บทที่ 58

ช่วงพักกลางวัน

แผ่นหลังช่วงเอวของหลีเฉิงเจ๋อยันอยู่กับขอบโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งจับมือของเย่หานมาบีบนวดเล่นราวกับเป็นของเล่น "วันเสาร์นี้ไปดูรถกันหน่อยเป็นไง"

พอดีเฟอร์รารี่มีซูเปอร์คาร์รุ่นใหม่ออกมา อยากลองพาเย่หานไปดูว่าชอบไหม

เย่หานถามเขา "ในโรงรถของคุณก็มีตั้งหลายคันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ถูกใจคันใหม่แล้วเหรอ"

"ไม่ใช่ผม คุณต่างหากที่จะซื้อ" หลีเฉิงเจ๋อน้ำเสียงเรียบเฉย "อาทิตย์หน้าใบขับขี่คุณคงได้แล้วใช่ไหม จะซื้อรถให้คุณสักคัน"

หลังจากเย่หานสอบภาคปฏิบัติรอบสามผ่าน ไม่กี่วันต่อมาก็สอบภาคทฤษฎีรอบสี่ต่อเลย เขาคว้าใบขับขี่มาครองได้อย่างราบรื่นภายในเวลาหนึ่งเดือน ตอนนี้แค่รอรับเอกสารตัวจริงเท่านั้น

"อย่าซื้อเลยครับ ปกติผมแทบไม่มีโอกาสได้ใช้รถ ถ้าซื้อมาจริงๆ ยังต้องมานั่งปวดหัวเรื่องที่จอดรถอีก ยุ่งยากเกินไปครับ"

"ไม่เป็นไร คุณขับไปจอดไว้ที่บ้านผมก็ได้ มีรถไว้ เวลาจะไปไหนมาไหนในวันธรรมดาจะได้สะดวก"

เย่หานสบตาหลีเฉิงเจ๋อตรงๆ "ไม่ต้องจริงๆ ครับ ถ้าผมจำเป็นต้องใช้รถ ก็ขับรถของคุณไปเลยก็ได้นี่ครับ"

ยังไงเสียหลีเฉิงเจ๋อก็ให้กุญแจรถกับกุญแจห้องชุดสำรองไว้กับเขาชุดหนึ่งแล้ว

"มันไม่เหมือนกัน ผมอยากซื้อคันใหม่ให้คุณ" หลีเฉิงเจ๋อพลิกตัวกักอีกฝ่ายไว้ระหว่างร่างกายกับโต๊ะทำงาน "เย่หาน คุณต้องให้โอกาสผมได้ซื้อของขวัญให้คุณบ้างสิ ไม่อย่างนั้นผมจะหาเงินเยอะแยะไปทำไม เอาเก็บไว้ในบัตรให้ดูเล่นเฉยๆ หรือไง"

"หลีเฉิงเจ๋อ รถมันแพงเกินไปครับ คุณให้รถผมคันหนึ่ง แล้วผมต้องให้อะไรตอบแทนคุณล่ะ"

หลีเฉิงเจ๋อขยับเข้ามาชิดจนหน้าผากของทั้งสองแนบชิดกัน น้ำเสียงของเขาเริ่มติดจะหงุดหงิด "เย่หาน คุณจะมาแบ่งแยกกับผมให้ชัดเจนขนาดนี้ทำไม แฟนสาวที่ลู่อวี้เซวียนคบได้ไม่กี่วัน มันยังทุ่มเงินไม่อั้นให้เลย แล้วเราสองคนจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต แค่รถคันเดียวผมให้คุณไม่ได้หรือไง"

เย่หานเป็นคนมีระยะห่างเกินไป หลีเฉิงเจ๋อโอนเงินให้ เขาก็ไม่รับ บัตรที่ให้ไป เย่หานยอมรับไว้ก็จริง แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยรูดใช้สักสตางค์เดียว นอกจากช่วงวันหยุดเวลาออกไปเที่ยวด้วยกันที่เย่หานยอมตามใจ เรื่องอื่นเย่หานทำเป็นอ่านแล้วไม่ตอบทั้งนั้น

บางทีหลีเฉิงเจ๋อก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำยังไงกับเขาดี

เย่หานถอนหายใจออกมา "หลีเฉิงเจ๋อ ฐานะทางการเงินของเราสองคนต่างกันมากเกินไป อีกอย่างเราเพิ่งคบกันได้ไม่ถึงเดือน คุณจะซื้อนาฬิกาหรูให้ เดี๋ยวก็จะซื้อรถให้อีก ไม่กลัวว่าวันหนึ่งผมจะหอบเงินหนีไปเหรอครับ"

"คุณจะทำเหรอ" หลีเฉิงเจ๋อจ้องเขาเขม็ง "ถ้าคุณหน้าเงินขนาดนั้นจริงๆ ก็ดีสิ" ถ้าเป็นแบบนั้นคงตัดใจทิ้งแฟนหนุ่มที่หาเงินเก่งอย่างเขาไม่ลงแน่ๆ

ในสายตาของเขา เย่หานคือคนของเขา ดังนั้นเงินที่เขาหามาได้ เย่หานอยากจะใช้เท่าไหร่ก็ใช้ไปเถอะ เขาไม่กลัวว่าเย่หานจะใช้เงินเยอะ แต่กลัวว่าเย่หานจะไม่ยอมใช้เงินเลยต่างหาก

ประโยคนั้นเขาพูดกันว่ายังไงนะ คนเราถ้าแม้กระทั่งความอยากใช้เงินของคุณยังไม่มี นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้คิดจะคบหากับคุณไปนานๆ

แม้หลีเฉิงเจ๋อจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับคำพูดนี้ ทว่าคนรอบตัวไม่ว่าจะเลี้ยงเด็กหรือคบหาแฟนสาวอย่างจริงจัง ก็ประเคนทั้งรถ ทั้งเงิน ทั้งคอนโดให้ทั้งนั้น ไม่เห็นมีใครปฏิเสธเลยสักคน มีแต่ฝ่ายเขานี่แหละที่คนรักคอยเตือนเช้าเตือนเย็นไม่ให้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย

เรื่องนี้ทำให้หลีเฉิงเจ๋อรู้สึกเสียเซลฟ์อย่างที่ไม่ค่อยได้เป็นบ่อยนัก

เย่หานเม้มปาก เมื่อเผชิญกับสายตาคาดคั้นของหลีเฉิงเจ๋อ เขาก็รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง นี่หลีเฉิงเจ๋อถึงกับโกรธที่เขาไม่ยอมให้ซื้อรถเชียวหรือ

เขาเองก็ชอบเงิน แต่สุภาพชนย่อมหาทรัพย์ด้วยหนทางอันชอบธรรม จะให้เขาอาศัยความรวยของคนรักแล้วคอยล้วงเงินจากกระเป๋าอีกฝ่ายได้อย่างไร

แววตาของหลีเฉิงเจ๋อวูบไหวด้วยความผิดหวัง "เย่หาน คุณอยากจะเดินไปด้วยกันกับผมนานๆ จริงๆ หรือเปล่า"

ถ้าใช่ ทำไมถึงต้องขีดเส้นแบ่งชัดเจนขนาดนั้น ราวกับพร้อมจะถอนตัวเดินจากไปได้ทุกเมื่อ

เย่หานมองหลีเฉิงเจ๋อตาค้าง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา

"แน่นอนสิครับ ผมไม่เคยคิดจะไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่นเลย"

หากอีกฝ่ายไม่ใช่หลีเฉิงเจ๋อ ตั้งแต่แรกเขาก็คงไม่ยอมตกลงคบหา ถ้าไม่ใช่คนคนนี้ เย่หานก็เตรียมใจที่จะใช้ชีวิตเพียงลำพังไปตลอดชีวิตแล้ว

"แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมรับของที่ผมให้ล่ะ"

เย่หานพยายามอธิบาย "ผมไม่ได้ไม่รับนะครับ แค่รู้สึกว่าของที่แพงเกินไปมันไม่จำเป็น คุณดูสิ ของอย่างอื่นที่คุณให้ ผมก็ไม่เคยบอกว่าไม่เอานี่นา…"

เสียงของเขาค่อยๆ แผ่วลง ภายใต้สายตาของหลีเฉิงเจ๋อ เย่หานพลันนึกขึ้นมาได้ ดูเหมือนเขาจะปฏิเสธหลีเฉิงเจ๋อไปหลายครั้งจริงๆ แม้แต่นาฬิกาข้อมือตอนแรกก็รับไว้เพราะไม่รู้ราคา ส่วนหลังจากนั้น…

สมองของเย่หานหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเขา มีแค่นาฬิกาเรือนนี้เรือนเดียวเท่านั้นที่เขารับไว้และยังใช้อยู่…

เขาหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด พอมองแบบนี้แล้ว ในสายตาคนนอก ดูเหมือนเขาจะพร้อมเดินจากไปได้ทุกเมื่อจริงๆ นั่นแหละ

หลีเฉิงเจ๋อมองเขา แววตามีรอยความจนใจพาดผ่าน "เย่หาน ในเมื่อเราทั้งคู่ต่างก็คิดถึงอนาคตร่วมกันอย่างจริงจัง คุณควรจะทำให้ผมรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยมากกว่านี้หรือเปล่า"

การทำให้แฟนของตัวเองต้องคอยพะว้าพะวงย่อมเป็นความผิดของเขาจริงๆ เย่หานจึงเอ่ยถามอย่างถ่อมตน "แล้วผมควรทำยังไงครับ"

"คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ของที่ผมให้ ไม่ว่าจะเป็นอะไร คุณก็แค่รับไว้ ห้ามพูดว่าไม่เอา คุณจะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้เป็นเรื่องของคุณ แต่ผมจะให้หรือไม่ให้เป็นเรื่องของผม"

ความหมายแฝงก็คือ ต่อให้เย่หานไม่ได้ใช้ เขาก็อยากจะซื้อให้อยู่ดี

"ประธานหลีครับ คุณทำแบบนี้ ถ้าเอาไปลงเน็ตคงโดนด่าว่าเป็นพวกคลั่งรักจนตาบอด ต้องโดนส่งไปขุดผักป่ากินแน่ๆ"

หลีเฉิงเจ๋อยิ้มบาง "เอาเป็นว่าคุณจำไว้ ของของผมก็คือของของคุณ ของของคุณก็คือของของผม ห้ามมาแบ่งแยกให้ชัดเจนขนาดนั้นอีก"

เย่หานเอียงคอ "งั้นผมก็กำไรมหาศาลเลยสิครับ"

ถ้าคิดตามคำพูดของหลีเฉิงเจ๋อ คนที่ขาดทุนก็มีแค่หลีเฉิงเจ๋อคนเดียว

"ช่วยไม่ได้ ต่อให้เป็นการค้าที่ขาดทุน ผมก็ยอมรับมัน"

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม บรรยากาศตึงเครียดพลันสลายไปจนหมดสิ้น

เย่หานยังคงถูกกักขังอยู่ในอ้อมกอดของหลีเฉิงเจ๋อ เขาจึงดึงเนคไทของอีกฝ่าย บังคับให้เขาก้มหน้าลงมา แล้วจุ๊บลงไปหนึ่งทีเสียงดังจ๊วบ

"หลีเฉิงเจ๋อ คุณเริ่มจะพูดจาหวานเลี่ยนเก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ"

ตอนพบกันครั้งแรก ชายคนนี้ให้ความรู้สึกเฉียบแหลมและเย็นชา ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่หลีเฉิงเจ๋อเริ่มอ่อนโยนขึ้นเรื่อยๆ

ไม่สิ ต้องบอกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเย่หาน เขาจะอ่อนโยนขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้เป็นตอนที่ตีหน้านิ่ง สายตาที่มองเย่หานก็ยังเปี่ยมไปด้วยไออุ่นเสมอ

เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น หลีเฉิงเจ๋อยังคงเป็นประธานหนุ่มมาดผู้บริหารผู้สุขุม ความอ่อนโยนที่มีอยู่น้อยนิดล้วนมอบให้เพียงคนเดียวเท่านั้น

สัมผัสนุ่มนวลที่ริมฝีปากทำให้โทสะในใจของหลีเฉิงเจ๋อมลายหายไปไม่น้อย

เย่หานมักจะมีวิธีรับมือกับเขาได้เสมอ

หลีเฉิงเจ๋อยังคงวางมาดนิ่ง สองมือค่อยๆ เลื่อนจากขอบโต๊ะไปประคองไว้ที่เอวด้านหลังของเย่หาน

เมื่อเห็นริมฝีปากบางขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เย่หานก็หลับตาลงแล้วโน้มตัวรับ

จูบของหลีเฉิงเจ๋อดุดันมาก ยิ่งเมื่อครู่เย่หานเพิ่งจะ ‘ปฏิเสธ’ เขาไป ราวกับเป็นการลงโทษ เขาบดขยี้ริมฝีปากของเย่หานอย่างเอาแต่ใจ ปลายลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวพันกัน เย่หานรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกช่วงชิงไปจนแทบสำลักอากาศ

ในขณะที่บรรยากาศกำลังพุ่งแตะจุดสูงสุด ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก

เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

"พี่ ผม…"

แทบจะในเสี้ยววินาทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิด เย่หานก็เบิกตากว้าง รีบผลักหลีเฉิงเจ๋อออกทันที แล้วหันไปมองหน้าประตูห้องทำงานด้วยความเก้อเขิน

หลีเฉิงเจ๋อถูกผลักจนเซ ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่ทันตั้งตัว

ไม่ว่าใครก็ตาม หากถูกขัดจังหวะในเวลานี้ อารมณ์ย่อมต้องหงุดหงิดถึงขีดสุด หลีเฉิงเจ๋อใช้หลังมือเช็ดมุมปาก สายตาเย็นเยียบแฝงจิตสังหารรุนแรงตวัดมองไปยังผู้มาเยือน

"หลีรุ่ยหลิน ก่อนเข้าห้องไม่รู้จักเคาะประตูหรือ มารยาทของนายไปไหนหมด!"