บทที่ 63

เช้าวันจันทร์ตอนมาทำงาน เย่หานดูอารมณ์ไม่ค่อยดี แม้ใบหน้าจะยังคงประดับรอยยิ้มอยู่ตลอด แต่ก็ชวนให้รู้สึกว่าไม่เหมือนตามปกติ

บนเก้าอี้ทำงานมีเบาะรองนั่งนุ่มๆ เพิ่มเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ดูแล้วน่าจะนั่งสบายทีเดียว

เย่หาน “…”

เหอะ

หมาป่าอวยพรตรุษจีนให้ไก่ชัดๆ ถ้าเป็นห่วงจริง ทำไมเมื่อคืนถึงไม่ยอมปล่อยให้เขาพักผ่อนดีๆ

พอนึกถึงภาพที่หลีเฉิงเจ๋อกดเขาไว้แล้วเคี่ยวกรำเมื่อคืน เย่หานก็มองเบาะรองนั่นขัดหูขัดตาไปหมด

“เสี่ยวเย่ เอกสารตรงนี้แผนกต่างประเทศส่งมาให้เซ็น เธอช่วยตรวจทานหน่อยแล้วค่อยเอาไปให้ประธานหลีนะ”

“ได้ครับ”

เย่หานใช้เวลาครึ่งชั่วโมงตรวจทานอย่างละเอียด เมื่อยืนยันว่าตัวเลขถูกต้องเรียบร้อย จึงเดินไปส่งเอกสารที่ห้องทำงาน

ผู้ช่วยพิเศษหวังกำลังคุยบางอย่างกับหลีเฉิงเจ๋ออยู่ พอมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หลีเฉิงเจ๋อก็เอ่ยปากบอกให้เข้ามา ครั้นเห็นว่าเป็นเย่หาน แววตาเย็นชาคู่นั้นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“วางไว้ตรงนี้”

“ได้ครับ ประธานหลี”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่หานทั้งสุภาพและเหินห่าง เขาทักทายผู้ช่วยพิเศษหวังตามมารยาทแล้วก็เดินออกไป ตลอดเวลาไม่มีการสบตากับหลีเฉิงเจ๋อเลยแม้แต่น้อย

ผู้ช่วยพิเศษหวัง “…”

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

“พูดต่อสิ”

ผู้ช่วยพิเศษหวังจึงรายงานเรื่องที่ค้างอยู่ต่อ ซึ่งเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ของบริษัทสาขาบางแห่ง ระหว่างนั้นสีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อยังคงเย็นชาเคร่งขรึม ยิ่งผลกำไรของบริษัทในเครือไม่เป็นไปตามเป้า แถมยังน้อยกว่าที่ประเมินไว้ สีหน้าของเขาก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีก

ผู้ช่วยพิเศษหวังอยู่ข้างกายหลีเฉิงเจ๋อมาสามปี ย่อมชินชากับสถานการณ์แบบนี้ไปแล้ว

ความเย็นชาของหลีเฉิงเจ๋อ หากจะบอกว่าส่งมาที่เขา สู้บอกว่าไม่พอใจพวกคนที่ทำให้แผนงานปั่นป่วนจะถูกกว่า

เจ้านายของเขาเป็นคนมีความรู้และการอบรมที่ดี ภายนอกดูเหมือนเข้าถึงยาก แต่ความจริงแล้วคุยง่ายกว่าใคร ขอแค่ไม่แตะเส้นตาย ไม่ทำเรื่องผิดพลาดระดับพื้นฐานในการทำงาน อย่างมากสีหน้าเขาก็แค่ดูไม่ดี แต่จะไม่พูดจาเหน็บแนมให้มากความ

ประธานหลีดูเหมือนจะตั้งใจฟังเป็นอย่างดี ทว่าความจริงกำลังแบ่งสมาธิเป็นสองทาง ด้านหนึ่งฟังผู้ช่วยพิเศษหวังรายงาน อีกด้านหนึ่งกำลังคิดว่าคืนนี้จะกล่อมเย่หานกลับบ้านอย่างไรดี

คืนนี้เขาต้องกลับไปบ้านตระกูลหลีสักรอบ คุณนายหลีไปต่างถิ่นมาครึ่งค่อนเดือน ประกอบกับปัญหาส่วนตัว ทำให้เขาไม่ได้กลับบ้านมาเดือนกว่าแล้ว เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ก็เพิ่งปฏิเสธนัดของคุณนายหลีไป ทางที่ดีคืนนี้ควรกลับไปกินข้าวที่บ้านสักมื้อ

ดูจากท่าทางการเดินของเย่หานที่ไม่ต่างจากเดิม ร่างกายก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว หากปล่อยให้กลับห้องเช่า มื้อเย็นก็คงกินอะไรลวกๆ ไป หลีเฉิงเจ๋อยังคงจำผลตรวจร่างกายที่ระบุว่ามีภาวะขาดสารอาหารได้ขึ้นใจ

การที่เขาชวนเย่หานมาอยู่ด้วยกันไม่ได้ทำเพื่อสนองความต้องการของตัวเองไปเสียหมด แต่ส่วนใหญ่คืออยากบำรุงร่างกายของอีกฝ่ายให้ดีขึ้น

ทั้งคู่ต่างก็บ้างาน หลีเฉิงเจ๋อเองมักจะกินข้าวไม่ตรงเวลาเพราะงานอยู่บ่อยๆ เย่หานยิ่งแล้วใหญ่ อย่างคราวที่แล้ว พอมีงานยุ่งเข้าหน่อยก็กินข้าวแค่วันละมื้อได้

แบบนั้นร่างกายจะไปแข็งแรงได้อย่างไร

เขายังให้แม่บ้านตุ๋นน้ำแกงบำรุงร่างกาย แล้วให้คนขับรถเอามาส่งที่บริษัทตอนเที่ยง…อืม ถ้าอยากจะบำรุงให้ดีจริงๆ ก็คงต้องหาวิธีกล่อมให้เย่หานยอมย้ายมาอยู่ด้วยกันให้ได้เสียก่อน

หลีเฉิงเจ๋อครุ่นคิดสารพัด วางแผนการเอาไว้หลายแบบ

การออกกำลังกายหักโหมเกินไปย่อมส่งผลกระทบต่อร่างกายอยู่บ้าง โดยเฉพาะการออกกำลังกายประเภทยืดเหยียด

เย่หานนั่งตัวตรงแหน็วมาตลอดทั้งช่วงเช้า พอผ่อนคลายลง ก็รู้สึกปวดเมื่อยที่เอวขึ้นมาทันที

เขาบีบนวดเอวที่เมื่อยล้า พลางคิดว่าพอกินข้าวเสร็จจะไปฟุบหลับในห้องประชุมเพื่อชดเชยเวลานอนสักหน่อย

จังหวะนั้นข้อความของหลีเฉิงเจ๋อก็ส่งเข้ามา บอกให้เขาลงไปกินข้าวที่โรงจอดรถ บอกว่าป้าแม่บ้านทำกับข้าวที่เขาชอบมาให้

เย่หาน “…”

เขาคิดในใจ อย่างไรเสียก็อยู่ที่บริษัท หลีเฉิงเจ๋อคงไม่กล้าทำอะไรตามใจชอบ จึงยอมเดินไปที่โรงจอดรถแต่โดยดี

ที่นี่แทบจะกลายเป็นสถานที่นัดพบส่วนตัวของพวกเขาทั้งสองคนไปแล้ว

รถเอสยูวีคันหรูของหลีเฉิงเจ๋อก็กลายเป็นรถบ้านไปโดยปริยาย แทบทุกครั้งที่กินข้าวมักจะจบลงที่นี่

เย่หานขึ้นรถอย่างคุ้นเคย ก็เห็นว่าตรงที่พักแขนระหว่างเบาะหลังมีกับข้าวสามอย่างและน้ำแกงหนึ่งอย่างจัดวางไว้

ปลาเก๋าจุดฟ้าต้มซีอิ๊ว คะน้าน้ำมันหอย ไก่ต้ม แล้วยังมีน้ำแกงอีกสองถ้วย

หลีเฉิงเจ๋อนั่งอยู่บนเบาะ พยักพเยิดให้เย่หานดื่มน้ำแกงก่อน

เย่หานเปิดฝาออก ใช้ช้อนกระเบื้องคนดู ข้างในมีสมุนไพรอย่างน้อยห้าชนิดที่เขาไม่รู้จัก

โชคดีที่รสมือป้าแม่บ้านยอดเยี่ยม แม้จะเป็นน้ำแกงตุ๋นยาจีนก็ไม่มีกลิ่นแปลกๆ ชวนดื่มยากเลย

“คืนนี้ผมต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน ผมให้ป้าเตรียมมื้อเย็นไว้ที่อะพาร์ตเมนต์แล้ว มีตุ๋นรังนกไว้ด้วย พอกลับไปแล้วคุณอย่าลืมดื่มล่ะ”

เย่หานชะงักมือที่กำลังตักน้ำแกง หลีเฉิงเจ๋อจึงพูดต่อว่า “ผมไม่ได้กลับไปพร้อมคุณนะ เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งคุณ”

ความหมายคือเขาจะกลับไปบ้านตระกูลหลี ส่วนเย่หานกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ คำพูดดักคอเช่นนี้ทำให้เย่หานต้องกลืนคำปฏิเสธลงคอไป

หลีเฉิงเจ๋อลอบสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าเขายอมจำนน ในใจก็ประเมินสถานการณ์ได้ทันที

คนอย่างเย่หาน จะพูดตรงๆ ให้เขาย้ายมาอยู่ด้วยไม่ได้เด็ดขาด ร้อยทั้งร้อยต้องถูกปฏิเสธ เขาต้องค่อยๆ ซึมลึก ทำให้เย่หานคุ้นชินกับการใช้ชีวิตร่วมกันไปทีละนิด แล้วค่อยเอ่ยปากเรื่องย้ายมาอยู่ด้วยกันในตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว แบบนี้ถึงจะมีโอกาสสำเร็จมากที่สุด

พอเห็นเย่หานมีสีหน้าเหนื่อยล้า หลีเฉิงเจ๋อจึงลองหยั่งเชิงชวนให้เขาเข้าไปงีบในห้องพักผ่อน—ที่นั่นมีเตียง

แต่ถูกเย่หานปฏิเสธทันควัน

นับตั้งแต่เรื่องของหลีรุ่ยหลินเป็นต้นมา เย่หานก็พบว่า คำพูดที่ว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดนั้นออกจะคลาดเคลื่อนไปหน่อย

คำว่าปลอดภัยมักจะมีคำว่าอันตรายนำหน้าเสมอ อีกอย่าง…ห้องพักผ่อนงั้นหรือ

เย่หานเหลือบมองต้นตอแห่งความอันตรายตรงหน้า ช่างมันเถอะ เขาไม่อยากเดินขากะเผลกในตอนบ่ายหรอกนะ

หลีเฉิงเจ๋ออ่านสายตาของเย่หานออก จึงเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ได้จะทำอะไร แค่อยากให้คุณได้นอนหลับสบายๆ”

“ฐานะของผมไม่เหมาะจะเข้าไป ช่างมันเถอะครับ ผมไปพักที่ห้องประชุมก็พอแล้ว”

เก้าอี้ในห้องประชุมเรียงต่อกันเป็นแถว ก็พอนอนเหยียดยาวได้เหมือนกัน

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

มีเตียงใหญ่นุ่มๆ ไม่ยอมนอน กลับจะไปนอนเก้าอี้แข็งๆ…แต่ในเมื่อการตัดสินใจของเย่หานไม่อาจสั่นคลอนได้ เขาก็ทำได้เพียงยอมปล่อยไป

เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของพนักงานในบริษัท ทั้งคู่ถึงขนาดแยกกันขึ้นลิฟต์คนละตัว

มองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างปลอดโปร่งของแฟนหนุ่ม หลีเฉิงเจ๋อก็คิดในใจ คำพูดของลู่อวี้เซวียนเชื่อถือไม่ได้จริงๆ ที่บอกว่ามีความรักในที่ทำงานน่ะสะดวกที่สุด พูดจาเพ้อเจ้อสิ้นดี

มีความรักในที่ทำงานมันดีตรงไหน แฟนหนุ่มเพื่อเลี่ยงข้อครหาถึงกับไม่อยากแม้แต่จะเฉียดเข้าห้องทำงานของเขาเสียด้วยซ้ำ

ลู่อวี้เซวียนที่อยู่ไกลออกไปสิบกิโลเมตรจามออกมาฟอดใหญ่ เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่แดดแรงจนแทบจะแผดเผาคนให้แห้งตาย พลางพึมพำ “อากาศร้อนขนาดนี้ ฉันคงไม่ได้เป็นหวัดหรอกนะ”

บ้านตระกูลหลี

คุณนายหลีเห็นลูกชายคนโตกลับมา ก็ดีอกดีใจอวดของฝากที่ซื้อมาให้หลีเฉิงเจ๋อจากการไปท่องเที่ยว—เมล็ดกาแฟที่ปลูกในท้องถิ่นอวิ๋นหนานกับชุดเห็ดแห้งสำหรับต้มน้ำแกงนานาชนิด

“ลูกดื่มกาแฟบ่อยไม่ใช่เหรอ แม่เลือกเองกับมือเลยนะ ลองชิมมาแล้วด้วย ทั้งรสชาติทั้งกลิ่นหอมที่สุดเลย ตั้งใจซื้อมาฝากลูกโดยเฉพาะเลยนะ อ้อ แล้วก็เห็ดพวกนี้ ลูกเอากลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ให้แม่บ้านต้มน้ำแกงให้ดื่ม แม่ยังเลือกพวกซานชีกับเห็ดมัตสึทาเกะมาด้วย บำรุงร่างกายดีที่สุดเลย แถมยังดีต่อกระเพาะด้วย กลัวลูกจะไม่ค่อยยอมกินข้าวนี่แหละ…”

พอได้ยินคำว่าบำรุงร่างกาย สายตาของหลีเฉิงเจ๋อก็หยุดนิ่งอยู่ที่ของพวกนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “เก็บใส่ถุงไว้เถอะครับ คืนนี้ผมจะเอากลับไปด้วย”

คุณนายหลีเงียบเสียงลง ผ่านไปครึ่งนาที เธอก็เบะปาก “ลูกนี่มันยุ่งจริงๆ เลยนะ ดึกๆ ดื่นๆ ก็ไม่ต้องกลับไปหรอก นอนพักที่บ้านแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปบริษัทโดยตรงเลยสิ”

บ้านพวกเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง ทำไมหลีเฉิงเจ๋อถึงได้ทำตัวเหมือนหน้าเงินขนาดนี้นะ ถ้าทำได้ เธอสงสัยจริงๆ ว่าหลีเฉิงเจ๋อคงอยากจะสิงอยู่ที่บริษัทมันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไปเลยกระมัง