนั้นดึงคนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เข้ามาไว้ในอ้อมอก

กลิ่นหอมสะอาดของสบู่เหลวกลิ่นเดียวกันอบอวลอยู่รอบตัวคนทั้งสอง หนังสือในมือเย่หานเอียงกะเท่เร่ เขากำลังอ่านถึงท่อนสำคัญพอดี จึงรีบจัดหนังสือให้ตรง

"หลีเฉิงเจ๋อ สำรวมหน่อยครับ"

หลีเฉิงเจ๋อเลิกคิ้ว "ผมกอดแฟนตัวเองไม่ได้เหรอ"

"คุณอยากไปอาบน้ำเย็นอีกรอบหรือไงครับ" เมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างช่วงล่างที่เริ่มจะตื่นตัว เย่หานจึงเอ่ยเตือน

หลีเฉิงเจ๋อสอดหัวเข่าเข้ามาคั่นระหว่างขาสองข้างของเย่หาน "แค่กอดเฉยๆ ไม่เป็นไรหรอก"

เย่หานไม่เชื่อ คำพูดผู้ชายเชื่อถือไม่ได้ทั้งเพ ก่อนจะตกลงค้างคืนหลีเฉิงเจ๋อบอกเขาเองว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเป็นอย่างไรล่ะ พอขึ้นเตียงปุ๊บก็ดึงไปกอดปั๊บ ใครจะไปรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นอีก

"จริงๆ นะ ของก็ไม่ได้เตรียมไว้ ต่อให้คิดจะทำอะไรก็ทำไม่ได้อยู่ดี"

เย่หานงงงวย เตรียมอะไรหรือ

หลีเฉิงเจ๋อโน้มตัวลง กระซิบบอกข้างหูเขาเบาๆ

เย่หานหดคอหนีราวกับถูกของร้อนลวก ปลายหูขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาถลึงตาใส่หลีเฉิงเจ๋อ ดูเหมือนจะเคืองขึ้นมานิดๆ

คนคนนี้ ช่าง…จริงๆ

ทว่าเย่หานกลับวางใจที่กังวลอยู่ก่อนหน้านี้ลงได้

ในเมื่อไม่มีอุปกรณ์ คืนนี้เขาก็คงจะปลอดภัยแล้ว

ตรงข้ามกับภาพลักษณ์เคร่งขรึมภายนอก ตั้งแต่ตกลงคบกัน เย่หานถึงได้ค้นพบอีกด้านหนึ่งของหลีเฉิงเจ๋อ ทั้งมีความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ขี้ตื๊อ มีความต้องการสูง…ช่างแตกต่างจากท่าทางสุขุมเที่ยงตรงก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

คลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง ค่ำคืนก็ยิ่งดึกสงัด

หลีเฉิงเจ๋อวางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างตัว หันกลับไปมองก็เห็นเย่หานยังอ่านหนังสืออยู่ เขาจึงขยับเข้าไปใกล้แล้วพับปิดหนังสือในมืออีกฝ่าย "ได้เวลานอนแล้ว"

เย่หานเหลือบดูเวลา เพิ่งจะสี่ทุ่มเอง

"ยังหัวค่ำอยู่เลยครับ"

จุมพิตอ่อนโยนทาบลงที่ข้างลำคอ หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "ไม่หัวค่ำแล้ว"

เย่หานถูกจูบจนรู้สึกจั๊กจี้ จึงได้แต่ยอมตามใจเขา

คืนนี้หลีเฉิงเจ๋อรักษาคำพูดเป็นอย่างดี ไม่ได้ทำอะไรล้ำเส้น หลังจากจูบราตรีสวัสดิ์แล้วก็นอนกอดเย่หานไว้อย่างว่าง่าย

เย่หานยังนึกว่าคืนนี้คงจะนอนหลับยาก แต่พอถูกหลีเฉิงเจ๋อกอดไว้ ได้กลิ่นอายที่คุ้นเคยบนตัวเขา ไม่ทันรู้ตัวก็ผล็อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว

ระหว่างนั้นยังรู้สึกว่าตัวของหลีเฉิงเจ๋ออุณหภูมิค่อนข้างสูง จึงขยับตัวหนีไปอีกฝั่ง

หลีเฉิงเจ๋อลืมตาขึ้น แววตาแจ่มชัด ไร้ร่องรอยของความง่วงงุนแม้แต่น้อย

มองดูชายหนุ่มที่หลับสนิท แววตาของหลีเฉิงเจ๋อดูลึกล้ำยากจะคาดเดา

เมื่อครู่ตอนเย่หานพลิกตัว ต้นขาเสียดสีกับขาของเขาโดยไม่ตั้งใจ แม้จะมีชุดนอนตัวบางกั้นไว้ หลีเฉิงเจ๋อก็ยังสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายของอีกฝ่าย

ดูเหมือนเขาจะมั่นใจในตัวเองมากเกินไป หลีเฉิงเจ๋อคิด เดิมทีนึกว่าแค่นอนด้วยกันเฉยๆ ตัวเองจะสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้ ทว่าพอหลับตาลง ในหัวก็มีแต่ภาพเย่หานนอนอยู่ข้างกาย

ชายหนุ่มที่ตนเฝ้าปรารถนามาเนิ่นนานนอนอยู่ข้างๆ อย่างไร้การระแวดระวังแบบนี้ ต่อให้รู้ดีว่าตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้ แต่ร่างกายมันกลับตื่นตัวจนข่มตานอนไม่ลง

เมื่อเห็นว่าเย่หานขยับหนีห่างออกไปเพราะร้อน หลีเฉิงเจ๋อก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เขาปรับลดอุณหภูมิแอร์ลง แล้วดึงตัวคนกลับเข้ามากอดในอ้อมอกใหม่อีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลงอย่างพึงพอใจ

เช้าตรู่

ยังไม่ทันที่นาฬิกาปลุกจะดัง นาฬิกาชีวิตในร่างกายก็ปลุกเย่หานให้ตื่นขึ้นมาเอง

พอลืมตาขึ้น ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างทันสมัยก็เหลือเพียงเขาแค่คนเดียว

เย่หานบิดขี้เกียจ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เพิ่งจะหกโมงห้านาทีเท่านั้น

พื้นที่ข้างกายว่างเปล่าและไร้ซึ่งไออุ่น เห็นได้ชัดว่าเจ้าของพื้นที่ลุกออกไปได้สักพักแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อลุกไปตอนไหนกัน

เย่หานล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อย เขาก็เลือกชุดอยู่บ้านจากตู้เสื้อผ้ามาเปลี่ยน

ตอนที่เดินผ่านห้องฟิตเนส เขาได้ยินเสียงแว่วออกมาจากข้างใน จึงลองผลักประตูเข้าไป ก็พบกับหลีเฉิงเจ๋อในชุดเสื้อกล้ามกำลังออกกำลังกายยกเวตอยู่

ตรงเครื่องแลทพูลดาวน์ กล้ามเนื้อแขนที่แน่นเปรี๊ยะขยับขึ้นลงตามจังหวะการออกแรง ไหล่กว้างเอวสอบ หลีเฉิงเจ๋อดูเหมือนจะฝึกร่างกายมาได้สักพักใหญ่แล้ว เหงื่อไหลซึมลงมาจากไรผม ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นราวกับถูกใส่ฟิลเตอร์นวลตาเอาไว้ ดูดีจนเกินไปหน่อยแล้ว

เย่หานเผลอกลืนน้ำลายลงคอ การได้มาเห็นภาพเช่นนี้ตั้งแต่เช้าตรู่ ชวนให้ใจสั่นไม่น้อยเลย

ต้องยอมรับเลยว่าหุ่นของหลีเฉิงเจ๋อนั้นดีจริงๆ

สายตาของเขาไล่มองอย่างถือวิสาสะ จากกล้ามอกที่นูนเด่นไล่เรื่อยลงมาจนถึงหน้าท้อง โดยเฉพาะยามที่ประธานหลียกแขนขึ้น เผยให้เห็นช่วงเอวและหน้าท้องส่วนล่างที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมานิดๆ

แถมยังมีเส้นกล้ามเนื้อช่วงสีข้างนั่นอีก!

เย่หานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาก็อยากมีร่างกายแบบนี้บ้างเหมือนกัน!