บทที่ 61

วันที่ยี่สิบห้ากรกฎาคมตรงกับวันศุกร์ และเป็นวันเกิดของเย่หาน

วันเกิดของเจ้าของร่างเดิมไม่เหมือนกับของเย่หาน เพราะร่างนี้เกิดในช่วงกลางฤดูร้อน

ส่วนวันเกิดเดิมของเย่หานนั้นอยู่ในช่วงต้นฤดูหนาว ท่านแม่เคยบอกไว้ว่าเขาเกิดในวันที่หิมะแรกโปรยปรายลงมายังเมืองหลวง

สำหรับตัวเขาแล้ว ยังไม่ค่อยคุ้นชินกับวันเกิดใหม่นี้นัก อีกทั้งคนในครอบครัวก็ไม่มีใครอยู่แล้ว จึงไม่มีอะไรจำเป็นต้องฉลอง พอถึงวันนี้จริงๆ ในหัวของเย่หานจึงไม่ได้นึกถึงเรื่องวันเกิดเลยแม้แต่น้อย

ช่วงพักเที่ยง เย่หานลุกขึ้นเตรียมจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร กลับถูกหลีเฉิงเจ๋อเรียกตัวออกไปเสียอย่างนั้น

หลีเฉิงเจ๋อปฏิเสธนัดมื้อเที่ยงนัดหนึ่งไป แล้วตั้งใจเคลียร์เวลาพาเย่หานไปกินข้าวที่ภัตตาคารบนหอคอยชื่อดัง

เย่หานสงสัยเล็กน้อย "ทำไมจู่ๆ ถึงออกมากินข้าวข้างนอกล่ะครับ"

เขาจำได้ชัดเจนว่าวันนี้หลีเฉิงเจ๋อมีกำหนดการอื่น

หลีเฉิงเจ๋อ "…ไม่มีอะไร แค่อยากกินสเต๊กของที่นี่น่ะ"

อาหารฝรั่งของที่นี่เป็นแบบประยุกต์ มีการปรับรสชาติให้เข้ากับคนเมืองเผิงเฉิง เย่หานเคยมากับหลีเฉิงเจ๋อครั้งหนึ่งและชอบรสชาติของที่นี่มากเช่นกัน

เพียงแต่มันอยู่ไกลจากบริษัท มื้อเที่ยงทั้งสองคนจึงไม่ค่อยเลือกมาที่นี่เท่าไรนัก

ภัตตาคารบนหอคอยอยู่ชั้นบนสุด สามารถมองเห็นทิวทัศน์อันงดงามของเผิงเฉิงได้ทั่วทั้งเมือง

รอบด้านล้วนเป็นตึกสูงระฟ้า แต่ตำแหน่งของภัตตาคารแห่งนี้สูงที่สุด มองจากชั้นบนสุดลงไปจะเห็นได้หมดจดโดยไม่มีอะไรบดบัง แม้กระทั่งสะพานข้ามแม่น้ำที่อยู่ห่างออกไปสิบกิโลเมตรก็ยังมองเห็น

ทั้งสองคนกินมื้อเที่ยงเสร็จ จนกระทั่งบริกรยกเค้กก้อนเล็กขึ้นมาเสิร์ฟพร้อมกับเอ่ยอวยพรว่าสุขสันต์วันเกิด เย่หานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

อ้อ ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันเกิดของเขานี่เอง

หลีเฉิงเจ๋อพูดอย่างอ่อนใจ "ผมส่งสัญญาณให้คุณตั้งหลายวันก่อน นึกว่าคุณจะบอกผมเองเสียอีก ไม่คิดเลยว่าคุณจะลืมไปเองด้วยซ้ำ"

เย่หาน "ช่วงนี้เรื่องเยอะไปหน่อยครับ"

เขากำลังเตรียมตัวสอบเพื่อศึกษาต่อ เครือหลีซื่อมีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยเผิงเฉิง จึงมีโควตาภายในให้เย่หานเข้าร่วมได้ สถาบันที่เขาเคยเลือกไว้ก่อนหน้านี้ก็เลยไม่ได้สอบต่อ ดังนั้นช่วงนี้เขาจึงโหมอ่านหนังสือทบทวนอย่างเอาเป็นเอาตาย นอกเหนือจากเวลาทำงานแล้วก็ทุ่มเทให้เรื่องนี้ทั้งหมด จนถึงขั้นละเลยหลีเฉิงเจ๋อไปบ้าง แต่หลีเฉิงเจ๋อเองก็งานยุ่ง จึงไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ

เย่หานแบ่งเค้กชิ้นเล็กๆ ให้หลีเฉิงเจ๋อครึ่งหนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางกล่าว "ใส่ใจจังเลยนะครับ คุณแฟน"

เขาไม่เคยบอกวันเกิดของตัวเอง คงเป็นหลีเฉิงเจ๋อที่เปิดดูใบประวัติพนักงานเข้าทำงานถึงได้รู้

หลีเฉิงเจ๋อบอกว่า "ของขวัญอยู่ที่บ้าน ตอนเย็นจะพาคุณกลับไปเอา"

เย่หานนึกสงสัย "ยังมีของขวัญอีกเหรอครับ"

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเขาเรียบๆ บอกเพียงว่าตอนเย็นเดี๋ยวก็รู้เอง

คราวก่อนหลีรุ่ยหลินบังเอิญมารู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเข้า หลีเฉิงเจ๋อจึงเล่าสถานการณ์ที่บ้านให้เย่หานฟังคร่าวๆ ฟังดูเรียบง่ายมาก มีพ่อรวย แม่สวย น้องสาวกับน้องชายนิสัยร่าเริงน่ารัก และมีตัวเขาที่เพียบพร้อม เรียกได้ว่าหลีเฉิงเจ๋อมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจเรื่องของตัวเองมากที่สุด

เย่หานเองก็สรุปสถานการณ์ของตัวเองให้อีกฝ่ายฟังเช่นกัน

สำหรับพวกเขาแล้ว สถานการณ์ค่อนข้างคล้ายกัน คือต่างคนต่างเป็นผู้ตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้

ตอนแรกหลีเฉิงเจ๋อยังกังวลว่าเย่หานจะไม่อยากฉลองวันเกิดเพราะไม่มีคนในครอบครัวอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อเห็นท่าทางของเย่หาน การคาดเดาของเขาก็คงจะผิดไป เย่หานแค่ลืมไปเองจริงๆ

งานในช่วงบ่ายเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น วันนี้หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้ให้คนขับรถมารับส่ง แต่เป็นฝ่ายขับรถพากลับเอง

เส้นทางที่รถแล่นไปไม่เหมือนกับวันปกติทั่วไป

เย่หานมองทิวทัศน์แปลกตาข้างหน้าต่างแล้วเอ่ยถาม "วันนี้ไม่กลับบ้านเหรอครับ"

มุมปากของหลีเฉิงเจ๋อยกขึ้น "วันนี้กลับอีกบ้านหนึ่ง"

แม้ห้องชุดนั้นจะมีพื้นที่กว้างขวาง แต่มันก็ยังไม่พอให้เขาจัดเซอร์ไพรส์วันเกิดของวันนี้อยู่ดี

หลีเฉิงเจ๋อพาเย่หานมาถึงหน้าบ้านพักตากอากาศสามชั้นหลังหนึ่ง รั้วรอบบ้านประดับด้วยไฟดวงเล็กเจ็ดสี กุหลาบเลื้อยพันเกี่ยวอยู่บนรั้วเหล็กดัดสีดำ เพิ่มความรู้สึกลึกลับน่าค้นหาให้แก่ตัวบ้าน ในลานบ้านมีสระน้ำ ปลาคาร์ปหลากสีสันกำลังแหวกว่ายอย่างร่าเริงอยู่ภายในนั้น

เย่หานหันไปมองชายหนุ่ม "เข้าไปตอนนี้เลยไหมครับ"

หลีเฉิงเจ๋อดึงผ้าไหมสีขาวนวลออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วนำมาผูกปิดตาเขาไว้ "อืม ผมพาคุณเข้าไปเอง"

ทำตัวมีลับลมคมในเสียจริง

เย่หานนึกสงสัยอยู่บ้างว่าข้างในบ้านจัดอะไรเอาไว้กันแน่

ดวงตาของเขามองไม่เห็น มีมือของหลีเฉิงเจ๋อคอยจูง นำพาให้ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปในตัวบ้านทีละก้าว

เมื่อผ่านโถงทางเข้า เดินไปได้ราวๆ ห้าสิบเมตร เย่หานก็ได้กลิ่นหอมของดอกไม้

หลีเฉิงเจ๋อจูงเขามาหยุดยืนนิ่ง "เรียบร้อยแล้ว"

ผ้าไหมถูกปลดออกกะทันหัน เย่หานลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางดงดอกกุหลาบสีแดงและขาว ดอกกุหลาบถูกจัดวางเรียงรายตั้งแต่โถงทางเข้าทอดยาวไปจนถึงชั้นบน เหลือไว้เพียงทางเดินแคบๆ ที่พอให้คนสองคนเดินผ่านได้เท่านั้น

ตัวบ้านได้รับการออกแบบสไตล์โมเดิร์นเรียบง่าย การจัดวางกุหลาบจึงดูงดงามมีชั้นเชิง ไม่ได้ทำให้รู้สึกรกหรืออึดอัดจนเกินไป

หลีเฉิงเจ๋อยืนตระหง่านสง่างาม ยิ้มน้อยๆ ท่ามกลางดงดอกไม้ "สุขสันต์วันเกิดนะ เย่หาน"

เมื่อมองไปยังทะเลดอกไม้ที่ทอดตัวลงมาจากบันไดราวกับสายน้ำตก ลูกกระเดือกของเย่หานก็ขยับขึ้นลง อลังการเกินไปแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อเหมากุหลาบมาทั้งเมืองเพื่อเอามากองไว้ที่นี่เลยหรืออย่างไร

บนบันไดปูด้วยพรมแดง หลีเฉิงเจ๋อยกมือขึ้นอย่างสุภาพบุรุษ "ของขวัญอยู่ชั้นบน ขึ้นไปดูกับผมเถอะ"

ห้องรับแขกชั้นหนึ่งของบ้านหลังนี้เพดานสูงมาก สูงถึงห้าเมตร โคมไฟระย้าเหนือศีรษะส่องประกายระยิบระยับราวกับธารดวงดาว แก้วผลึกโปร่งแสงสะท้อนประกายแสงสีราวกับสายรุ้ง

ทั้งสองคนเดินขึ้นมาจนถึงชั้นสาม และมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่ประตูปิดสนิทห้องหนึ่ง หลีเฉิงเจ๋อให้เย่หานเป็นคนเปิดประตู

"ข้างในคือเซอร์ไพรส์ที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ"

เย่หานยิ้ม "รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยนะครับ"

พูดพลาง ยื่นมือออกไปบิดเปิดประตูที่ปิดสนิทนั้น

ห้องขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ไปถึงครึ่งหนึ่งของชั้นสามเป็นห้องโถงกว้าง เมื่อผลักประตูเข้าไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือห้องหนังสือที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศโบราณอันสง่างาม

ตู้หนังสือทั้งสี่ด้านสูงจรดเพดานอัดแน่นไปด้วยหนังสือ บนตู้ยังระบุหมวดหมู่อย่างชัดเจน ทั้งประวัติศาสตร์ วรรณกรรม การเงิน รวมถึงหนังสือนวนิยายหลากหลายประเภท…

ตรงกลางของห้องหนังสือห้องนี้ มีโต๊ะไม้จันทน์สูงระดับเอวตั้งอยู่ บนโต๊ะมีกู่ฉินสีดำขลับตัวหนึ่งวางไว้

เย่หานยื่นมือออกไป ดีดสายฉินเบาๆ สายหนึ่ง

เสียงฉินอันกังวานใสดังก้องสะท้อนอยู่ภายในห้อง

เพียงแค่ได้ยินเสียงกังวานนี้ก็รู้ได้ทันทีว่า ฉินตัวนี้ไม่ใช่ของธรรมดาสามัญ

หลีเฉิงเจ๋อมองดูสีหน้าดีใจที่ไม่ได้คิดจะปิดบังของเขา ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเย่หานชอบของขวัญวันเกิดชิ้นนี้มากแค่ไหน

เย่หานเชี่ยวชาญการดีดฉิน เขาคิดจะหากู่ฉินดีๆ ที่เหมาะสมให้เย่หานมานานแล้ว จึงให้คนช่วยตามหาอยู่เกือบสองสัปดาห์ กว่าจะได้ข่าวคราวจากผู้สะสมส่วนตัวรายหนึ่ง ต้องใช้เวลาเจรจาอยู่นาน ในที่สุดก็ได้มาครอบครองก่อนถึงวันเกิดจนได้

สายตาของเย่หานไล่มองตั้งแต่ตัวฉินไปจนทั่วทั้งห้องหนังสือ เขามองดูทีละส่วนอย่างละเอียด

ทั้งบ้านหลังนี้ ห้องหนังสือห้องนี้ และฉินตัวนี้ ไม่รู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อเริ่มจัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไร เมื่อเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่จัดวางไว้นั้นถูกใจเย่หานไปเสียหมด ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยเลย

แม้กระทั่งวันเกิดที่แม้แต่ตัวเขาเองยังละเลย กลับได้รับการใส่ใจอย่างละเอียดถี่ถ้วนจากหลีเฉิงเจ๋อ เพื่อมอบเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนี้ให้แก่เขา

"หลีเฉิงเจ๋อ"

"หืม?"

เย่หานเอ่ยอย่างจริงจัง "ผมโชคดีจริงๆ ที่ได้มาพบคุณ"

นี่คือคำสารภาพความในใจที่จริงใจที่สุดของเย่หาน

ก่อนหน้าที่จะได้พบหลีเฉิงเจ๋อ เขาไม่เคยมีความคิดเพ้อฝันเกี่ยวกับคู่ชีวิตในอนาคตเลย บางทีตอนอายุสิบสามสิบสี่ปี เขาอาจจะเคยคิดว่าวันข้างหน้าคงจะได้แต่งงานกับสตรีที่มีชาติตระกูลดีสักคนเพื่อเกื้อหนุนซึ่งกันและกันกับจวนตระกูลเย่ จะเป็นใครก็ไม่สำคัญ ขอแค่มีประโยชน์ต่อตระกูลก็พอ

ทว่าในเวลานี้ เขากลับรู้สึกว่า คนอื่นจะดีเลิศสักเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบกับหลีเฉิงเจ๋อได้แม้เพียงเศษเสี้ยว

ยามมองผู้อื่นล้วนเป็นเพียงแมกไม้ มีเพียงยามมองเจ้าเท่านั้นที่เห็นเป็นขุนเขาตระหง่าน

หลีเฉิงเจ๋อยื่นมือออกไปลูบหัวเขา "พวกเราต่างก็โชคดีด้วยกันทั้งคู่"