บทที่ 59

"อ้อ แล้วพ่อก็บอกว่าจะให้ผมมาทำงานพาร์ตไทม์ช่วงปิดเทอมที่หลีซื่อด้วย พี่ชายผมยังขาดผู้ช่วยอยู่ไหมครับ ผมมาช่วยงานจิปาถะทั่วไปก็ได้นะ"

"เรื่องนี้คงต้องถามประธานหลีแล้วล่ะค่ะ"

"ก็น่าจะได้นะครับ ผมเห็นมีผู้ชายคนหนึ่งดูยังเด็กอยู่เลย เป็นเด็กฝึกงานหรือเปล่าครับ ผมมาฝึกงานบ้างก็ได้ ไม่เอาค่าจ้างก็ยังได้เลย หลักๆ คือไม่อยากอุดอู้อยู่บ้านน่ะครับ"

ผู้ช่วยโจวครุ่นคิดเล็กน้อย "คุณหมายถึงเย่หานหรือเปล่าคะ เขาไม่ได้มาฝึกงานหรอกค่ะ ถึงจะดูอายุยังน้อย แต่เก่งมากทีเดียว แถมยังเรียนรู้งานได้เร็วมากด้วย"

"ชื่อเย่หานเหรอครับ" หลีรุ่ยหลินยิ้มตาหยี "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็คนที่นั่งเยื้องๆ คุณนั่นแหละครับ หน้าตาหล่อดีนะ พี่โจว แผนกพวกพี่คัดหน้าตาตอนรับสมัครผู้ช่วยหรือเปล่าครับเนี่ย มีแต่หนุ่มหล่อสาวสวยทั้งนั้นเลย"

คำพูดนี้ถือเป็นการเอ่ยชมผู้ช่วยโจวไปด้วย ทำเอาเธอปลื้มจนหุบยิ้มไม่ลง

หลีรุ่ยหลินค่อยๆ หยอดคำถามทีละประโยคแบบนี้ หลอกถามข้อมูลของเย่หานออกมาจากปากของผู้ช่วยโจวได้จนหมด

และเพื่อไม่ให้เธอสงสัย หลีรุ่ยหลินยังแกล้งถามเรื่องผู้ช่วยอีกสองคนไปด้วย

ยิ่งฟัง หลีรุ่ยหลินก็ยิ่งรู้สึกใจแป้ว

เย่หานอายุน้อยกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก ตอนแรกเขานึกว่าอย่างน้อยก็น่าจะยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสองปี จะมาทำงานที่หลีซื่อได้ ยังไงก็ต้องเรียนจบมหาวิทยาลัยหรือไม่ก็มาฝึกงานถึงจะเข้ามาได้ไม่ใช่หรือ

สิบเก้า… คงไม่ใช่ว่าไม่ได้เรียนแม้แต่มหาวิทยาลัยหรอกนะ…

เดี๋ยวก่อน… เย่หานเป็นคนที่พี่สาวเขาฝากเข้ามางั้นเหรอ

ไม่ใช่สิ เขาเป็นแฟนพี่ชายไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมถึงไปเกี่ยวพันกับหลีถงอวี้ได้ล่ะ

ตอนที่ผู้ช่วยจางสัมภาษณ์งาน ก็ได้บอกกับทุกคนแล้วว่าผู้ช่วยคนใหม่นี้หลีถงอวี้เป็นคนแนะนำมา เรื่องพวกนี้ไม่ได้เป็นความลับอะไร ผู้ช่วยโจวจึงไม่ได้ปิดบัง และเล่าให้หลีรุ่ยหลินฟังตรงๆ

หลังจากผู้ช่วยโจวออกไป หลีรุ่ยหลินก็จิบน้ำผลไม้รสชาติห่วยแตกแก้วนั้นเข้าไปอีกอึกเพื่อดึงสติให้สมองใจเย็นลง

เขาก้มมองเวลา ยังไม่ถึงบ่ายสามโมง

หลีรุ่ยหลินจึงกดโทรศัพท์หาหลีถงอวี้

หลีถงอวี้รับสายอย่างรวดเร็ว "มีเรื่องอะไร โทรหาฉันในเวลาทำงานเนี่ยนะ"

หลีรุ่ยหลินเปิดประเด็นตรงๆ ทันที "พ่อจัดตารางเรียนพิเศษให้ฉันเพียบเลย ฉันเลยอยากจะมาทำงานเบ็ดเตล็ดที่บริษัท แต่พี่ไม่ยอม"

หลีถงอวี้หัวเราะเยาะเขาทันควัน "นายยังเรียนไม่จบ ม.ปลาย ด้วยซ้ำ ยังจะคิดมาทำงานที่บริษัทอีกเหรอ กลับบ้านไปเรียนพิเศษซะเถอะย่ะ"

"ทำไมถึงไม่เอาฉันล่ะ ฉันเห็นผู้ช่วยของเขาก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน แถมได้ยินว่าเธอเป็นคนแนะนำเข้ามาด้วยนี่"

"เหอะ นายจะเอาอะไรไปเทียบกับเขา เขาน่ะเก่งกว่านายตั้งเยอะ รู้จักกาลเทศะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฝากเขาเข้าไปได้เหรอ นายก็อยู่บ้านเป็นคุณชายน้อยไปนั่นแหละดีแล้ว"

นิสัยของหลีรุ่ยหลินเป็นอย่างไร มีหรือที่หลีถงอวี้จะไม่รู้ ทำอะไรตามแต่อารมณ์ เกลียดการถูกบังคับเป็นที่สุด

ขืนปล่อยให้ไปทำงานเข้าเก้าโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็นที่บริษัท พ่อคุณชายคนนี้ทนได้อย่างมากก็ไม่กี่วัน เดี๋ยวก็ต้องโวยวายขอกลับบ้านแล้ว

เมื่อถูกพี่สาวทั้งเยาะเย้ยทั้งดูถูก หลีรุ่ยหลินก็เริ่มมีน้ำโห พูดได้ไม่กี่ประโยคก็ตัดสายทิ้ง

หลีถงอวี้ที่โดนน้องชายตัดสายใส่สบถด่าไปสองสามคำ พลางคิดในใจว่านิสัยเสียแบบนี้ สมควรแล้วที่โดนพ่อด่า

หลีรุ่ยหลินกระดกน้ำผลไม้จนหมดแก้ว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของผู้ช่วย

ผู้ช่วยโจวเห็นเขาเดินออกมาก็รีบลุกขึ้นทันที "คุณชายน้อยหลี ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ"

ก่อนจะไปประชุม หลีเฉิงเจ๋อได้กำชับกับผู้ช่วยโจวไว้เป็นพิเศษว่าให้จับตาดูหลีรุ่ยหลินไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้เพ่นพ่านไปทั่วห้องทำงานจนรบกวนคนอื่น

ผู้ช่วยโจวแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ เพราะหลีรุ่ยหลินก็ไม่ใช่เด็กสามขวบแล้ว และไม่รู้ว่าทำไมหลีเฉิงเจ๋อถึงสั่งให้เธอคอยจับตาดูเขา แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของเจ้านาย เธอก็ต้องทำให้เรียบร้อย

หลีรุ่ยหลินถือแก้วเปล่าไว้ในมือ พลางหาข้ออ้าง "น้ำผลไม้หมดแล้วครับ"

ผู้ช่วยโจวหยิบเหยือกแก้วขนาดใหญ่ที่มีน้ำผลไม้คั้นสดใหม่ออกมาจากตู้เย็น แล้วยิ้มพลางพูดว่า "เดี๋ยวฉันยกเข้าไปไว้ในห้องทำงานให้นะคะ จะรับขนมปังด้วยไหม ในตู้เย็นก็มีนะ"

"อะไรก็ได้ครับ"

อาศัยจังหวะนี้ หลีรุ่ยหลินจ้องเขม็งไปยังเย่หานตาไม่กระพริบ พยายามจะจับพิรุธอะไรบางอย่างจากใบหน้าที่สงบนิ่งนั้น

เย่หานสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนที่คุณชายน้อยคนนี้เดินออกมาแล้ว ในใจเขานึกตำหนิว่าหลีเฉิงเจ๋อไม่รอบคอบเอาเสียเลย ขณะเดียวกันก็โทษตัวเองที่ไม่ระวังให้ดี ถ้าหากตอนนั้นลงกลอนประตูก็คงดี

แต่การลงกลอนประตูก็ดูพิลึกอยู่ดี ประธานบริษัทที่ไหนจะลงกลอนประตูตอนคุยงานกับผู้ช่วยกันล่ะ นั่นมันเท่ากับมีชนักติดหลังชัดๆ

สายตาของคุณชายน้อยคนนี้จ้องเขม็งจนร้อนแรงเกินไป เย่หานอยากจะทำเป็นมองไม่เห็นก็ทำไม่ได้ จนปัญญา เย่หานจึงเงยหน้าขึ้นสบสายตาคู่นั้น แล้วส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้

หลีรุ่ยหลินเบือนสายตาหนีอย่างไร้อารมณ์

เป็นจิ้งจอกจำแลงจริงๆ ด้วย มิน่าล่ะถึงได้ล่อลวงทั้งพี่ชายทั้งพี่สาวของเขาจนหลงกลได้

ก็แค่หน้าตาดีไม่ใช่หรือไง!

หลีรุ่ยหลินยิ่งรู้สึกดูแคลนเย่หานหนักขึ้นไปอีก หลีเฉิงเจ๋อตาต่ำขนาดไหนกัน ถึงได้มาถูกใจผู้ชายแบบนี้เข้าได้

ในสายตาของเขา พี่ชายคนโตของเขายอดเยี่ยมไร้ที่ติ ต่อให้จะชอบผู้ชาย ก็ควรจะต้องหาคนที่เพียบพร้อมที่สุด และมีฐานะทัดเทียมคู่ควรกันสิ

ส่วนเย่หานคนนี้ นอกจากหน้าตาแล้ว เขาก็มองไม่เห็นจุดเด่นอะไรเลยจริงๆ

ตอนที่หลีเฉิงเจ๋อกลับมา ก็เห็นหลีรุ่ยหลินนั่งขัดสมาธิเล่นเกมอยู่บนโซฟา ส่วนน้ำผลไม้เหยือกนั้นที่เขาสั่งให้ผู้ช่วยโจวผสมขึ้นมาเป็นพิเศษก็ถูกดื่มไปแล้วหนึ่งในสาม

รสชาตินั้น หลีรุ่ยหลินคงจะลืมไม่ลงไปอีกนาน

หลีเฉิงเจ๋อวางคอมพิวเตอร์ลงบนโต๊ะทำงาน แล้วเอ่ยถาม "นายจะกลับบ้านเมื่อไหร่"

หลีรุ่ยหลินตอบเสียงอู้อี้ "ถ้าพี่ไม่เพิ่มคาบเรียนให้ ฉันก็กลับ"

"นี่นายกำลังต่อรองกับฉันงั้นเหรอ"

"ยังไงฉันก็ไม่ยอมกลับไปทรมานอีกแล้ว พี่จะตบจะตีหรือจะด่าก็เอาเลย" หลีรุ่ยหลินยอมแพ้แบบไม่สนอะไรแล้ว หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้แค่ขู่เล่นๆ แน่ เขาพร้อมจะยัดตารางเรียนลงไปในช่วงเวลาพักผ่อนตอนค่ำที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขาจริงๆ เดิมทีชีวิตก็ลำบากยากเข็ญพออยู่แล้ว ขืนพี่ชายเข้ามาซ้ำเติมอีก เขาคงไม่มีชีวิตรอดแน่

หลีเฉิงเจ๋อแค่นยิ้มเย็นชา "ตัวเองทำอะไรไว้ไม่รู้ตัวหรือไง ฉันแค่ให้นายไปเรียนพิเศษก็นับว่าใจดีกับนายมากพอแล้ว"

จนถึงตอนนี้ ข้อความที่เขาส่งไปหาเย่หานก็ยังไม่มีการตอบกลับมาแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่อยากจะคุยกับเขา

หลีเฉิงเจ๋อเข้าใจดี ตกลงกันไว้ว่าจะปิดบังความสัมพันธ์ แต่กลับถูกเจ้าทื่อหลีรุ่ยหลินคนนี้พรวดพราดเข้ามาเห็นเข้า แถมยังเป็นในสภาพแบบนั้นอีก เย่หานเป็นคนที่รักศักดิ์ศรีมาก จะรู้สึกเคืองใจก็เป็นเรื่องธรรมดา

และคนที่ต้องมารับอารมณ์เคืองใจเหล่านั้น ก็คือหลีเฉิงเจ๋อคนนี้

คาดเดาได้เลยว่า ต่อไปนี้เย่หานคงจะยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น ดีไม่ดีการเจอกันตามลำพังช่วงพักเที่ยงก็อาจจะถูกยกเลิกไปด้วย…

ยิ่งคิดหลีเฉิงเจ๋อก็ยิ่งโมโห ใบหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างก็แทบจะควบคุมไม่อยู่

หลีรุ่ยหลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันจะบอกพี่ให้นะ การใช้ความรุนแรงในครอบครัวมันผิดกฎหมาย ถึงพี่จะเป็นพี่ชายแท้ๆ ของฉัน ก็ทำผิดกฎหมายไม่ได้หรอกนะ…"

หลีเฉิงเจ๋อหัวเราะในลำคอ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นนำเอกสารเข้ามาส่ง

หลีรุ่ยหลินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถือว่ารอดตัวไปได้หวุดหวิด เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พี่ชายมาคิดบัญชีแค้นย้อนหลัง หลีรุ่ยหลินจึงแกล้งอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำแล้วรีบเผ่นหนีออกมาทันที

หลีรุ่ยหลิน "…"

เย่หาน "…"

คนเราเวลาจะซวย ต่อให้ดื่มน้ำเปล่ายังสำลักติดคอได้ คำเปรียบเปรยนี้ช่างเหมาะกับหลีรุ่ยหลินที่สุดแล้ว

ยิ่งไม่อยากเจอใคร โชคชะตาก็ยิ่งชักพาให้มาเจอกัน จนต้องมาเผชิญหน้ากับเย่หานในห้องน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้

เย่หานกำลังล้างมืออยู่ที่อ่างล้างมือ พลันมองเห็นใบหน้าที่ละม้ายคล้ายหลีเฉิงเจ๋ออยู่สามส่วนสะท้อนอยู่ในกระจก

หน้าตาของหลีรุ่ยหลินจัดว่าหล่อเหลาคมเข้ม อาจเพราะยังอายุน้อย บนใบหน้าจึงยังคงมีความทะนงตนตามประสาวัยรุ่นติดอยู่ โครงสร้างดวงตาคล้ายคลึงกับหลีเฉิงเจ๋อมาก ต่างกันเพียงแค่ดวงตาของเขาเป็นสีดำสนิท ในบรรดาสามพี่น้องตระกูลหลี ดูเหมือนจะมีเพียงหลีเฉิงเจ๋อคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับสืบทอดสีตามาจากคุณยาย