บทที่ 55

หลีเฉิงเจ๋อยื่นมือออกไปคลายเนคไทที่ผูกไว้ออกเล็กน้อยพลางถามว่า "ผูกเนคไทเป็นไหมครับ"

เย่หานพยักหน้า สมัยก่อนตอนที่เขาใส่ชุดทางการเขาก็เคยผูกเหมือนกัน

หลีเฉิงเจ๋อหยิบของขวัญที่เย่หานมอบให้เขาออกมาอย่างทะนุถนอม แล้วส่งให้ในมืออีกฝ่าย "ช่วยใส่ให้ผมหน่อยนะครับ"

เย่หานถอดเนคไทเส้นเดิมที่หลีเฉิงเจ๋อใส่อยู่ออก แล้วเปลี่ยนเส้นที่เขาซื้อมาให้แทน

เรียวนิ้วขาวผ่องหยิบเนคไทสีเข้มขึ้นมาพาดผ่านลำคอของหลีเฉิงเจ๋อ ก่อนจะผูกเงื่อนสวยงามได้อย่างคล่องแคล่ว

"เรียบร้อยครับ"

หลีเฉิงเจ๋อโอบมือไปที่เอวของเย่หานตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทันทีที่เย่หานผูกเสร็จ เขาก็ออกแรงดึงเล็กน้อยจนเย่หานถลาเข้าไปในอ้อมกอด

"อย่าให้เสื้อยับสิครับ" เย่หานขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลูบเสื้อเชิ้ตบนตัวหลีเฉิงเจ๋อเบาๆ

"ซื้อมาแพงมากใช่ไหม คราวหน้าไม่ต้องซื้อของแพงขนาดนี้หรอกนะ"

เงินที่เขาให้ เย่หานก็ไม่ยอมรับ แถมตอนนี้ยังซื้อของแพงขนาดนี้อีก หลีเฉิงเจ๋อกังวลว่าเงินเดือนของอีกฝ่ายจะไม่พอใช้

เย่หานเลิกคิ้วขึ้น พลางยกข้อมือที่มีนาฬิกาเรือนนั้นขึ้นมา "ยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของนาฬิกาเรือนนี้เลยครับ ไม่ถือว่าแพงหรอก"

ตอนแรกเขานึกว่านาฬิกาเรือนนี้ราคาแค่หลักหมื่น แต่พอได้ไปเดินห้างร้านหรูหราถึงได้รู้ว่าเขามองโลกแคบไป

ตอนพนักงานขายบอกราคา เย่หานแทบจะรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่

ก็นะ หลีเฉิงเจ๋อจะให้ของขวัญธรรมดาๆ แบบนั้นกับเขาได้ยังไงกัน

"มันไม่เหมือนกันครับ" หลีเฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว เขาอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เย่หาน แต่ไม่ต้องการให้เย่หานต้องเปลืองเงินมากขนาดนี้

โดยเฉพาะเงินที่เย่หานเก็บออมนั้นล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรง นึกถึงตอนที่เย่หานยังเป็นพนักงานเสิร์ฟที่เยี่ยนเค่อโหลวแล้ว หลีเฉิงเจ๋อก็รู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ

เย่หานพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย "วางใจเถอะครับ ตอนนี้ผมก็ไม่มีเงินเหลือพอจะซื้อของขวัญให้คุณแล้วเหมือนกัน"

เขาแค่ตั้งใจพูดเล่นๆ ใครจะไปคิดว่าหลีเฉิงเจ๋อจะพูดว่า "งั้นเดี๋ยวผมโอนค่าขนมให้หน่อยแล้วกัน ปกติอยากได้อะไรก็ซื้อได้เลย"

"ไม่เอาครับ" เย่หานปฏิเสธทันควัน

ทุกครั้งที่ออกไปทานข้าวข้างนอก หลีเฉิงเจ๋อไม่มีทางยอมให้เขาจ่ายเงิน ส่วนที่บริษัทเย่หานก็มีบัตรพนักงานสำหรับใช้จ่ายค่าอาหารอยู่แล้ว ทุกวันเขาใช้เงินเต็มที่ก็แค่ค่าเดินทางหรือไม่ก็ซื้อขนมกับเครื่องดื่มเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่มีเหตุผลจำเป็นที่จะต้องให้แฟนหนุ่มส่งเงินค่าขนมมาให้เลย อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ทำแบบนั้นมันดูยังไงอยู่

เนคไทเส้นที่ถูกเปลี่ยนออก เย่หานม้วนเก็บลงกล่องให้เรียบร้อย เสื้อผ้าของหลีเฉิงเจ๋อล้วนเป็นงานสั่งตัดพิเศษ ราคาแพงระยับ ถ้าทำหายเย่หานคงรู้สึกเสียดายแย่

หลีเฉิงเจ๋อผูกเนคไทที่เย่หานเลือกให้ มุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัวของคลับที่ลู่อวี้เซวียนจองไว้

เฝิงอวี่กับลู่อวี้เซวียนเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน พอเห็นว่าหลีเฉิงเจ๋อมาคนเดียว รอยยิ้มของลู่อวี้เซวียนก็ดูลึกลับมีนัย

"อ้าว มาคนเดียวได้ไงเนี่ย?"

เขานึกว่าเย่หานจะตามมาด้วยซะอีก ไม่นึกว่าจะมาตัวคนเดียว สถานะในครอบครัวของหลีเฉิงเจ๋อนี่น่าเป็นห่วงจริงๆ

เฝิงอวี่ไม่รู้สถานการณ์ จึงถามอย่างสงสัย "พวกนายพูดอะไรเป็นปริศนากันน่ะ?"

ลู่อวี้เซวียนยิ้มกริ่ม "เรื่องนั้นต้องไปถามประธานหลีของเราแล้วล่ะ"

หลีเฉิงเจ๋อเดินเข้าไปตบบ่าเฝิงอวี่ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

เฝิงอวี่รำพึง "นานจริงๆ นั่นแหละ ครั้งล่าสุดที่เจอกันน่าจะวันปีใหม่ปีที่แล้วหรือเปล่านะ? ผ่านไปตั้งปีครึ่งแล้ว"

บนโซฟาตัวกว้างมีสามคนนั่งอยู่ เฝิงอวี่หยิบซองบุหรี่ขึ้นมา แล้วดึงออกมาหนึ่งมวนส่งให้หลีเฉิงเจ๋อ แต่ถูกลู่อวี้เซวียนฉกไปตัดหน้าเสียก่อน

ลู่อวี้เซวียนคาบบุหรี่ไว้ในปาก หยิบไฟแช็กมาจุดไฟ แล้วพูดเสียงอู้อี้ "เขาเลิกสูบไปแล้ว ไม่ต้องให้หรอก"

เฝิงอวี่ทอดถอนใจ "หลีเฉิงเจ๋อยังมีความยับยั้งชั่งใจสูงจริงๆ แต่เดิมเขาก็ไม่ได้สูบเยอะเท่าไหร่หรอก ต่างกับฉันที่ไม่ไหวเลย ร้องปาวๆ ว่าจะเลิกบุหรี่มาตั้งนาน สุดท้ายก็เลิกไม่ได้ซักที"

พวกเขาที่เป็นทนายความ บางทีเพื่อทำคดีก็ต้องอดหลับอดนอนโต้รุ่ง ก็อาศัยนิโคตินนี่แหละช่วยให้ตื่น

ลู่อวี้เซวียนแค่นหัวเราะ "เขากับเราไม่เหมือนกันหรอก เขาทำเพื่อความรักน่ะ"

เฝิงอวี่มองหลีเฉิงเจ๋อด้วยความตกตะลึง "จริงดิ? นายมีคนคุยแล้วเหรอ?"

เขาคิดว่าลู่อวี้เซวียนคงหลอกเขา หลีเฉิงเจ๋อครองตัวเป็นโสดมานานแค่ไหนแล้ว สมัยมัธยมกับมหาวิทยาลัยมีหนุ่มๆ สาวๆ เข้ามาจีบเป็นขบวน ก็ยังไม่มีใครคว่ำกระดูกแข็งชิ้นนี้ได้เลย

ใครกันที่มีฝีมือร้ายกาจถึงขั้นสยบหมอนี่ได้

หลีเฉิงเจ๋อหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความอ่อนโยน "อืม เพิ่งคบกันได้ไม่นานน่ะ"

"เชี่ย! น้องสะใภ้เป็นใครวะ? มีรูปให้ดูไหม?"

หลีเฉิงเจ๋อเป็นคนที่สามในกลุ่มสี่คน แม้เขาจะไม่เคยเรียกพวกที่แก่กว่าเขาไม่กี่เดือนว่าพี่ แต่ก็ไม่ขัดขวางที่พวกเขาจะเรียกแฟนของหลีเฉิงเจ๋อว่าน้องสะใภ้

ลู่อวี้เซวียนแทบพ่นเหล้าออกมา "เฮ้ย เรียกน้องสะใภ้มันจะดีเหรอ?"

เฝิงอวี่เถียงอย่างมั่นใจ "ไม่เหมาะสมตรงไหน? อย่างน้อยฉันก็แก่กว่าหลีเฉิงเจ๋อตั้งสามเดือนนะ เขาไม่เรียกฉันว่าพี่ก็ช่างเถอะ แต่เมียเขา ฉันจะเรียกน้องสะใภ้มันจะผิดตรงไหนกัน แล้วก็นะ สำหรับนายต้องเรียกว่าพี่สะใภ้สิ"

พวกเขาสี่คนรุ่นราวคราวเดียวกัน คนที่อายุมากที่สุดคือสวี่หย่วนที่เกิดเดือนมกราคม ส่วนลู่อวี้เซวียนโชคร้ายสุดที่เป็นคนสุดท้อง เลยโดนคนอื่นเอาเปรียบเรื่องลำดับอาวุโสอยู่บ่อยๆ

พี่สะใภ้เหรอ? ลู่อวี้เซวียนนึกถึงใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของเย่หาน แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เขาพูดคำนั้นไม่ออกจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อครุ่นคิด "เขาคงไม่ชอบให้คุณเรียกแบบนั้นหรอกครับ ถ้ามีโอกาสได้เจอกัน เรียกชื่อเขาตรงๆ ดีกว่า"

ถ้าเรียกน้องสะใภ้จริงๆ ต่อหน้าเย่หานคงไม่ถือสาเฝิงอวี่หรอก แต่ตอนกลับไปถึงบ้านน่ะไม่แน่…

"นี่ น้องสะใภ้มีคาแรคเตอร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?" ในหัวเฝิงอวี่จินตนาการภาพหญิงสาวสุดมั่น หน้าตาสวยคม ที่สำคัญคือเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เด็ดขาด รวดเร็ว ดูยังไงก็มีโหงวเฮ้งเหมาะจะเป็นคู่ชีวิตกับหลีเฉิงเจ๋อสุดๆ

ลู่อวี้เซวียนเริ่มกลั้นขำไม่อยู่ เขาหัวเราะหึๆ พลางวางแก้วเหล้าลง "นายพูดตรงๆ เถอะ การใบ้แบบนั้นเขาฟังไม่รู้เรื่องหรอก"

หลีเฉิงเจ๋อมองตาเฝิงอวี่ตรงๆ "แฟนผม เป็นผู้ชายครับ"

เฝิงอวี่กลายเป็นหิน เวลาดูเหมือนหยุดนิ่งไปสองสามวินาที เฝิงอวี่มองหลีเฉิงเจ๋อสลับกับลู่อวี้เซวียน ทั้งสองคนดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่นเลยสักนิด

เขาพูดติดๆ ขัดๆ "ผู้…ผู้ชายเหรอ?"

ลู่อวี้เซวียนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางพูดกับหลีเฉิงเจ๋อว่า "ฉันบอกแล้วไงว่าปฏิกิริยาของพวกเขามันต้องตลกมากแน่ๆ ฮ่าๆ"

เขาตั้งตารอฉากนี้มานานแล้ว น่าเสียดายที่อัดวิดีโอไว้ไม่ได้

วงจรความคิดที่แข็งค้างของเฝิงอวี่ค่อยๆ ปรับจูนตามทัน "นายเป็นเกย์เหรอ? ไม่สิ! ก่อนหน้านี้ก็มีผู้ชายมาจีบนายตั้งเยอะ นายยังบอกเองว่าไม่ได้สนใจผู้ชาย แล้วนี่นายไปชอบผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ใครกันที่มีฝีมือร้ายกาจถึงขั้นดัดนายให้งอได้เนี่ย?!"

หลีเฉิงเจ๋อเป็นคนที่นิ่งสงบที่สุดในสามคน ราวกับเมื่อครู่เขาแค่พูดว่าวันนี้อากาศดีจัง ไม่ใช่เพิ่งเปิดตัวว่าเป็นเกย์ต่อหน้าเพื่อนสนิท

"เรื่องมันยาวครับ เอาเป็นว่ารู้ไว้แค่ว่าผมมีแฟนแล้วก็พอ"

ลู่อวี้เซวียนเอื้อมมือไปโอบไหล่เฝิงอวี่ "เฮ้ย จำไว้ว่าห้ามไปบอกสวี่หย่วนนะ ฉันอยากเห็นว่าเขาจะมีสีหน้ายังไง"

ตัวเองเคยปล่อยไก่มาแล้ว จะปล่อยให้เพื่อนพลาดไปได้ยังไงกันล่ะ?

เฝิงอวี่ทำมาดนักกฎหมายผู้ทรงเกียรติ "คนเป็นทนายอย่างพวกเรา จะไปเปิดเผยความลับลูกค้าได้ยังไงกัน"

ทั้งคู่สบตากันแล้วยิ้มออกมาอย่างรู้กัน

"แล้วที่บ้านนาย… รู้เรื่องหรือยัง?"

เฝิงอวี่เป็นทนายความมาสามปี ผ่านคดีมานับไม่ถ้วน รวมถึงคู่รักเพศเดียวกันด้วย ด้วยสถานะครอบครัวของหลีเฉิงเจ๋อ หนทางนี้เกรงว่าจะไม่ราบรื่นนัก

หลีเฉิงเจ๋อส่ายหน้า "ยังไม่ถึงเวลาครับ ไว้ค่อยบอกพวกเขาตอนหลัง"

หลักๆ คือเย่หานยังไม่พร้อมจะเจอผู้ใหญ่ หลีเฉิงเจ๋อจึงยังไม่อยากบอกคนในบ้านเร็วขนาดนั้น รอให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมั่นคงก่อน เขาจะจัดการปัญหาเรื่องตระกูลหลีให้เรียบร้อย สำหรับเขาแล้ว แค่เย่หานตอบตกลง ส่วนเรื่องอื่นไม่ใช่ปัญหาเลย

ลู่อวี้เซวียนยักไหล่ "เอาน่าๆ นายก็รู้อยู่ว่าหลีเฉิงเจ๋อมีฝีมือขนาดไหน หมอนี่ฐานะมั่นคงจะตาย ต่อให้โดนไล่ออกจากหลีซื่อจริงๆ ก็ยังสุขสบายไปได้ทั้งชาติ"

อีกอย่าง พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ไม่ใช่คนโง่ กำไรที่เติบโตขึ้นของหลีซื่อในช่วงหลายปีมานี้ไม่ใช่เรื่องหลอกลวง คนตระกูลหลีเองก็น่าจะรู้ดีว่าไม่ใช่หลีเฉิงเจ๋อที่ขาดหลีซื่อไม่ได้ แต่เป็นหลีซื่อต่างหากที่ต้องการหลีเฉิงเจ๋อ

ผู้มีอำนาจคนไหนที่มีสมองคงไม่ทำแบบนั้นแน่ อีกอย่างตอนนี้หลีซื่อครึ่งหนึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของหลีเฉิงเจ๋อ ใครจะเป็นคนตัดสินใจจริงๆ ยังไม่แน่เลย