บทที่ 60

ทั้งสองคนเดินมาถึงบันไดหนีไฟตรงหัวมุมโซนสูบบุหรี่ หลีรุ่ยหลินยังคงเงียบกริบ ไม่ยอมพูดจาแม้แต่คำเดียว

เย่หานจึงเอ่ยถาม "นายอยากถามอะไรเหรอครับ"

"หืม? นายเป็นคนเรียกฉันมาไม่ใช่เหรอ ก็ต้องเป็นนายที่อยากพูดอะไรหรือเปล่า"

เย่หานชี้ไปข้างหลัง "แล้วเมื่อกี้ที่ห้องน้ำ นายเรียกผมทำไมล่ะครับ"

หลีรุ่ยหลินถึงกับพูดไม่ออก เมื่อกี้เขาตั้งใจจะพูดอะไรนะ พอโดนขัดจังหวะทีเดียวก็ลืมไปหมดเลย

บรรยากาศแห่งความเงียบงันเริ่มโรยตัวระหว่างคนทั้งคู่

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะครับ"

หลีรุ่ยหลินคิดในใจ ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ถ้าไม่ได้ถามสักคำคงคันหัวใจแย่

"นาย… นายกับพี่ชายฉัน คบกันจริงๆ เหรอ"

เย่หานเห็นเขากลั้นอยู่นานสองนาน แต่เค้นออกมาได้แค่นี้ ก็อดยิ้มไม่ได้

"ประธานหลีว่ายังไงล่ะครับ"

หลีรุ่ยหลิน "…"

จะว่ายังไงได้อีกล่ะ ก็เปิดตัวยอมรับตรงๆ ต่อหน้าน้องชายผู้อ่อนแอไร้ทางสู้อย่างเขาน่ะสิ เกือบทำให้เขาตกใจตายแล้วเนี่ย

เย่หานอ่านสีหน้าเขาก็พอจะเดาคำพูดของหลีเฉิงเจ๋อออก ดูท่าคุณชายน้อยคนนี้จะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้วจริงๆ

เย่หานแอบถอนหายใจ ความรักครั้งนี้ พ่อแม่ฝ่ายนั้นยังไม่ทันรู้เรื่อง ก็ดันมาสร้างความแตกตื่นให้ต้นกล้าของชาติเสียก่อนแล้ว

"ก็ตามที่ประธานหลีบอกครับ ถ้านายมีข้อสงสัยอะไร ไปถามเขาโดยตรงได้เลย"

ทั้งสองยังคุยกันไม่กี่คำ โทรศัพท์ของหลีรุ่ยหลินก็ดังขึ้น

พอเห็นหน้าจอโชว์ชื่อ 'พี่' หลีรุ่ยหลินก็เบะปากแล้วกดรับสาย

"อยู่ไหน"

หลีรุ่ยหลินตอบ "อยู่ที่บริษัทสิครับ"

ปลายสายพูดดักคอทันที "อยู่กับเย่หานใช่ไหม"

หลีรุ่ยหลิน "…"

พี่เขาแอบติดกล้องวงจรปิดไว้ที่บันไดหนีไฟหรือไง รู้ดีไปหมด

หลีเฉิงเจ๋อสังเกตเห็นว่าน้องชายหายไป พอเดินออกมาดู ที่นั่งของเย่หานก็ว่างเปล่า ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก

ส่งข้อความหาเย่หาน อีกฝ่ายก็ไม่ตอบ เลยต่อสายตรงหาน้องชายทันที

"อยู่ไหน"

"บันไดหนีไฟตรงหัวมุมโซนสูบบุหรี่ครับ"

"เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้"

หลีรุ่ยหลิน "…อืม"

เขาทำหน้าตาย พลางคิดในใจว่าที่พี่ชายร้อนรนถามหาขนาดนี้ คงไม่ได้เป็นห่วงเขาหรอก แต่เป็นเพราะ…

"เดี๋ยวพี่ฉันก็มาแล้ว นายเป็นคนเรียกฉันออกมาเองนะ อธิบายเอาเองก็แล้วกัน"

ก็แค่กลัวว่าเขาจะไปชักสีหน้าใส่เจ้าจิ้งจอกหนุ่มนี่ไม่ใช่หรือไง เขาจะไปหาเรื่องรังแกพนักงานตัวเล็กๆ ทำไมกันเล่า!

ชิ

เย่หาน "…"

ที่หาที่ลับตาคนคุย ก็เพราะเห็นว่าคุณชายน้อยคนนี้มีเรื่องอยากพูดไม่ใช่หรือไง เขาเองก็ไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินเหมือนกันนั่นแหละ

หลีเฉิงเจ๋อมาถึงอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ใครเพิ่งมาสูบบุหรี่แถวนี้ แถบนี้จึงยังคงมีกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอยู่

"พวกเราลงไปข้างล่างกันเถอะ"

ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะพูดคุยกัน

เย่หานมองเขา ยิ้มอย่างสุภาพและเว้นระยะห่าง "ประธานหลีครับ ผมแค่ออกมาสูดอากาศเฉยๆ งานยังค้างอยู่อีกนิดหน่อย ขอตัวกลับไปทำก่อนนะครับ"

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองเขา "พักสักหน่อยเถอะ ในรถมีพุดดิ้งคาราเมลที่เตรียมไว้ให้คุณ พอดีเลย ลงไปกินสิ"

เขาเป็นคนสั่งให้คนขับรถซื้อมาแช่ไว้ในตู้เย็น กะว่าจะพาเย่หานกลับบ้านด้วยกันตอนเย็น แต่ตอนนี้… เขาเหลือบมองหลีรุ่ยหลิน ในเมื่อมีก้างขวางคอเพิ่มมาคนหนึ่ง แผนการช่วงค่ำคงต้องเปลี่ยนแล้ว

หลีรุ่ยหลิน "…"

ดี ดีจริงๆ เห็นเขาเป็นธาตุอากาศไปแล้วสินะ

ทั้งสามคนเดินไปที่ลิฟต์ด้วยกัน

ตอนจะเข้าลิฟต์ เย่หานเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดประตูค้างไว้ รอจนพี่น้องตระกูลหลีเข้าไปก่อน ตัวเองถึงค่อยก้าวตามเข้าไป

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยปากตรงๆ "เย่หาน นี่หลีรุ่ยหลิน น้องชายผม เรียกชื่อเขาเฉยๆ ก็พอ"

พูดจบ ก็หันไปสั่งหลีรุ่ยหลิน "ทักทายพี่สะใภ้หรือยัง"

เย่หาน "…"

หลีรุ่ยหลิน "…"

สีหน้าของทั้งสองคนซับซ้อนขึ้นมาทันที

เย่หานขยับปากเล็กน้อย สุดท้ายก็กลืนคำพูดที่ยังไม่ได้เอ่ยลงคอไป

ส่วนหลีรุ่ยหลินไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว ขอแค่ให้พี่ชายปล่อยเขาไปก็พอ

"พี่สะใภ้"

พอโดนเรียกแบบนี้ เย่หานก็รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

เขาไม่อยากเป็นพี่สะใภ้สักนิด

สายตาคมกริบตวัดมองหลีเฉิงเจ๋อ แต่อีกฝ่ายกลับดูพึงพอใจมากแล้วบอกว่า "อยู่ข้างนอกค่อยเรียกพี่ นายรู้สถานะของเขาก็พอแล้ว"

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นใต้ดินสอง รถของหลีเฉิงเจ๋อจอดอยู่ในช่องจอดส่วนตัว วันนี้เขาใช้รถตู้ผู้บริหาร เบาะแถวหลังนั่งได้สี่คน

หลีเฉิงเจ๋อหยิบพุดดิ้งออกจากตู้เย็นในรถแล้วยื่นให้เย่หาน ก่อนจะหันไปมองน้องชายที่นั่งอยู่ด้านหลัง "นายจะกินไหม"

"กินครับ"

ทำไมจะไม่กินล่ะ วันนี้เขาเจอเรื่องสะเทือนใจมามากเกินไป ต้องหาของหวานมาปลอบประโลมตัวเองสักหน่อย

หลังจากกินขนมหวานเสร็จ หลีเฉิงเจ๋อก็พูดกับเย่หาน "หลีรุ่ยหลินปากแข็ง คุณวางใจได้ ทางบ้านผมจะยังไม่รู้เรื่องนี้ รอจังหวะเวลาเหมาะสมแล้วผมจะบอกพวกเขาเอง"

หลีรุ่ยหลินที่กำลังเคี้ยวพุดดิ้งอยู่รู้สึกกดดันมหาศาล

เย่หานเวลาอยู่ต่อหน้าคนนอกมักจะสุภาพเรียบร้อยเสมอ เขามองหลีรุ่ยหลินด้วยแววตารู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะครับ วันนี้ทำให้นายตกใจเลย"

หลีรุ่ยหลินคิดในใจ นั่นไม่ได้เรียกว่าตกใจแล้ว นั่นมันเกือบพาเขาส่งยมโลกชัดๆ

แต่ปากกลับตอบอย่างไว้เชิงว่า "ก็พอทนครับ"

หลีเฉิงเจ๋อพอใจกับท่าทีของเขามาก "ฉันให้คนขับรถเตรียมพานายกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวเขาก็มาถึง"

หลีรุ่ยหลินแผ่รังสีต่อต้านออกมาทั้งตัว "ผมไม่กลับ"

"คลาสเรียนช่วงบ่ายวันนี้ ฉันเลื่อนไปเป็นช่วงค่ำให้แล้ว เริ่มตอนหกโมงเย็น พอกลับไปตอนนี้ นายยังมีเวลาพักผ่อนอีกหนึ่งชั่วโมง"

แบบนั้นยิ่งกลับไม่ได้เข้าไปใหญ่!

ต่อหน้าเย่หาน หลีรุ่ยหลินไม่อาจทำตัวงอแงโดดเรียนได้ จึงได้แต่พูดเสียงอู้อี้ "ผมช่วยทำงานจิปาถะให้พี่ที่บริษัทก็ได้นี่ครับ"

อย่างน้อยก็ยังพอมีเวลาหายใจหายคอแอบอู้งานได้บ้าง

หลีเฉิงเจ๋อตอบเสียงเรียบ "คนในบริษัทมีพอแล้ว ไม่ได้ขาดนายคนเดียว"

"งั้นผมไปฝั่งพี่สาวก็ได้"

หลีถงอวี้ไม่มีทางปล่อยให้เขาไปอู้งานที่บริษัทแน่นอน

"เธอก็ไม่เอานายเหมือนกัน"

หลีรุ่ยหลิน "…"

ใครๆ ก็บอกว่าลูกคนเล็กมักจะได้รับการเอาใจที่สุด แล้วทำไมในบ้านหลังนี้เขากลับมีสถานะต่ำต้อยที่สุดกันล่ะ

"ยังไงผมก็ไม่กลับ"

เขาดูออกแล้ว ขอแค่เย่หานยังอยู่ที่นี่ พี่ชายก็จะไม่มีทางพูดจารุนแรงเกินไปเด็ดขาด

เย่หานมองหลีเฉิงเจ๋อที มองหลีรุ่ยหลินที เห็นสองพี่น้องต่างก็สีหน้าไม่ค่อยดี จึงเอ่ยตัดบทอย่างเด็ดขาด "ผมขอตัวขึ้นไปก่อนนะครับ ประธานหลี เชิญท่านทำงานต่อเถอะครับ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

ดีจริงๆ กลับไปเป็นประธานหลีอีกแล้ว

จากการตื๊ออย่างไม่ยอมแพ้ของหลีรุ่ยหลิน ท้ายที่สุดหลีเฉิงเจ๋อก็เพิ่มคอร์สเรียนให้เขาแค่วิชาเดียว อย่างน้อยก็ยังเหลือเวลาให้เขาได้หายใจบ้าง

ถือว่าเป็นการระบายความหงุดหงิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจของประธานหลีไปในตัว

หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ซ้ำรอย เย่หานจึงปฏิเสธการแสดงความรักในห้องทำงานของหลีเฉิงเจ๋ออย่างเด็ดขาด

คราวนี้คนที่มาเจอเป็นหลีรุ่ยหลินยังพอทำเนา แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นพ่อของหลีเฉิงเจ๋อขึ้นมา เย่หานก็นึกไม่ออกเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

เมื่อแฟนหนุ่มมีท่าทีเด็ดเดี่ยว ทั้งคู่จึงต้องกลับไปสู่ช่วงเวลาที่ทำได้แค่จับมือกันเงียบๆ ในรถเหมือนเดิม

สุดสัปดาห์ หลีเฉิงเจ๋อพาเย่หานไปที่โชว์รูมรถยนต์ หลังจากลองขับไปหลายคัน สุดท้ายก็เลือกเบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล

ตามเหตุผลของเย่หานก็คือ รถคันนี้ขับสบายที่สุด และดูเรียบหรูไม่สะดุดตาเกินไป

หลีเฉิงเจ๋อถามขึ้น "คุณไม่ชอบรถสปอร์ตของแลมโบร์กินีเหรอ"

เย่หาน "…"

รถที่รูปทรงโฉบเฉี่ยวเท่บาดใจ ใครบ้างจะไม่ชอบ แต่ว่ามันเด่นเกินไป เขาคงไม่สามารถขับไปเร่งเครื่องเสียงดังลั่นกลางใจเมืองได้ทุกวันหรอกนะ

"รถคันนั้น ไม่เหมาะกับผมหรอกครับ"

เขาพูดอย่างอ้อมค้อม หลีเฉิงเจ๋อก็เข้าใจความหมายของเขาได้ทันที หลักๆ ก็คือไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาจนเกินไป

"เอาเถอะ งั้นผมสั่งจองพร้อมกันไปเลย ไว้ว่างๆ จะพาคุณไปลองขับในสนามแข่ง"

รถยนต์จำเป็นต้องสั่งจองล่วงหน้า ประมาณครึ่งเดือนถึงจะได้รถ เมื่อถึงเวลานั้น ใบขับขี่ของเย่หานก็คงได้มาแล้ว และสามารถขับลงถนนจริงได้พอดี

พอลู่อวี้เซวียนรู้ว่าเขาซื้อรถให้เย่หาน ก็เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่าเมื่อไหร่จะได้ไปประลองความเร็วที่คลับด้วยกันสักที รถสปอร์ตในโรงรถของเขาใกล้จะขึ้นราหมดแล้ว

เย่หานที่เพิ่งจะได้ใบขับขี่มาหมาดๆ "…"