บทที่ 56

ทั้งสามคนอยู่ในห้องส่วนตัวกันเนิ่นนาน พูดคุยกันตั้งแต่เรื่องสมัยมัธยมปลายมาจนถึงปัจจุบัน แล้ววกไปถึงสถานการณ์ในแวดวงธุรกิจ เนื่องจากไม่ได้รวมตัวกันนาน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะดื่มกันไปบ้าง หลีเฉิงเจ๋อกลับถึงที่พักก็ปาเข้าไปช่วงเช้ามืดแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าแชตของเย่หาน ตอนห้าทุ่มเจ้าตัวส่งคำว่าฝันดีมาแล้วก็ไม่มีข้อความอะไรอีก ตารางชีวิตของเย่หานเป็นระเบียบมาก ป่านนี้คงหลับไปนานแล้ว

ช่วงเที่ยง

เย่หานเพิ่งรับเอกสารที่มีคนมาส่ง ระหว่างยืนรอลิฟต์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็มายืนอยู่ข้างหลังเขา เห็นได้ชัดว่ากำลังรอลิฟต์อยู่เหมือนกัน

ช่วงนี้เป็นเวลาพักเที่ยง ชายคนนั้นสวมชุดจงซาน เอามือไพล่หลัง ท่าทางดูผ่อนคลายสบายอารมณ์

‘ติ๊ง’ ลิฟต์มาถึงแล้ว

เย่หานมีมารยาทพอที่จะหลีกให้ชายคนนั้นเดินเข้าไปก่อน ชายวัยกลางคนยิ้มให้เขา โครงหน้าดูละม้ายคล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

จนกระทั่งอีกฝ่ายกดชั้น 20 ข้อสันนิษฐานในใจของเย่หานจึงได้รับการยืนยัน

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเห็นว่าพ่อหนุ่มที่เข้ามาพร้อมตนไม่ได้กดชั้น จึงถามด้วยความสงสัย "เธอทำงานที่ชั้น 20 เหรอ"

"ใช่ครับ"

"อายุยังน้อยอยู่เลยนี่ ฝึกงานเหรอ"

"ไม่ใช่ฝึกงานครับ ยังอยู่ในช่วงทดลองงาน"

เย่หานคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าประธานกรรมการบริษัทที่ว่ากันว่าปีหนึ่งจะโผล่มาสักครั้ง กลับบังเอิญมาเจอกับเขาในลิฟต์แบบจังๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้เขายังเป็นคนรักของลูกชายท่านประธานกรรมการอีก หากไม่ใช่เพราะท่านประธานกรรมการชวนคุยไม่หยุด เขาอยากจะหยิบมือถือขึ้นมาส่งข่าวบอกหลีเฉิงเจ๋อใจจะขาด

เป็นไปตามคาด ทันทีที่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก้าวออกจากลิฟต์ พนักงานต้อนรับสาวของแผนกประธานก็เอ่ยทักทายท่านประธานกรรมการทันที พร้อมกับถามว่าอยากดื่มชาหรือกาแฟ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยิ้มตาหยีพลางยกมือขึ้น บอกว่าไม่ต้องวุ่นวายกันหรอก ตอนนี้เป็นเวลาพักผ่อน

พูดจบก็เดินทอดน่องตรงไปยังห้องทำงานของประธาน

พนักงานต้อนรับเอ่ยถามเย่หานเสียงเบา "ทำไมเธอถึงขึ้นมาพร้อมท่านประธานกรรมการได้ล่ะ"

เย่หานถอนหายใจ "ตอนแรกไม่ทราบครับ พอเข้ามาในลิฟต์ถึงเพิ่งรู้"

เรื่องของเรื่องคืออีกฝ่ายยืนอยู่ข้างหลังเขาตลอด พอเข้ามาในลิฟต์เย่หานถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา

ช่วงทดลองงานตอนศึกษาประวัติบริษัท เย่หานเคยเห็นรูปถ่ายของท่านประธานกรรมการอยู่ เพียงแต่เป็นการมองผ่านๆ รูปนั้นน่าจะถ่ายไว้เมื่อสิบปีก่อน ดูหนุ่มและหล่อเหลากว่าปัจจุบันมาก อาจเป็นเพราะอยู่ในช่วงกึ่งเกษียณ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อจึงมีเนื้อมีหนังขึ้น ทั้งยังมีท่าทางที่ดูใจดีนุ่มนวลกว่าเดิม

ตอนที่ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก หลีเฉิงเจ๋อนึกว่าเป็นเย่หาน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับพบว่าเป็นพ่อของตนที่ไม่ได้มาบริษัทเกือบปี

"พ่อ มาได้ยังไงครับ"

"อ๋อ ตอนเย็นจะไปตกปลาทะเลกับพวกเฒ่าจ้าว พอดีผ่านมาแถวบริษัทก็เลยแวะมาดูสักหน่อย"

แวะมาดู?

หลีเฉิงเจ๋อไม่เชื่อหรอก ตั้งแต่พ่อยกบริษัทให้เขาดูแล แต่ละวันถ้าไม่ยุ่งกับเรื่องโน้นก็ยุ่งกับเรื่องนี้ ใช้ชีวิตสุขสบายตามใจตัวเองสุดๆ ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ จะไม่ยอมมาเหยียบบริษัทเด็ดขาด

ผู้ช่วยโจวเข้ามาเสิร์ฟชาร้อนหนึ่งถ้วย แล้วก็ถอยออกไป

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเดินเข้ามา ชำเลืองมองรายงานบนโต๊ะทำงานของลูกชาย เส้นกราฟบนนั้นกำลังไต่ระดับขึ้นอย่างช้าๆ

"คนใหม่ที่รับเข้ามาทำงานที่แผนกใช้ได้เลยนะ เด็กหนุ่มคนนั้นมีมารยาทดี เป็นผู้ช่วยแกเหรอ"

เด็กหนุ่ม? ตอนนี้คนที่เข้าข่ายมีแค่เย่หานคนเดียว

หลีเฉิงเจ๋อหรี่ตาลงเล็กน้อย "ครับ เขาทำไมเหรอครับ"

"ฉันดูแล้วอายุน่าจะแก่กว่ารุ่ยหลินแค่ไม่กี่ปีเองมั้ง"

"ไม่ได้สังเกตครับ"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อถอนหายใจ "ฉันล่ะว่าแกจริงๆ น้องชายแกครึ่งปีหลังก็จะขึ้น ม.หกแล้ว แม่แกก็ไม่สนใจหนีไปเที่ยวคนเดียว ทิ้งมันไว้ที่บ้านถ้าไม่เล่นเกมก็ออกไปเที่ยวกับพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว แกเป็นพี่ชายแท้ๆ ก็ไม่รู้จักดูแลสั่งสอนบ้าง"

ที่แท้ก็เป็นเรื่องของเจ้าเด็กหลีรุ่ยหลินนี่เอง

หลีเฉิงเจ๋อโล่งอกขึ้นมาทันที

"เขาก็ไม่ใช่เด็กสามขวบแล้ว ที่บ้านมีแม่บ้านอยู่ ไม่ปล่อยให้หิวตายหรอกครับ"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อทำท่าขัดใจที่ลูกไม่เอาไหน "กำลังจะขึ้น ม.หกแล้วนะ ยังทำตัวเหลวไหลไปวันๆ ผลสอบปลายภาคที่ผ่านมาน่ะ พ่อได้ยินมาแล้ว ไอ้เกรดแบบนั้นน่ะ ไม่ต้องพูดถึงมหาวิทยาลัยชั้นนำเลย แค่สอบติดมหาวิทยาลัยอันดับสองได้ พ่อก็คงต้องไปจุดธูปกราบพระแล้วล่ะ"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อรู้สึกหงุดหงิดใจ ลูกทั้งสามคนที่ภรรยาให้กำเนิด คนโตกับคนรองต่างก็เป็นยอดคน ลูกชายคนโตอย่างหลีเฉิงเจ๋อนี่ไม่ต้องพูดถึง เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ พอเข้ามาทำงานที่หลีซื่อก็สืบทอดกิจการจากพ่อได้อย่างยอดเยี่ยม คลื่นลูกหลังย่อมแซงคลื่นลูกแรกเสมอ ยามที่เขาออกไปสังสรรค์ในสังคม เมื่อเอ่ยถึงทายาทอย่างหลีเฉิงเจ๋อ ใครบ้างจะไม่รู้สึกอิจฉา

หลีถงอวี้ก็เช่นกัน เธอไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยความสามารถของตนเอง ไม่เหมือนลูกหลานบ้านอื่นในแวดวงเดียวกันที่ออกไปแค่ชุบตัว ตอนนี้ลูกสาวก็เข้ามาทำงานในบริษัทลูกแล้ว ผลงานก็ถือว่าทำได้ดีทีเดียว

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อต้องยอมรับเลยว่า คู่ชีวิตน่ะเป็นภรรยาแรกย่อมดีที่สุด ดูลูกๆ ที่ภรรยาให้กำเนิดสิ ลูกชายลูกสาวคู่นี้ล้วนเป็นหน้าเป็นตาให้เขาทั้งนั้น ดันมีหลีรุ่ยหลินนี่แหละที่ไม่เอาถ่าน

อาจเป็นเพราะพี่ชายพี่สาวเก่งเกินไป สองสามีภรรยาเลยปล่อยปละละเลยลูกชายคนเล็กไปบ้าง

ต่างจากหลีเฉิงเจ๋อที่เข้าใจเรื่องการลงทุนตั้งแต่เด็ก หลีรุ่ยหลินชอบอ่านการ์ตูน นิยาย และเล่นเกมมาตั้งแต่เล็ก แถมในห้องนอนยังมีของสะสมพวกนั้นอัดแน่นเต็มผนังห้องถึงสองด้าน

เมื่อวานตอนไปตกปลากับเพื่อน ได้ยินว่าลูกสาวของเพื่อนที่เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันกับลูกชายคนเล็กผลการเรียนยอดเยี่ยมเพียงใด พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเลยนึกถึงลูกชายคนเล็กที่ถูกปล่อยปละละเลยคนนี้ขึ้นมาได้ พอกลับบ้านไปดู เฮอะ เจ้าเด็กนั่นยังเล่นเกมจนตีหนึ่งยังไม่ยอมนอนเลย

หัวอกคนเป็นพ่อ นานๆ ทีจะถามไถ่เรื่องผลการเรียน พอได้ยินคะแนนแล้วยิ่งปวดหัว ความดันแทบจะขึ้น

จริงๆ แล้วเกรดของหลีรุ่ยหลินก็ถือว่าพอใช้ได้ อย่างน้อยก็ไม่มีวิชาตก แต่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อถูกพี่ชายพี่สาวคนโตทำเสียคนไปแล้ว เพราะทั้งสองคนนั้นสมัยเรียนผลการเรียนอยู่ระดับหัวกะทิตลอด

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน หลีรุ่ยหลินจึงดูน่าอนาถนัก ประกอบกับการเล่นเกมจนดึกดื่น พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเลยอบรมลูกชายคนเล็กไปชุดใหญ่

เช้าวันนี้ตื่นมาเจอหลีรุ่ยหลินอีก พอนึกถึงใบเกรดที่แสนย่ำแย่นั่น พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ถอนหายใจอย่างกลุ้มอกกลุ้มใจ บางทีคงต้องบริจาคเงินสร้างตึกให้โรงเรียนจริงๆ ถึงจะส่งลูกชายคนเล็กเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ สองคนแรกยังไม่เคยต้องใช้เงินฟาด คนนี้เขาก็ไม่อยากใช้วิธีนี้เหมือนกัน

หลีเฉิงเจ๋อฟังคำบ่นของพ่อแล้วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "พ่อครับ พ่อต้องรู้จักปล่อยวางและพอใจบ้างนะครับ"

ในสายตาของเขา หลีรุ่ยหลินก็แค่ชอบเล่นเกมเท่านั้น เจ้าตัวไม่เที่ยวกลางคืน ไม่ผลาญสมบัติ และไม่เล่นกีฬาเสี่ยงอันตราย แค่นี้ก็นับเป็นลูกชายที่ดีกว่าบ้านเศรษฐีคนอื่นตั้งเท่าไรแล้ว ส่วนเรื่องผลการเรียนน่ะ… หลีเฉิงเจ๋อถอดใจไปนานแล้ว ชีวิตคนเรามันจะสมบูรณ์แบบไปทุกเรื่องได้อย่างไร ต่อให้ควันเขียวพวยพุ่งจากฮวงซุ้ยบรรพบุรุษ ก็คงไม่โชคดีติดต่อกันได้ถึงเพียงนั้นหรอก

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ: "…"

"แกพูดอะไรของแกน่ะ!"

ก็คลานตามกันออกมาจากท้องแม่เดียวกัน ทำไมเขาจะตั้งความหวังสูงกว่านี้ไม่ได้ ในสายตาเขา มีแต่ภรรยาต่างหากที่ตามใจลูกจนเสียคน เมื่อวานตอนที่เขาอบรมหลีรุ่ยหลิน เจ้าเด็กนั่นยังมีสีหน้าไม่ยอมรับเลยด้วยซ้ำ

"ถ้าไม่ไหว แกก็เอามันมาช่วยวิ่งงานที่บริษัทสิ เจ้าเด็กนั่นวันๆ เอาแต่เล่นเกมอยู่ที่บ้าน สู้ให้มาทำงานที่บริษัทเสียยังจะดีกว่า"

"ไม่ได้ครับ" หลีเฉิงเจ๋อปฏิเสธ "ผมยุ่งมาก งานที่บริษัทก็ล้นมือ ไม่มีเวลามานั่งเฝ้าเขาหรอก"

ถูกลูกชายปฏิเสธ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ยังไม่ยอมแพ้ "ก็ได้ งั้นเดี๋ยวพ่อให้พี่จางลงทะเบียนเรียนพิเศษให้มันสักสองสามที่"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋ออยู่ที่บริษัทได้ครึ่งชั่วโมงก็กลับไป หลังจากเขาไปแล้ว หลีเฉิงเจ๋อก็เรียกเย่หานเข้ามาหาโดยอ้างเรื่องส่งเอกสาร

"เมื่อกี้พ่อผมมา คุณตกใจหรือเปล่าครับ" เมื่อครู่ได้ยินพ่อบอกว่าขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกับเย่หานมา

เย่หานส่ายหน้า "ตอนแรกผมไม่ทันสังเกตครับ ท่านประธานยืนอยู่ข้างหลังผม พอเข้าไปในลิฟต์ถึงได้เห็น"

หลีเฉิงเจ๋อหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ ปกติเขาไม่ค่อยเข้ามาที่บริษัท"

เห็นเย่หานรักษาระยะห่างจากเขาตั้งสองเมตร หลีเฉิงเจ๋อก็แสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย

"ตอนนี้เป็นเวลาพัก ไม่มีใครเข้ามาในห้องทำงานผมหรอก คุณจะยืนห่างขนาดนั้นไปทำไมครับ"

เย่หานจนใจ ได้แต่ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด และก็ตามคาด เขาถูกรั้งตัวเข้าไปจูบอย่างลึกซึ้ง

ตอนผละออก ริมฝีปากของเย่หานบวมเจ่อเล็กน้อย หลีเฉิงเจ๋อเอื้อมมือไปลูบริมฝีปากสีสดนั้น

"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นนะครับ เดี๋ยวผมจะจัดการให้เรียบร้อยเอง"

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบริษัทหรือเรื่องตระกูลหลี ก็จะไม่กลายมาเป็นปัญหาของเย่หานทั้งนั้น