บทที่ 64

คุณนายหลีบ่นว่าหลีเฉิงเจ๋อเป็นพวกบ้างาน พี่จางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ช่วยเกลี้ยกล่อมให้เขาค้างที่นี่สักคืน บอกว่างานการคงไม่เสียหายอะไรหรอก

หลีรุ่ยหลินที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนได้แต่ยืนนิ่ง "…"

ไม่ใช่แบบนั้นครับแม่ เขาไม่ได้จะกลับเพราะงาน แต่เพราะ "เด็กเลี้ยง" ต่างหาก ไม่ใช่เพราะต้องรีบไปปั่นงานสักหน่อย!

ในฐานะคนเดียวในตระกูลหลีที่ล่วงรู้ความลับนี้ หลีรุ่ยหลินต้องแบกรับความกดดันทางใจมหาศาล

ช่วงนี้เขาเลยยอมตั้งใจเรียนพิเศษอย่างว่าง่าย ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก แค่รู้สึกสงสารพ่อตาแก่น่าเวทนาของตัวเองขึ้นมาจับใจ พ่อยังคงตั้งตารอจะอุ้มหลานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน พูดอยู่บ่อยๆ ว่าลูกของหลีเฉิงเจ๋อจะต้องฉลาดและเลี้ยงง่ายเหมือนเจ้าตัวแน่ๆ โดยไม่รู้เลยว่าวันนั้นจะไม่มีทางมาถึง

ยังไงพี่ชายเขาก็ต้องเปิดเผยเรื่องรสนิยมทางเพศเข้าสักวัน พอจินตนาการถึงภาพนั้น หลีรุ่ยหลินก็แอบเตรียมยาช่วยชีวิตฉุกเฉินเอาไว้ให้พ่อเรียบร้อยแล้ว

เขาคิดในใจว่า ตัวเขานี่ช่างเป็นลูกกตัญญูเสียจริง

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองน้องชายแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปฟังคุณนายหลีบ่นพึมพำเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจในอวิ๋นหนานต่อ

คุณนายหลีเป็นลูกครึ่ง เธอหน้าตาถอดแบบมาจากคุณแม่ชาวอิตาลี ผมสีน้ำตาล ตาสีชา ใบหน้าคมคายตามแบบฉบับชาวตะวันตก ทว่าหากพิจารณาดูให้ดีก็ยังมีกลิ่นอายละมุนละไมแบบชาวตะวันออกแฝงอยู่ แถมเธอยังดูอ่อนเยาว์กว่าวัยมาก อายุจะแตะเลขห้าอยู่แล้ว แต่ยังดูเหมือนเพิ่งสามสิบต้นๆ เท่านั้น ถ้าออกไปข้างนอกแล้วบอกใครว่าเป็นพี่สาวของหลีเฉิงเจ๋อก็คงมีคนเชื่อ

พอเห็นลูกชายคนเล็กเดินลงมา คุณนายหลีก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพูดกับหลีเฉิงเจ๋อ "เจ้าเด็กคนนี้เนี่ย พอแม่กลับมาก็เอาแต่ฟ้องว่าลูกไปเพิ่มตารางเรียนให้เขา"

หลีรุ่ยหลินร้อนรนขึ้นมาทันควัน ทำไมแม่ต้องเอาเรื่องนี้มาพูดต่อหน้าเจ้าตัวด้วยเล่า!

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองน้องชายอย่างเฉยเมยพลางยอมรับหน้าตาเฉย "ครับ ถ้าคิดว่ายังน้อยไป เดี๋ยวผมเพิ่มให้อีกก็ได้"

หลีรุ่ยหลินได้ยินดังนั้นก็แทบสำลักขนมเปี๊ยะดอกไม้ที่เพิ่งยัดเข้าปาก เขารีบกลืนลงคอแล้วโพล่งออกมาอย่างไม่กลัวตาย "พี่ ถ้าพี่ยังจะเพิ่มคาบเรียนให้ผมอีก ผมจะย้ายไปอยู่บ้านพี่จริงๆ ด้วย!"

ถ้าเขาต้องทนทุกข์ พี่ชายก็อย่าหวังจะได้ใช้ชีวิตโลกสองคนอย่างสงบสุขเลย ฮึ!

หลีเฉิงเจ๋อตวัดสายตาคมกริบมองมาแวบหนึ่ง หลีรุ่ยหลินก็หดหัวลงทันที รีบเบือนสายตาหนี ทำเป็นมองไม่เห็นแววตาดุคู่นั้นของพี่ชาย

หลีถงอวี้กลับมาถึงช้าที่สุด พอเดินพ้นประตูบ้านมาได้ก็ทิ้งตัวนอนกึ่งนั่งกึ่งนอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา ดูท่าทางจะเหนื่อยสายตัวแทบขาด

คุณนายหลีเอ่ยทักด้วยความสงสาร "งานที่บริษัทเยอะขนาดนั้นเลยเหรอลูก"

ตอนเช้าก้าวขาออกจากบ้านไปยังสดชื่นดีอยู่แท้ๆ ทำไมพอกลับมาถึงได้เหี่ยวเฉาหมดแรงขนาดนี้

หลีถงอวี้ขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อยพลางยกมือนวดขมับ "ก็พอไหวค่ะ ช่วงนี้แค่งานยุ่งไปหน่อย"

ตอนที่หลีเฉิงเจ๋อยกบริษัทนี้ให้เธอดูแล เพิ่งจะเริ่มเตรียมการขยายธุรกิจไปต่างประเทศ เธอทุ่มเทเตรียมการมาเกือบเดือน พอเริ่มเห็นเค้าลางความสำเร็จบ้างแล้ว ย่อมต้องลงแรงและให้เวลากับมันมากขึ้นเป็นธรรมดา

เมื่อลูกๆ กลับมากันพร้อมหน้าแล้ว คุณนายหลีจึงสั่งให้ป้าแม่บ้านไปตามพ่อของหลีเฉิงเจ๋อลงมารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน

พอมื้ออาหารสิ้นสุดลง พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเปิดประเด็นคุยเรื่องสถานการณ์ล่าสุดของบริษัทกับหลีเฉิงเจ๋อได้เพียงไม่กี่คำ ก็ถูกคุณนายหลีขัดจังหวะเสียก่อน

เธอทำหน้าไม่พอใจ "ลูกอุตส่าห์กลับบ้านมาได้ พ่อนี่ยังจะมาพูดจาจู้จี้เรื่องงานการพวกนี้อยู่อีก ฟังแล้วฉันรำคาญใจจริงๆ"

ครอบครัวนานๆ ทีจะได้อยู่กันพร้อมหน้า พ่อของหลีเฉิงเจ๋อจึงยอมหุบปากอย่างเสียไม่ได้ แล้วหันไปถามไถ่เรื่องการเรียนของลูกชายคนเล็กแทน ความหมายแฝงคืออยากให้เร่งอ่านหนังสือ หวังว่าปีหน้าสอบเกาเข่าจะติดมหาวิทยาลัยระดับท็อปสองเหมือนพี่ชายของเขา

หลีรุ่ยหลินแอบกลอกตามองบนลับหลังพ่อ แล้วตอบตรงๆ ว่าให้พ่อลองนอนหนุนหมอนสูงๆ ดู ความปรารถนาจะได้เป็นจริงเร็วขึ้น

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ "…"

เจ้าเด็กนี่มันน่าโดนตีจริงๆ! พูดจาอะไรของมัน!

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อไม่ยอมแพ้ "พี่แกยังทำได้ ทำไมแกจะทำไม่ได้"

หลีรุ่ยหลินน่ะถนัดเรื่องแทงใจดำพ่ออยู่แล้ว "ก็ผมไม่ใช่ลูกของพี่นี่ครับ"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคว้าหมอนอิงแถวนั้นปาใส่ทันที ถ้าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ป่านนี้คงไล่ออกจากบ้านไปแล้ว

คุณนายหลียืนอยู่ข้างหลีรุ่ยหลิน เธอหัวเราะหึๆ ออกมา "เอาเถอะน่า ผลการเรียนของรุ่ยหลินก็ไม่ได้แย่ ขอแค่ติดปริญญาตรีทั่วไปก็พอแล้ว ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ส่งไปเรียนต่อต่างประเทศ ไม่ต้องไปกังวลแทนเขาหรอก"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อพูดอย่างขัดใจ "แม่น่ะตามใจจนลูกเสียคน!"

คุณนายหลีตวัดสายตามองค้อน แต่เห็นแก่วันนี้นานๆ ทีจะได้อยู่กันพร้อมหน้า จึงไม่ได้พูดแขวะต่อ

ตาแก่เอ๊ย ลูกชายคนโตกับลูกสาวคนโตก็เป็นเธอที่เลี้ยงดูมาทั้งนั้น ตัวเองไม่ได้ทำอะไรสักอย่างแต่ได้ลูกเก่งกาจมาสองคนฟรีๆ แค่นี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่ามีเงินให้เธอกับพวกลูกๆ ใช้ชีวิตสุขสบายละก็ ป่านนี้เธอเตะโด่งทิ้งไปนานแล้ว!

หลีรุ่ยหลินพูดแทรกขึ้น "แม่ ผมไม่ไปต่างประเทศนะ ถึงตอนนั้นเรียนมหาวิทยาลัยในประเทศก็พอแล้ว"

ไปต่างประเทศมีอะไรดี ดูอย่างพี่สาวเขาสิ ไปอยู่ไม่กี่ปี วันๆ ถ้าไม่กินขนมปังแห้งๆ คู่สเต๊ก ก็เป็นอาหารสไตล์ฝรั่ง แม้จะจ้างแม่บ้านก็สู้ความสะดวกสบายในประเทศไม่ได้อยู่ดี เขาไม่เอาตัวเองไปลำบากหรอก

ยังไงเสียบริษัทก็มีพี่ชายกับพี่สาวคอยแบกรับอยู่แล้ว เขาก็แค่เป็นคุณชายน้อยที่คอยรับเงินปันผล กินๆ นอนๆ ไปวันๆ ก็พอ หลีเฉิงเจ๋อกับพี่สาวไม่มีทางปล่อยให้เขาอดอยากอยู่แล้ว

แค่คิดก็สบายจะตายไป

ครอบครัวพูดคุยกันถึงเรื่องของหลีรุ่ยหลินอีกสองสามประโยค หลีถงอวี้รู้ดีว่าน้องชายคนนี้ไม่มีเล่ห์เหลียมอะไร และด้วยนิสัยก็ไม่เหมาะจะไปคลุกคลีในแวดวงธุรกิจ เธอไม่ได้ตั้งความหวังกับน้องชายคนนี้ไว้สูง ขอแค่ไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องผิดกฎหมายก็พอแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อยิ่งไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว เขาไม่ได้หวังจะให้หลีรุ่ยหลินมาช่วยแบ่งเบาภาระตั้งแต่แรก

คนในบ้านมีเพียงพ่อของหลีเฉิงเจ๋อคนเดียวที่ยังไม่ตัดใจ แต่ในเมื่อไม่มีใครเข้าข้าง จึงทำได้เพียงหันไปดูข่าวแทน

หลีเฉิงเจ๋ออยู่บ้านจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง พอเห็นแม่เตรียมตัวเข้านอนเพื่อดูแลผิว เขาก็เก็บของเตรียมตัวกลับเช่นกัน

นอกจากของที่คุณนายหลีเอามาฝากเขาแล้ว เขายังเห็นของกินเล่นพื้นเมืองอีกหลายอย่าง พอนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านมีแฟนหนุ่มตัวน้อยอยู่ ขนมพวกนี้อีกฝ่ายน่าจะชอบ จึงหยิบติดมือกลับไปด้วยสองสามถุง

หลีรุ่ยหลินที่นอนขดตัวเล่นเกมอยู่บนโซฟาเห็นพี่ชายหิ้วถุงขนมเปี๊ยะดอกไม้ เนื้อแผ่นอบแห้ง นมอัดแผ่น และของกินเล่นสารพัดอย่างที่ปกติเจ้าตัวไม่แม้แต่จะปรายตามอง ในใจก็ได้แต่ "…"

เหอะ ผู้ชาย

ปกติไม่เคยเห็นพี่ชายจะใส่ใจใครขนาดนี้ แม้แต่เขาก็ยังไม่เคยได้กินของฝากจากพี่สักคำ เวลาเรียกพี่ทีไรก็มีแต่โอนเงินมาให้ตลอด อยากได้อะไรก็ไปซื้อเอาเอง

ส่วนเรื่องอื่นน่ะเหรอ อย่าได้หวังเลย

ชิ น้องชายกับคนรักนี่มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ สินะ

หลีรุ่ยหลินเริ่มรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมานิดๆ แล้ว

ตอนที่หลีเฉิงเจ๋อขับรถกลับมาถึงก็เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้ว

เย่หานหลับไปนานแล้ว ห้องพักเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี เสียงเก็บข้าวของอยู่ข้างนอกจึงไม่รบกวนเขาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อบิดลูกบิดเปิดประตูห้องนอนใหญ่เข้าไป ก็เห็นเย่หานซุกหน้าครึ่งหนึ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม กำลังหลับสบาย อาจเพราะได้ยินเสียงเปิดประตู เปลือกตาของเขาจึงขยับไหวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมขึ้น

พอเห็นว่าเป็นหลีเฉิงเจ๋อ เย่หานที่ยังงัวเงียอยู่บ้างก็เอ่ยทัก "คุณกลับมาแล้วเหรอครับ"

"อืม คุณนอนต่อเถอะ ไม่ต้องสนใจผม"

เดิมทีเย่หานก็ง่วงงุนอยู่แล้ว พอได้ยินแบบนั้นก็หลับตาลง ไม่พูดอะไรต่อ ไม่ถึงนาทีก็ผล็อยหลับสนิทไปอีกครั้ง

หลีเฉิงเจ๋อรีบไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว เป่าผมจนแห้ง แล้วจึงขึ้นเตียงไปกอดแฟนหนุ่ม

เครื่องปรับอากาศเปิดไว้เย็นฉ่ำ บนตัวหลีเฉิงเจ๋ออบอวลด้วยกลิ่นอายที่เย่หานคุ้นเคย เมื่อถูกดึงเข้าไปไว้ในอ้อมอก เย่หานจึงไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย ซ้ำยังขยับตัวหาท่าทางที่สบายขึ้น โดยที่ตลอดเวลานั้นไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเลยสักนิด

ตอนที่เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เย่หานยังไม่ทันได้ยื่นมือออกไป หลีเฉิงเจ๋อก็กดปิดให้เสียก่อน

เขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นแผงอกขาวเนียนแน่นตึงของหลีเฉิงเจ๋อทันที เย่หานกะพริบตาปริบๆ ที่แท้เมื่อคืนอีกฝ่ายกลับมาจริงๆ ด้วย นึกว่าตัวเองฝันไปเสียอีก