บทที่ 65

ตอนเช้าคุณป้าแม่บ้านทำซุปเห็ดฮว่ายซาน พอเห็นเห็ดหลากสีสันอยู่ข้างใน เย่หานก็ถามด้วยความสงสัย "คุณเอาพวกนี้กลับมาเหรอครับ"

บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นยังมีของอย่างอื่นอยู่อีก ซึ่งมีป้ายระบุว่ามาจากอวิ๋นหนาน เห็นได้ชัดว่าคุณนายหลีเป็นคนนำกลับมา

หลีเฉิงเจ๋อพยักหน้า "ยังมีอย่างอื่นอีก คุณลองดูว่าชอบอะไร"

เห็ดของอวิ๋นหนานขึ้นชื่อว่าเป็นเลิศ เอามาต้มซุปแล้วน้ำแกงจะหวานกลมกล่อมมาก

คุณนายหลีมีเงิน ของที่ซื้อมาจึงเป็นเห็ดป่าชั้นดี รสชาติยิ่งเลิศรสเป็นพิเศษ

เย่หานดื่มไปถึงสองถ้วย

หลีเฉิงเจ๋อจึงพูดขึ้นว่า "อีกสักสองเดือน พวกเราค่อยหาเวลาไปเที่ยวอวิ๋นหนานกัน เห็ดที่นั่นเก็บสดๆ มาปรุงจะอร่อยที่สุด"

ข้อเสนอนี้เย่หานก็เห็นพ้องด้วย

เดือนกรกฎาคมค่อยๆ ผ่านพ้นไป ก้าวเข้าสู่เดือนสิงหาคมอย่างเป็นทางการ

ขอเพียงเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เย่หานเป็นต้องถูกหลีเฉิงเจ๋อหาข้ออ้างสารพัดพาตัวกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์หรือไม่ก็คฤหาสน์ ผู้ชายที่เพิ่งได้ลิ้มรสเรื่องพรรค์นี้ย่อมมีความต้องการสูงมาก ในช่วงวันทำงานอย่างมากที่สุดก็แค่รอบสองรอบ จะมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะทั้งคู่ต่างมีงานทำ ไม่อาจมัวแต่คลุกคลีกันทั้งวันทั้งคืน

แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่มีข้อจำกัดเช่นนั้น เย่หานมีความรู้สึกเหมือนตัวเองจะตายคาเตียงอยู่หลายหน

บางวูบที่สติเลือนราง ราวกับวิญญาณจะลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

เรี่ยวแรงของหลีเฉิงเจ๋อดียิ่งนัก เย่หานนับว่าเป็นคนที่ร่างกายแข็งแรงยอดเยี่ยมแล้ว แต่หลีเฉิงเจ๋อยิ่งกว่า ทั้งพละกำลังและความอึดทน จนเวลาวันหยุดของเย่หานถูกริดรอนไปแทบทั้งหมด กว่าจะได้ตื่นก็ตะวันโด่งเกือบทุกครั้ง

ทั้งสองอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน งานของหลีเฉิงเจ๋อก็ยุ่งมาก เขาแทบจะเจียดเวลาว่างทั้งหมดมาทุ่มเทให้กับการมีความรัก การนัดหมายของคนอื่นถ้าปฏิเสธได้เขาก็ปฏิเสธไปหมด

ลู่อวี้เซวียนชวนหลีเฉิงเจ๋อตั้งหลายครั้งแต่ก็โดนปฏิเสธทุกที จนกระทั่งรถซูเปอร์คาร์ลัมโบร์กีนีคันใหม่ที่หลีเฉิงเจ๋อสั่งไว้มาส่ง ลู่อวี้เซวียนจึงใช้ข้ออ้างเรื่องไปดูแข่งรถชวนเขาออกมาได้สำเร็จ พร้อมกำชับหนักแน่นว่าให้พาเย่หานมาด้วย

ความหมายโดยนัยก็คือตั้งแต่ทั้งสองตกลงคบกันยังไม่ได้เจอกันอย่างเป็นทางการเลย ถือโอกาสนี้มาพบหน้ากันเสียหน่อย

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยถามความเห็นของเย่หาน

เย่หานนึกอยากไปอยู่แล้ว

การแข่งขันรถมีขึ้นในวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านมาสองสัปดาห์ติดกันแล้ว หลีเฉิงเจ๋อรู้ใจเย่หานดีเกินไป ขนข้าวของทุกอย่างที่เขาต้องการมาไว้ที่บ้านจนหมด แต่การอุดอู้อยู่แต่ในบ้านนานๆ ก็ชวนให้เบื่อ ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างก็ดีเหมือนกัน

อีกอย่าง… เย่หานเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายที่กำลังทำงานอย่างจริงจัง หากวันหยุดมีแผนต้องไปข้างนอก คืนก่อนหน้านั้นหลีเฉิงเจ๋อก็คงไม่รังแกเขาหนักหน่วงจนเกินไป

ถือว่าให้ตัวเองได้พักผ่อนสักหน่อย

ตัวถังคาร์บอนไฟเบอร์ทั้งคันของรุ่นเซสโต เอเลเมนโตนั้นเบามาก โครงสร้างสีดำขลับสุดเท่และการออกแบบตามหลักอากาศพลศาสตร์ล้วนเสริมให้ซูเปอร์คาร์คันนี้ดูโดดเด่นสะดุดตา

ช่วงล่างของรถค่อนข้างต่ำ หลีเฉิงเจ๋อพาเย่หานลงไปขับวนในสนามรอบหนึ่งก่อน ความเร็วระดับขีดสุดและเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้องมอบประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นเร้าใจให้เย่หานไม่น้อย

ผู้ชายมักมีความชื่นชอบในยวดยานพาหนะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เย่หานมองหลีเฉิงเจ๋อบังคับคันเกียร์อย่างคล่องแคล่วก็รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา

หลีเฉิงเจ๋อเห็นดังนั้นจึงสลับให้เขามานั่งฝั่งคนขับแล้วลองขับดูบ้าง

เย่หานเพิ่งได้ใบขับขี่มาไม่นาน ไม่กล้าเหยียบคันเร่งลึกนัก เมื่อครู่ตอนหลีเฉิงเจ๋อพาเขาวิ่งบนแทร็กนี้ ความเร็วพุ่งทะลุเกินสองร้อย แต่เย่หานกล้าเหยียบไปแค่ร้อยหกสิบเท่านั้น

"สะใจจริงๆ ครับ!" ตอนลงจากรถ เย่หานยังคงรู้สึกมันไม่หาย

หลีเฉิงเจ๋อยื่นกุญแจให้พนักงานที่ยืนรออยู่ข้างๆ เพื่อให้นำรถไปเก็บที่ลานจอด

"เดี๋ยวรถแข่งในการแข่งขันจริงจะเร็วกว่านี้อีก ที่นั่งของเราอยู่แถวหน้า ไปดูกันเถอะ"

"ครับ" ทั้งคู่คุยกันพลางเดินไปด้วยกัน

"แหมๆ เย่หาน ฝีมือขับรถไม่เลวเลยนี่"

เสียงของลู่อวี้เซวียนดังมาจากด้านหลัง

เมื่อหันกลับไป ก็เห็นลู่อวี้เซวียนสวมแว่นกันแดด ใส่เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายลินินตัวหลวม ไม่รู้ว่าเดินมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่

"มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่"

"สิบนาทีก่อน" ลู่อวี้เซวียนทำเป็นมองไม่เห็นหลีเฉิงเจ๋อ แล้วเดินตรงเข้ามาหาเย่หาน "นายนึกไม่ถึงละสิว่าหมอนี่จะซ่อนนายไว้มิดชิดขนาดไหน ฉันชวนให้พานายออกมาดื่มเหล้าด้วยกันก็ไม่ยอม ขี้งกชะมัด"

เย่หานยิ้มพลางชำเลืองมองหลีเฉิงเจ๋อแล้วเอ่ยว่า "ช่วงนี้ผมเองก็ยุ่งเหมือนกันครับ คุณหลีคงกลัวว่าผมจะไม่ว่างถึงได้ปฏิเสธไป"

ลู่อวี้เซวียนถอนหายใจ "เป็นแฟนกันจริงๆ เล้ย"

ดูท่าทางปกป้องคนของตัวเองสิ ใครว่าอะไรนิดหน่อยก็ไม่ได้

หลีเฉิงเจ๋อยื่นมือไปโอบไหล่เย่หาน ดึงตัวมาไว้ทางด้านขวาของตนเพื่อแยกเขาออกจากลู่อวี้เซวียน

"มีอะไรค่อยไปคุยกันที่ที่นั่ง"

ตรงอัฒจันทร์มีหลังคาบังแดด ยืนอยู่กลางแดดตลอดเวลาก็ชวนให้อึดอัดอยู่บ้าง

ทั้งสามคนเดินไปนั่งที่ที่นั่งระดับวีไอพี พนักงานรีบนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟทันที พวกเขาต่างขับรถมาจึงไม่มีใครเลือกเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ หลีเฉิงเจ๋อสั่งผลไม้รวมเมืองร้อนมาจานหนึ่งแล้ววางไว้ตรงหน้าเย่หานทันที

ลู่อวี้เซวียน "…"

เดี๋ยวนะเพื่อน นี่มันจะไม่เห็นแฟนสำคัญกว่าเพื่อนเกินไปหน่อยเหรอ

ราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ฉันสั่งให้นายอีกจานไหมล่ะ"

ลู่อวี้เซวียน "…ไม่ต้อง"

เขาแอบเคืองพลางยกน้ำผลไม้คั้นสดขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก ดื่มน้ำผลไม้ก็เสริมวิตามินได้เหมือนกันนั่นแหละ

เย่หานหยิบมังคุดสีม่วงเข้มขึ้นมาบิออกแล้ววางลงตรงหน้าหลีเฉิงเจ๋อ จากนั้นก็ส่งให้อีกผลหนึ่งแก่ลู่อวี้เซวียนด้วย

ลู่อวี้เซวียนเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ "เฮ้อ เสี่ยวเย่ยังดีกว่าเยอะ ไม่เหมือนใครบางคน พอมีแฟนก็ถีบหัวส่งเพื่อนทันที"

หลีเฉิงเจ๋อตีหน้านิ่ง "นายอยากลองโดนถีบดูไหมล่ะ"

แล้วเขาก็หันไปบอกเย่หาน "ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก เขาชอบพูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย"

ลู่อวี้เซวียนเบะปาก ก่อนจะหยิบเนื้อมังคุดเข้าปาก รสหวานฉ่ำของมังคุดช่วยปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเขาได้พอดี จึงไม่ถือสาคำพูดเหน็บแนมของหลีเฉิงเจ๋ออีก

วันนี้มีคนมาดูการแข่งรถไม่น้อย ทางผู้จัดงานได้เชิญรอลล์ นักแข่งรถชาวจีนที่มีชื่อเสียงระดับสากลมาด้วย เขาขับรถแข่งปอร์เช่วิ่งบนแทร็กด้วยความเร็วถึงสองร้อยแปดสิบ รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

นักแข่งคนอื่นๆ ก็ไล่ตามหลังมาติดๆ รถแข่งหลากสีสันพุ่งทะยานผ่านไปราวกับสายฟ้า เสียงคำรามของเครื่องยนต์และเสียงกู่ร้องดังระงมไม่ขาดสาย

พวกเย่หานนั่งอยู่แถวหน้าสุด จึงเป็นตำแหน่งที่ชมการแข่งขันได้ดีที่สุด

ตลอดการแข่งขัน เย่หานกวาดสายตามองตามรถไปมา ทว่าต่อให้เป็นตำแหน่งที่ดีแค่ไหนก็ไม่อาจมองเห็นได้ตลอดทั้งเส้นทาง นอกจากช่วงเปิดตัวตรงแทร็กด้านหน้าแล้ว ช่วงหลังจากนั้นก็ต้องดูจากจอถ่ายทอดสดแทน

อากาศค่อนข้างร้อน อีกทั้งยังดูการแข่งรถที่ชวนให้ตื่นเต้นเร้าใจ เย่หานดื่มน้ำผลไม้จนหมดแก้ว เขาจึงบอกหลีเฉิงเจ๋อคำหนึ่งแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำข้างนอก

บริเวณใกล้ๆ ห้องน้ำ หนิงอี้กำลังคาบบุหรี่อยู่ในปาก ยืนพูดคุยหัวเราะกับเพื่อนข้างกาย พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเงาร่างที่คุ้นตา

"เย่หาน?"

เมื่อได้ยินคนเรียกชื่อ เย่หานก็มองตามเสียงไป เขาส่งยิ้มให้หนิงอี้ "คุณหนิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

แววตาของหนิงอี้ฉายความประหลาดใจ "ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้"

ตอนแรกเขานึกว่าเย่หานทำงานอยู่ที่นี่ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือที่แขนซ้ายของอีกฝ่าย ความคิดในหัวก็หมุนวนเปลี่ยนไปมาในชั่วพริบตา "ฉันยังนึกว่าตัวเองตาฝาด ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเธอจริงๆ"

เย่หานยิ้มตอบอย่างสุภาพ "ครับ มากับเพื่อนน่ะครับ"

ส่วนเพื่อนคนนั้นคือใคร เขาไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม

เรื่องมารยาททางสังคมต่างฝ่ายต่างรู้กันดี

หนิงอี้หัวเราะตาม "บังเอิญจัง ฉันก็มาดูแข่งรถกับเพื่อนเหมือนกัน งั้นเธอไปทำธุระเถอะ ฉันก็จะไปแล้ว"

เขาไม่ได้สนใจเรื่องของคนอื่นอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะเดินสวนกันพอดี หนิงอี้ก็คงทำเป็นมองไม่เห็น

แต่ว่า… เขาหันกลับไปมองแผ่นหลังอันสง่างามนั้นอีกครั้ง หลังจากเย่หานออกจากเยี่ยนเค่อโหลวไป อวี๋ฮ่าวก็ยังบ่นเสียดายอยู่นานสองนาน เขาค่อนข้างสนิทกับอวี๋ฮ่าว จึงได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงอยู่หลายครั้ง เดิมทีคิดว่าเย่หานเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่นึกเลยว่าจะก้าวเดินมาบนเส้นทางนี้เหมือนกัน…

หนิงอี้ส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินตามเพื่อนของเขาไป