บทที่ 54

“ตื่นแล้วหรือครับ”

พอได้ยินเสียงเปิดประตู หลีเฉิงเจ๋อก็หันกลับมา เห็นเย่หานยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าห้อง

เขาหยิบผ้าขนหนูข้างตัวขึ้นมาเช็ดเหงื่อ แล้วลุกเดินเข้ามาหา “ทำไมตื่นเช้าจังครับ ป้าแม่บ้านจะมาทำมื้อเช้าตอนเจ็ดโมง ผมรินนมให้แก้วหนึ่งก่อนไหม”

พอนึกถึงนมรสจืดสนิทเมื่อคืน เย่หานก็ส่ายหน้าหวือ “ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่หิว”

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งไปนิดหนึ่ง “ใส่น้ำผึ้งหน่อยไหมครับ”

“ไม่ต้องจริงๆ ครับ” เย่หานมองข้ามไปด้านหลังเขา เห็นอุปกรณ์ออกกำลังกายเรียงราย ทั้งม้านอนยกบาร์เบลล์ ลู่วิ่ง เครื่องดึงสายเคเบิล และเครื่องบริหารกล้ามเนื้ออก อุปกรณ์บางชิ้นมีร่องรอยการใช้งานชัดเจน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเจ้าของออกกำลังกายเป็นประจำ

มีวินัยจังเลยแฮะ… เขานึกถึงตอนทำงานที่บริษัทนิติบุคคล เพื่อนร่วมงานแถวนั้นก็เห่อไปสมัครฟิตเนสกัน แต่ไปอยู่ไม่กี่หน พอหมดไฟก็เลิกรากันไป

ทว่าผู้ชายคนนี้ถึงกับเนรมิตฟิตเนสขนาดย่อมไว้ในบ้าน ทั้งที่งานล้นมือทุกวันยังเจียดแรงมาออกกำลังกายได้ ช่างน่าทึ่งจริงๆ

“อยากลองดูไหมครับ”

หลีเฉิงเจ๋อเห็นอีกฝ่ายดูมีท่าทีสนใจจึงเอ่ยปากชวน

“อยากครับ”

เย่หานเลือกเครื่องที่หลีเฉิงเจ๋อเพิ่งเล่นไปเมื่อครู่ก่อน หลีเฉิงเจ๋อจึงเดินไปปรับลดน้ำหนักลง เพื่อให้เย่หานได้ลองซ้อมมือดู

การออกกำลังกายแต่เช้าตรู่เป็นวิธีกำจัดพลังงานส่วนเกินชั้นยอด ก่อนที่เย่หานจะมา หลีเฉิงเจ๋อคลุกตัวอยู่ในนี้ไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

เขาตื่นตั้งแต่ตีห้ากว่า ตลอดทั้งคืนหลีเฉิงเจ๋อพูดได้เลยว่าทั้งทรมานทั้งสุขล้น ร่างกายที่ตื่นตัวกับสมองที่พยายามรักษาสติกำลังดึงดันกันสุดฤทธิ์

พอตื่นเช้ามา ร่างกายก็ยิ่งตอบสนองรุนแรง แต่ครั้นจะไปอาบน้ำเย็นก็ไม่อยากทำ จึงต้องหลบมาห้องฟิตเนส ปรับน้ำหนักเครื่องเล่นให้หนักที่สุดเท่าที่ร่างกายจะรับไหว เพื่อระบายพลังงานทิ้งไป

ผลลัพธ์ถือว่าไม่เลว พอหมดแรง ความคิดฟุ้งซ่านพรรค์นั้นก็จางหายไปเอง

เมื่อเย่หานเดินเข้ามา พลังงานเกือบทั้งหมดของหลีเฉิงเจ๋อจึงเปลี่ยนไปทุ่มเทให้กับการสอนอีกฝ่ายเล่นอุปกรณ์แทน

ทั้งคู่ขลุกอยู่ในห้องฟิตเนสจนถึงเจ็ดโมง เช้าตรู่ก็เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว จึงพากันไปอาบน้ำ

วันหยุดวันสุดท้าย ทั้งสองใช้เวลาพักผ่อนอันเงียบสงบอยู่ด้วยกันในบ้าน ตกค่ำเมื่อเย่หานเอ่ยปากว่าจะกลับ หลีเฉิงเจ๋อก็ไม่ได้รั้งไว้ ขับรถไปส่งอีกฝ่ายถึงที่พัก

เพียงแต่หลังจากส่งเย่หานเสร็จแล้ว หลีเฉิงเจ๋อก็แวะซูเปอร์มาร์เก็ตแถวอพาร์ตเมนต์ กวาดซื้อของใช้จำเป็นสองกล่องใหญ่ขนกลับห้องพักของตัวเอง

“เสี่ยวเย่ นาฬิกาข้อมือสวยจังเลยนะคะ”

ผู้ช่วยโจวเห็นนาฬิกาบนข้อมือของเย่หานจึงเอ่ยทักด้วยความชื่นชม

เย่หานยิ้มรับแล้วเอ่ยขอบคุณ

นาฬิกาข้อมือเรือนนี้หลีเฉิงเจ๋อให้เขาตั้งแต่วันที่สองที่ตกลงคบกัน เย่หานพอมองออกว่ามีราคาค่างวดไม่น้อย เดิมทีไม่อยากนำมาใส่เลย แต่วันหนึ่งหลีเฉิงเจ๋อกลับแกล้งถามลอยๆ ว่าไม่ชอบหรือ ซึ่งความหมายแฝงคือจะพาไปซื้อเรือนใหม่ ทำเอาเย่หานตกใจจนต้องรีบเอามาใส่ข้อมือตั้งแต่วันรุ่งขึ้น

แค่นาฬิกาเรือนเดียว เขายังคิดจนหัวหมุนว่าจะหาอะไรมาตอบแทนหลีเฉิงเจ๋อดี ถ้าขืนยังรับชิ้นที่สองเข้ามาอีก… เย่หานคิดในใจว่าสู้ขายตัวเองใช้หนี้ไปเลยยังจะง่ายกว่า

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นกำลังส่องกระจกบานเล็กเติมลิปสติก พลางปรายตามองผ่านข้อมือของเย่หาน

จะไม่สวยได้ยังไงกันล่ะ เธอติดตามข้างกายประธานหลีมาสองปี ย่อมพอรู้เรื่องของแบรนด์เนมหรูพวกนี้อยู่แล้ว นาฬิการุ่นทราดิชันแนลของวาเชอรอง คอนสแตนตินเรือนนั้น ราคาสามารถถอยรถหรูได้คันหนึ่งเลยนะ

ดูจากท่าทางแล้ว เย่หานคงไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของมันแน่ๆ ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นแอบคิดในใจ ประธานหลีนี่มือไวใช่ย่อย นึกว่าจะต้องใช้เวลาตื๊ออยู่อีกหลายเดือน ที่ไหนได้ แค่เดือนเดียวเสี่ยวเย่ก็ยอมสวมนาฬิกาเรือนนี้เสียแล้ว…

“ไปเจอเพื่อนคุณหรือครับ”

“ครับ เพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลาย ตอนนี้เขาทำงานเป็นทนายความอยู่ที่เมืองหลวง อีกสองสามวันจะมาเผิงเฉิง ลู่อวี้เซวียนเลยถามว่าคุณจะไปด้วยกันไหม”

เย่หาน “…”

“ประธานลู่รู้เรื่องของเราแล้วหรือครับ”

ไม่อย่างนั้นคงไม่เอ่ยปากถามแบบนี้

หลีเฉิงเจ๋อตอบอย่างเปิดเผย “ตั้งแต่ตอนที่คุณยังไม่ตอบตกลง เขาก็รู้ใจผมหมดแล้วล่ะ”

เย่หาน “…”

มิน่าล่ะ ตอนเจอกันครั้งหลังๆ ประธานลู่ถึงดูเกรงอกเกรงใจเขาเป็นพิเศษ ก็นึกว่าเป็นคนอัธยาศัยดี ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง

“พวกคุณนัดเจอกัน ผมไปด้วยคงไม่ค่อยเหมาะมั้งครับ”

หลีเฉิงเจ๋อตอบ “ไม่มีอะไรไม่เหมาะหรอกครับ ยังไงช้าเร็วก็ต้องรู้อยู่ดี”

เย่หานชั่งใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “หลีเฉิงเจ๋อครับ เราเพิ่งคบกันยังไม่ถึงสิบวันเลยนะ รีบไปเจอเพื่อนแบบนี้จะเร็วไปหน่อยไหมครับ”

ขืนเป็นไปตามอัตราความเร็วนี้ เย่หานนึกหวั่นใจจริงๆ ว่าวันดีคืนดีหลีเฉิงเจ๋ออาจจะนึกครึ้มใจประกาศให้โลกรู้ขึ้นมา

หลีเฉิงเจ๋อหรี่ตาลง “ก็นั่นสินะครับ ยังไงเราก็ต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว ไว้คราวหน้าค่อยเจอก็เหมือนกัน”

เย่หานเริ่มจับกลิ่นอายแปลกๆ ได้ น้ำเสียงแบบนี้น่ะ… ทำไมถึงคล้ายกับเวลาท่านแม่แง่งอนกับท่านพ่อนักเล่า

“ผมไม่ได้ไม่อยากเจอนะครับ เพียงแต่เพื่อนคุณผมก็ไม่รู้จัก อีกอย่างพวกคุณไม่ได้เจอกันตั้งนาน ถ้าหนีบผมไปด้วย กลัวว่าจะคุยกันไม่สะดวกน่ะครับ”

“ครับ ผมเข้าใจ”

หลีเฉิงเจ๋ออยากพาเย่หานไปเปิดตัวจริงๆ แต่ความสมัครใจของอีกฝ่ายสำคัญที่สุด อุตส่าห์โสดมาตั้งยี่สิบกว่าปีเพิ่งจะมีแฟนเป็นคนแรก ถึงหลีเฉิงเจ๋อจะไม่ป่าวประกาศให้โลกรู้ แต่อย่างน้อยก็อยากให้เพื่อนสนิทได้รับรู้ไว้บ้าง

แน่นอนว่าถ้าได้พาเย่หานควงคู่ออกไปด้วยย่อมดีที่สุด ไม่อย่างนั้นการรวมตัวคงกินเวลาไปเป็นวันครึ่ง ถ้าเย่หานไม่ไปด้วย ก็หมายความว่าช่วงเวลานั้นพวกเขาทั้งสองจะไม่ได้เจอกันเลย

วันศุกร์ เวลาเลิกงาน

วันนี้หลีเฉิงเจ๋อมีนัดสังสรรค์ส่วนตัว ทีมผู้ช่วยไม่มีงานด่วนต้องอยู่ทำโอที ทุกคนจึงทยอยกลับกันเกือบหมด เย่หานกวาดสายตามองไปรอบด้าน

พอเห็นว่าเหลือตัวคนเดียวแล้ว เขาจึงเดินตรงไปยังห้องทำงานของประธานอย่างโล่งใจ

เย่หานเคาะประตูสองครั้งเบาๆ มีเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังแว่วออกมา

“เข้ามา”

หลีเฉิงเจ๋อเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเย่หานก็เอ่ยถาม “ยังไม่กลับอีกหรือครับ”

“ครับ เดี๋ยวก็กลับแล้ว แวะมาบอกคุณก่อนน่ะครับ”

“อ๋อ” หลีเฉิงเจ๋อหลุบตาลง “เดินทางปลอดภัยนะครับ วันอาทิตย์ผมไปรับนะ”

เย่หานใกล้จะสอบใบขับขี่รอบสามแล้ว ช่วงนี้หลีเฉิงเจ๋อจึงคอยพาเขาไปซ้อมขับรถอยู่เรื่อยๆ

“คุณไม่ได้เจอเพื่อนตั้งนาน ถ้าไม่ว่างก็ไม่ต้องลำบากมารับหรอกครับ ผมไปสนามสอบขับรถเองก็ได้”

“เฝิงอวี่ไม่ได้มาเที่ยวเล่นหรอกครับ เขาปลีกตัวมาได้แค่วันเดียว สุดสัปดาห์เขาก็มีธุระเหมือนกัน”

ความหมายโดยนัยก็คือยังไงก็จะไปรับเย่หานให้ได้

เวลานี้บนชั้นยี่สิบไม่มีคนอื่นนอกจากพวกเขาสองคน หลีเฉิงเจ๋อลุกขึ้นยืน แล้วก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากของเขาเบาๆ “ผมนึกว่าคุณเปลี่ยนใจแล้วเสียอีก” คิดว่าจะยอมไปงานสังสรรค์ด้วยกันแล้ว

เย่หานหัวเราะเบาๆ “ไม่รีบหรอกครับ ไหนคุณเคยบอกว่าช่วงตรุษจีนพวกเขาก็จะกลับมาไม่ใช่หรือ ไว้เจอกันตอนนั้นก็เหมือนกันครับ”

“จริงสิครับ ผมมีอะไรจะให้คุณด้วย”

หลีเฉิงเจ๋อมองดูเขา เย่หานจึงยื่นมือซ้ายที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา ในมือถือกล่องของขวัญทรงยาวไว้

กล่องกำมะหยี่เนื้อดีผูกโบด้วยริบบิ้นสีดำลายทแยง

หลีเฉิงเจ๋อยิ้ม “ของขวัญหรือครับ”

“ครับ คุณลองดูสิ”

บนกล่องพิมพ์โลโก้ Stefano Ricci ไว้ หลีเฉิงเจ๋อยิ้มกว้างขึ้น แค่เห็นขนาดและรูปทรงโดยไม่ต้องเปิด เขาก็เดาได้ทันทีว่าข้างในคืออะไร

เย่หานยื่นให้ด้วยความประหม่าเล็กน้อย หลีเฉิงเจ๋อเปิดออก เผยให้เห็นเนกไทสีน้ำเงินเข้มมีลวดลายในเนื้อผ้าปรากฏแก่สายตา

“ปกติคุณใส่ชุดทางการบ่อย ผมเลยคิดว่าให้เนกไทน่าจะเหมาะ จะได้หยิบมาใช้ได้เรื่อยๆ ครับ”

หลีเฉิงเจ๋อรู้อยู่แก่ใจว่าเงินเดือนของเย่หานมีเท่าไหร่ เนกไทเส้นนี้น่าจะผลาญเงินเดือนของเขาไปทั้งเดือนแล้วกระมัง

“ขอบคุณครับ ผมชอบมากเลย”