บทที่ 62

ความเมื่อยล้าระบมช่วงเอวและสะโพกเริ่มทุเลาลงจากการนวดคลึงของหลีเฉิงเจ๋อ เย่หานนอนคว่ำเกยอยู่บนแผงอกเปลือยเปล่าของเขา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน "ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ"

มือขวาของหลีเฉิงเจ๋อยังคงกดนวดตามจุดชีพจรให้เขา ส่วนมือซ้ายคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู "สิบเอ็ดโมงแล้ว"

เย่หาน "…"

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขานอนตื่นสายขนาดนี้

"เมื่อคืนผมหลับไปตอนกี่โมงครับ"

หลีเฉิงเจ๋อชะงักไปนิด "น่าจะตีสอง"

เพราะตอนที่เขาอุ้มเย่หานไปอาบน้ำ ก็ตีสองพอดี

เย่หานลองคำนวณเวลาคร่าวๆ เข้านอนตอนสี่ทุ่ม ตีสองก็แปลว่า…

"หลีเฉิงเจ๋อ คุณนี่มันสัตว์ป่าชัดๆ" เย่หานต่อว่าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย

มิน่าเล่า ตื่นมาช่วงล่างถึงได้เหมือนเป็นอัมพาตไปครึ่งตัว ใครเขาจะนึกล่ะว่าเปิดซิงครั้งแรกจะโดนกินจนอิ่มแปล้ขนาดนี้

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมผิดเอง"

เย่หานรู้สึกเจ็บคอเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเมื่อคืนร้องออกมานานเกินไป จึงเอ่ยความต้องการขึ้น "ผมอยากดื่มน้ำต้มสาลี่ครับ"

มือของหลีเฉิงเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่ง "เดี๋ยวผมให้แม่บ้านเตรียมให้นะ"

"ต้องใช้โถกระเบื้องเคลือบสีขาวตุ๋นในหม้อน้ำร้อนนะครับ สาลี่ไม่ต้องปอกเปลือก แค่ใช้เกลือล้างผิวให้สะอาด เอาเมล็ดออก แล้วก็ไม่ต้องใส่น้ำตาลเยอะเกินไป"

ตอนที่เย่หานรู้สึกระคายคอ ท่านแม่มักจะให้สาวใช้ประจำตัวต้มน้ำสาลี่แบบนี้ให้ดื่ม มันช่วยให้ชุ่มคอและไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป

"ได้ อยากกินอะไรอีกไหม" หลีเฉิงเจ๋อเปี่ยมด้วยความอดทน มือหนึ่งนวดคลึงจุดที่เขายังปวดเมื่อย อีกมือคอยประคบประหงมเอาใจ

"ไม่มีแล้วครับ"

เขาแค่อยากดื่มเจ้านี่อย่างเดียว

หลีเฉิงเจ๋อส่งข้อความไปหาแม่บ้าน บอกให้เธอตุ๋นตามความต้องการของเย่หานแล้วเอามาส่งให้

อาจเพราะรู้สึกผิดอยู่ในใจ หลีเฉิงเจ๋อจึงยอมตามใจเย่หานทุกอย่าง แม้อาหารเช้าก็ยังยกเข้ามาให้กินถึงในห้องนอน

เรื่องนี้ทำให้เย่หานคิดขึ้นมาได้ว่า ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยท่อนล่างจริงๆ ขอแค่เรื่องบนเตียงราบรื่น นิสัยเสียเรื่องอื่นก็หายวับไปหมด

ดูหลีเฉิงเจ๋อสิ แม้แต่อาการรักความสะอาดเกินเหตุที่เคยมี ก็ยังพลอยหายไปด้วย

หลังจากได้ดื่มน้ำสาลี่ อารมณ์ของเย่หานก็ดีขึ้นบ้าง

ร่างกายที่ยังไม่สะดวกทำให้เขาทำได้แค่นอนคว่ำหรือนอนตะแคงเล่นโทรศัพท์ หลีเฉิงเจ๋ออยู่เป็นเพื่อน นอนเกลือกกลิ้งบนเตียงในยามกลางวันแสกๆ เย่หานพักฟื้นอยู่บนเตียงได้ชั่วโมงครึ่ง ก็ชักจะทนนอนเฉยๆ ต่อไปไม่ไหวแล้ว

เขาโยนโทรศัพท์ไปข้างตัว "ผมอยากขึ้นไปชั้นสามครับ"

ชั้นสามคือห้องสมุดเล็กๆ ที่หลีเฉิงเจ๋อจัดเตรียมไว้ให้เขา แต่ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ การเดินขึ้นบันไดก็นับเป็นความทรมานอย่างหนึ่ง

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเขา "คุณอยากอ่านเล่มไหน เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้"

เก้าอี้ในห้องหนังสือเป็นไม้เนื้อแข็ง สภาพเย่หานตอนนี้ไม่เหมาะจะไปนั่ง

เย่หานซบหน้าครึ่งหนึ่งไว้ใต้หมอน โผล่ตาข้างเดียวมองหลีเฉิงเจ๋อ "เนื้อตัวไม่สบายเลยครับ ไม่มีอารมณ์เล่นโทรศัพท์แล้ว"

สายตาของหลีเฉิงเจ๋อกวาดมองร่างกายที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มของเย่หาน ก่อนจะเอ่ยหยั่งเชิง "ให้ผมทายาให้อีกรอบไหม"

ตอนที่เขาช่วยเย่หานอาบน้ำ ก็สังเกตเห็นจริงๆ ว่าตรงจุดนั้นมีรอยบวมแดงอยู่บ้าง

ยาขี้ผึ้งที่เตรียมไว้ล่วงหน้าก็ทาไปแล้ว ทว่าเวลาก็ผ่านมาสิบชั่วโมงแล้ว ยาอาจจะหมดฤทธิ์แล้วก็ได้

เย่หานมุดหัวเข้าไปในผ้าห่ม ปฏิเสธเขาด้วยความรู้สึกแทบพังทลาย

กลางวันแสกๆ จะมาทายาอะไรกัน ฟ้าแจ้งจางปางเช่นนี้ คิดจะทำเรื่องน่าอายไร้ยางอายและขัดต่อจรรยาสุภาพชนแบบนี้ มันต่างอะไรกับการร่วมอภิรมย์กลางวันแสกๆ เล่า!

หลีเฉิงเจ๋อเม้มปาก เอ่ยปลอบ "เมื่อคืนก็ทาให้รอบหนึ่งแล้ว ถ้ายังไม่สบายตัวก็ทาอีก…"

เย่หานไม่ยอมรับ "ใครไม่สบายตัว คุณเหรอครับ"

ในสถานการณ์เมื่อคืนนี้ เขาแทบหมดสติไปแล้วด้วยซ้ำ จะทายาหรือไม่ทา ทาอย่างไร เขาไม่รู้เรื่องทั้งนั้น และแกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ แต่ตอนนี้…เขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด!

ต่อให้เรือนร่างจะถูกมองจนปรุโปร่งไปหมดแล้ว เขาก็ก้าวข้ามเรื่องทายานี่ไปไม่ได้อยู่ดี

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "อย่าป่วยแล้วปฏิเสธการรักษาเลย"

เย่หานหันหน้าหนี ใช้ความเงียบแทนคำปฏิเสธ ใบหน้าแดงลามไปจนถึงลำคอ ทว่าก็ยังคงดื้อดึงไม่ยอมโผล่ออกมาจากผ้าห่ม

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เอาเถอะ ไว้รอคืนนี้เขาหลับแล้วค่อยดูอีกทีแล้วกัน

นอนพักผ่อนยาวไปจนถึงบ่ายสามโมง เย่หานก็รู้สึกว่าร่างกายไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว นอกจากความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่รางๆ ตรงท่อนล่าง…

เขาค่อยๆ ก้าวเดินลงมายังชั้นหนึ่ง เห็นว่ากุหลาบที่กระจายอยู่ทั่ววิลล่าเมื่อคืนถูกเก็บกวาดไปจนเกลี้ยงเกลา แม้แต่พื้นก็สะอาดเอี่ยมเหมือนใหม่ เห็นได้ชัดว่าทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว

บนโต๊ะอาหารมีหม้อดินเผาสีขาววางอยู่ น้ำสาลี่ที่คุณป้าแม่บ้านเอามาส่งยังดื่มไม่หมด

หลีเฉิงเจ๋อกำลังอุ่นนมอยู่ในครัว เย่หานนั่งลงบนโซฟา โดยมีหมอนนุ่มๆ รองอยู่ใต้สะโพก ค่อยรู้สึกสบายขึ้นมาก

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะน้ำชาดังขึ้น เย่หานเอื้อมมือไปหยิบมาดู คำว่า 'แม่' ที่เด่นหราอยู่บนหน้าจอทำให้ร่างของเย่หานแข็งทื่อไปชั่วขณะ

"หลีเฉิงเจ๋อ โทรศัพท์คุณดังครับ"

"ใครโทรมา" หลีเฉิงเจ๋อยกแก้วนมมาวางตรงหน้าเย่หาน

"คุณแม่ของคุณครับ"

หลีเฉิงเจ๋อนั่งลงข้างเย่หาน ชิดติดกับเขาแล้วกดรับสาย

"แม่ครับ…ครับ แม่กลับมาแล้วเหรอครับ…" หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเย่หานแวบหนึ่ง

"ช่วงสองวันนี้ผมมีธุระ ยังไม่กลับครับ"

"ได้ครับ ครับ สวัสดีครับ"

เย่หานนั่งอยู่ใกล้ๆ จึงพอจะได้ยินว่าคุณนายหลีพูดอะไรบ้าง เขาเอ่ยอย่างจริงจัง "คุณกลับบ้านก็ได้นะครับ ยังไงทางผมก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว"

คุณนายหลีออกไปเที่ยวมาตั้งครึ่งค่อนเดือน กว่าจะกลับมาได้ หลีเฉิงเจ๋อในฐานะลูกชายก็ควรจะไปหาจริงๆ

"ไม่รีบหรอก อีกสองวันค่อยกลับ"

ทางคุณนายหลีแค่อยากชวนไปกินข้าวด้วยกัน จะไปเมื่อไรก็ได้ทั้งนั้น

เมื่อคืนเขาทำรุนแรงไปหน่อย หลีเฉิงเจ๋อลองค้นหาข้อมูลดู มีบอกไว้ว่าฝ่ายรับที่ร่างกายไม่แข็งแรงอาจมีไข้ขึ้นได้

ตอนนี้เย่หานยังไม่มีไข้ แต่ร่างกายคงยังไม่สบายตัวอยู่ จะให้ทิ้งไปตอนนี้ หลีเฉิงเจ๋อย่อมไม่วางใจ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตัดสินใจแล้ว เย่หานจึงไม่พูดอะไรอีก

มื้อเย็นคุณป้าแม่บ้านทำอาหารบำรุงสุขภาพมาเต็มโต๊ะ น้ำแกงที่ตุ๋นอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงนั้นใส่สมุนไพรไปถึงสี่ชนิด ขนาดเย่หานอยู่ชั้นบนยังได้กลิ่นหอมลอยขึ้นมา

ท่าเดินของเขายังพอมองออกว่ากะเผลกอยู่เล็กน้อย เพื่อรักษาหน้าไว้ ตอนที่คุณป้าแม่บ้านมา เย่หานจึงไม่ยอมโผล่หน้าออกมาเลยแม้แต่น้อย รอจนกระทั่งเธอทำอาหารเสร็จและกลับไปแล้ว เขาถึงค่อยเดินลงมาจากชั้นบน

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

ไม่กล้าบอกเลยว่าคุณป้าแม่บ้านรู้เรื่องของพวกเขาหมดแล้ว เพราะผ้าปูที่นอนในเครื่องซักผ้าก็เป็นคุณป้าแม่บ้านนั่นแหละที่เอาไปตาก…

ช่างเถอะ อย่างไรเสียคุณป้าแม่บ้านก็คงไม่พูดอะไร ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน

หลังจากพักฟื้นไปหนึ่งวัน พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมา เย่หานลองสังเกตความรู้สึกดู ร่างกายไม่มีความผิดปกติใดๆ หลงเหลืออยู่อีกแล้ว จะลุกขึ้นมาวิ่งก็ยังไหว

เย่หานเล่าเรื่องนี้ให้หลีเฉิงเจ๋อฟัง เจตนาเดิมคืออยากจะรีบกลับห้อง ทว่าผลปรากฏว่าพอหลีเฉิงเจ๋อรู้เข้า เขากลับลงมือสัมผัสด้วยตัวเองเพื่อให้รู้ซึ้งว่าคำว่า 'หายดีเป็นปลิดทิ้ง' นั้นเป็นอย่างไร แล้วก็จัดการกลืนกินเย่หานลงท้องไปอีกรอบจนหมดจด

เย่หาน "…"