บทที่ 57

หลีเฉิงเจ๋อไม่เคยให้คำสัญญากับใครง่ายๆ แต่เมื่อเอ่ยปากแล้ว ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด เขาก็จะทำให้ได้เสมอ

เย่หานแย้มยิ้มสดใส "ครับ ผมรู้"

เรื่องที่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อบอกว่าจะให้ลูกชายเรียนพิเศษนั้นไม่ใช่แค่พูดเล่นๆ เขาเป็นห่วงว่าหลีรุ่ยหลินจะโดดเรียนกวดวิชา จึงเจาะจงจ้างครูสอนพิเศษตัวต่อตัวมาติวให้ถึงบ้าน

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ถ้าให้คนเหล่านี้ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาเคี่ยวเข็ญแล้ว จะยังสั่งสอนหลีรุ่ยหลินแค่คนเดียวไม่ได้!

หลีรุ่ยหลินต้องเผชิญกับชีวิตที่ตกนรกทั้งเป็น วันแรกที่ครูสอนพิเศษมาถึงบ้าน เขาก็รีบโทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือจากหลีเฉิงเจ๋อ พลางตัดพ้อต่อว่าการเผด็จการของพ่อทั้งน้ำตา

เขาขอยอมไปแบกอิฐยังดีกว่าต้องมานั่งเรียนพิเศษอยู่ที่บ้านแบบนี้!

หลีเฉิงเจ๋อเปิดลำโพงโทรศัพท์แล้ววางทิ้งไว้ข้างๆ รอจนอีกฝ่ายเริ่มสงบลง ถึงได้เอ่ยปฏิเสธคำขออันไร้เหตุผลของน้องชายด้วยน้ำเสียงเย็นชา บอกให้อีกฝ่ายตั้งใจเรียนไป และบอกว่าหลังสอบเกาเข่าเสร็จก็เป็นอิสระแล้ว

หลีรุ่ยหลิน "…"

เย่หานสอบผ่านใบขับขี่ภาคปฏิบัติเรียบร้อย หลีเฉิงเจ๋อพอทราบข่าวก็จองห้องพักที่รีสอร์ตน้ำพุร้อนแห่งหนึ่ง โดยอ้างว่าเพื่อฉลองที่เขาทำสำเร็จ

เย่หาน “…” เหตุผลนี้ฟังดูฝืนเกินไป เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายแค่หาเรื่องพาเขาไปเที่ยวเล่นมากกว่า

แต่ในเมื่อหลีเฉิงเจ๋ออยากไปเที่ยว ในฐานะแฟน เขาก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศ

รีสอร์ตน้ำพุร้อนแห่งนี้ตั้งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างเมืองหยางเฉิงและเมืองเผิงเฉิง ทิวทัศน์สวยงามและเงียบสงบ เป็นสถานที่ระดับไฮเอนด์ที่จงใจเลือกสร้างในเขตพื้นที่ธรรมชาติที่ยังไม่ถูกพัฒนา

ตามแนวหน้าผามีบ่อน้ำพุร้อนเล็กใหญ่กระจายอยู่ทั่วไป ภายในบ่อเป็นน้ำพุร้อนธรรมชาติที่ผ่านการปรุงด้วยสมุนไพรนานาชนิด ทำให้น้ำแต่ละบ่อมีสีสันแตกต่างกันออกไป

ตระกูลหมิงเป็นผู้ลงทุนรายใหญ่ที่สุดของรีสอร์ตน้ำพุร้อนแห่งนี้ และหลีเฉิงเจ๋อก็มีวิลล่าส่วนตัวอยู่ที่นี่ด้วย

ภายในสวนของวิลล่ามีบ่อน้ำพุร้อนที่สร้างขึ้นสำหรับหลีเฉิงเจ๋อโดยเฉพาะ เนื่องจากเขาเป็นคนรักสะอาด จึงไม่ชอบใช้บ่อน้ำพุร้อนร่วมกับผู้อื่น

เย่หานมองน้ำพุร้อนสีน้ำตาลอ่อนด้วยความสนใจ เขาใช้นิ้วเขี่ยน้ำเล่นเบาๆ พอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นกำมะถันจางๆ ผสมกับกลิ่นสมุนไพร

"ในนี้ใส่อะไรไว้หรือครับ"

"สมุนไพรบำรุงร่างกายน่ะ" หลีเฉิงเจ๋อบอก "ช่วยให้ร่างกายแข็งแรง ลงไปลองดูสิ"

ทั้งสองคนต่างสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว บ่อน้ำพุร้อนนี้อยู่ในลานเรือนส่วนตัวของหลีเฉิงเจ๋อ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัด นอกจากเสียงนกร้องและเสียงจักจั่นที่แว่วมาเป็นครั้งคราว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

หลีเฉิงเจ๋อถอดเสื้อคลุมอาบน้ำเตรียมจะลงไปแล้ว ด้านในเขาสวมกางเกงว่ายน้ำเนื้อบาง ส่วนนูนเด่นด้านหน้าสะดุดตายิ่งนัก ไหล่กว้าง เอวคอด ขาเรียวยาว สัดส่วนรูปร่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

สายตาของเย่หานกวาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเบือนไปทางอื่น

"ลงมาสิ" หลีเฉิงเจ๋อพิงขอบสระแล้ว พอเห็นเย่หานยังยืนอยู่ข้างบน จึงส่งเสียงเร่ง

เย่หานวางเสื้อคลุมอาบน้ำไว้ด้านข้าง แล้วค่อยๆ ก้าวลงไปในบ่อน้ำพุร้อน

ก้นบ่อปูด้วยหินอ่อน ตรงทางลงมีบันไดสามขั้น

อุณหภูมิของน้ำพุร้อนค่อนข้างสูง ราวสามสิบแปดถึงสามสิบเก้าองศา เย่หานหาที่นั่งลง ลาดไหล่ขาวผ่องโผล่พ้นเหนือน้ำ อาจเพราะยังไม่ชินกับอุณหภูมินี้ ใบหน้าจึงถูกไอร้อนรมจนแดงระเรื่อ

ในลานเรือนมีเพียงพวกเขาสองคน ไม่จำเป็นต้องพะวงสายตาใคร หลีเฉิงเจ๋อจึงดึงเย่หานเข้ามากอดไว้ในอก ให้นั่งลงบนตักของตน

มือใหญ่ลูบขึ้นบนแก้มนวลของเย่หาน "หน้าแดงจัง"

เย่หานยกมือขึ้นดึงมืออันร้อนผ่าวของหลีเฉิงเจ๋อออก "ครับ ร้อนนิดหน่อย คุณอย่าจับหน้าผมสิ ฝ่ามือคุณร้อนมากเลย"

ชายหนุ่มนั่งอยู่บนตัก สัมผัสใต้ฝ่ามือคือผิวเนียนนุ่ม สองจุดบนแผ่นอกผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ใต้น้ำ

แววตาของหลีเฉิงเจ๋อทอประกายเข้มขึ้น แสงไฟริมบ่อน้ำพุร้อนสว่างไสว ดอกคาเมลเลียที่ปลูกไว้ข้างๆ กำลังเบ่งบานสะพรั่ง ดอกสีแดงสดดูงามสง่าแต่ไม่อ่อนช้อยจนเลี่ยน เย่หานเอี้ยวตัวหันกลับมามอง ดวงตาหงส์ทอดประกายระยับ เพียงไม่ต้องแย้มยิ้มก็งดงามเจิดจ้าไปทั่วทั้งบริเวณ

…

คนทั้งสองในบ่อน้ำพุร้อนกำลังกอดรัดและจูบกันอย่างดูดดื่ม

จากเดิมที่ถูกกอดอยู่ในอ้อมแขน เย่หานกลับถูกกดแนบไปกับขอบบ่อแทน

“อื้อ…”

เขาขยับเอวเล็กน้อย สัมผัสค่อนข้างหยาบที่แผ่นหลังทำให้เย่หานรู้สึกไม่สบายตัวนัก

เมื่อเห็นเขาเริ่มขยับตัวขัดขืนแรงขึ้น หลีเฉิงเจ๋อจึงผละริมฝีปากออกและถอยห่างออกมาเล็กน้อย ในดวงตาฉายแววปรารถนาอย่างไม่คิดปิดบัง

“เป็นอะไรไปครับ”

แม้ร่างกายจะถึงขีดจำกัดแล้ว แต่หลีเฉิงเจ๋อก็ยังเลือกที่จะหยุด

“แผ่นหลังผม… มันเสียดสีจนเจ็บนิดหน่อยครับ”

แรงของหลีเฉิงเจ๋อนั้นมากเกินไป ตอนที่เขาถูกอีกฝ่ายกดจูบ ผิวพรรณอันบอบบางเสียดสีกับผนังหินที่ขรุขระระหว่างที่ทั้งคู่เคลื่อนไหว จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายตัว

เมื่อได้ยินดังนั้น หลีเฉิงเจ๋อก็ช้อนตัวเย่หานขึ้น “เรากลับห้องกันเถอะ”

เย่หานที่เป็นผู้ชายตัวสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร เพิ่งเคยถูกอุ้มท่าเจ้าหญิงเป็นครั้งแรก เขาตกใจจนต้องรีบโอบรอบคอหลีเฉิงเจ๋อไว้แน่น ด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะเผลอทำเขาตกลงไป

บนเตียงกว้างเกือบสองเมตร เย่หานนอนเปลือยเปล่าอยู่บนนั้น ผิวขาวผ่องทั่วร่างถูกความร้อนจากน้ำพุแช่จนขึ้นสีระเรื่อ หลีเฉิงเจ๋อจุมพิตลงมาพลางเลื่อนมือต่ำลงไป…

เย่หานสะดุ้งเฮือก สองเท้าขยับขึ้นมาตั้งการ์ดสกัดร่างกายของอีกฝ่ายไว้อย่างลืมตัว

“มะ… ไม่ได้นะครับ…”

เขายังไม่พร้อม

สัมผัสจากเจ้าสิ่งใหญ่โตที่ดันแนบอยู่กับตัวเขาเมื่อครู่ ทำให้เย่หานรู้สึกประหม่าจนหนังศีรษะชาไปหมด เขาคิดว่าเขาคงต้องใช้เวลาในการเตรียมใจอีกสักหน่อย

ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตใจ… ก็ล้วนต้องการเวลาทั้งนั้น!

หลีเฉิงเจ๋อลมหายใจกระชั้น “วางใจเถอะ ผมไม่ได้คิดจะเอาคุณที่นี่”

รีสอร์ตบ้านพักตากอากาศแห่งนี้ตระกูลหมิงถือหุ้นใหญ่อยู่ หลีเฉิงเจ๋อรู้ดีว่าความยับยั้งชั่งใจของตนไม่ได้สูงส่งอย่างที่คิด หากทำขึ้นมาจริงๆ พรุ่งนี้ทั้งสองคนคงลุกไม่ไหวแน่ และที่สำคัญ… ร่องรอยในที่เกิดเหตุจะต้องชัดเจนมากอย่างไม่ต้องสงสัย

เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น เขาจะไม่เอาเย่หานที่นี่

ครั้งแรกของทั้งคู่ อย่างไรก็ต้องเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยและเปิดโอกาสให้เขาปลดปล่อยอารมณ์ได้อย่างเต็มที่

ทว่า การขอชิมความหวานสักเล็กน้อยย่อมทำได้

ค่ำคืนนี้ เย่หานได้สัมผัสกับการปรนเปรอจากมือของคนอื่นเป็นครั้งแรก

จะว่าไปแล้ว มันกระตุ้นอารมณ์ได้ดีเหลือเกิน ให้ความรู้สึกวาบหวามมากกว่าทำด้วยตัวเองเสียอีก

และในทำนองเดียวกัน หลีเฉิงเจ๋อก็ได้รับบริการแบบเดียวกันเป็นการตอบแทน

รสชาติของของหวานจานเล็กนี้ช่างไม่เลวเลย หลีเฉิงเจ๋อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ

ชายหนุ่มที่ยังหลับใหลอยู่บนเตียงมีรอยแดงคลุมเครือแต้มอยู่บนหัวไหล่ หลีเฉิงเจ๋อดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้อย่างเบามือ จากนั้นจึงกลับไปยังห้องพักแขกฝั่งตรงข้ามที่เดิมทีควรจัดไว้ให้เย่หาน แล้วจัดแจงดึงผ้าห่มกับหมอนให้ยับย่น แกล้งทำเป็นว่ามีคนเข้ามานอนพักจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อคิดในใจว่า คราวหน้าพาเย่หานไปโรงแรมที่ลู่อวี้เซวียนลงทุนไว้คงจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้

อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ของทั้งสองก้าวหน้าไปอีกขั้น เย่หานจึงสังเกตเห็นว่าหลีเฉิงเจ๋อดูจะติดเขาขึ้นมาแล้ว ตอนอยู่ที่บริษัทยังพอสะกดกลั้นไว้ได้ แต่พอตกดึกทีไรก็มักจะหาทางล่อลวงเย่หานกลับบ้านอยู่เรื่อย

หลังจากที่เย่หานได้เปิดดูข้อมูลหาความรู้เพิ่มเติม เขาก็เริ่มนึกกลัวเรื่องที่จะต้องทำกันจนถึงขั้นสุดท้ายขึ้นมาบ้าง

เรื่องระหว่างบุรุษด้วยกัน ต่อให้เย่หานไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่เขาก็พอจะเข้าใจ ทว่าก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะมีรสนิยมตัดแขนเสื้อแบ่งลูกท้อเช่นนี้ หากหลีเฉิงเจ๋อไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น เขาอาจจะไม่ได้ต่อต้านถึงเพียงนี้ ทว่าขนาดของอีกฝ่ายนั่นมัน… เย่หานนึกถึงภาพคนที่อยู่ฝ่ายรับในคลิปวิดีโอเหล่านั้น แล้วพอลองจินตนาการแทนที่ด้วยตัวเองกับหลีเฉิงเจ๋อ… มันต้องใช้ความกล้าหาญมหาศาลจริงๆ

เย่หานคิดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง บางทีอาจจะลองพิจารณาให้หลีเฉิงเจ๋อเป็นฝ่ายรองรับดูบ้างก็ได้