บทที่ 66

เย่หานไม่ได้เก็บเรื่องที่เจอกับหนิงอี้มาใส่ใจแม้แต่น้อย พอเขาล้างมือเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ สายตากลับเหลือบไปเห็นอีกร่างหนึ่งที่คุ้นตาเข้าพอดี

เย่หาน “…”

วันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมคนพวกนี้ถึงได้แห่กันมาพร้อมหน้าพร้อมตาขนาดนี้…

วันนี้หลีรุ่ยหลินมากับพวกเพื่อนๆ เขาถูกกักตัวให้อ่านหนังสือทำการบ้านอยู่ที่บ้านตั้งครึ่งค่อนเดือน กำลังเซ็งอยู่พอดี ก็มีเพื่อนมาชวนไปดูแข่งรถถึงที่บ้าน

พอเพื่อนมาหาถึงบ้าน พ่อของหลีเฉิงเจ๋อย่อมปฏิเสธไม่ลง อีกทั้งยังอ้างว่าเป็นงานรวมตัวของเพื่อนๆ คิดว่าหลีรุ่ยหลินควรจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง จึงยอมอนุญาต

ขณะที่หลีรุ่ยหลินกำลังคุยเล่นกับเพื่อนอยู่ จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งมองมาทางตน พอหันขวับไปด้วยความสงสัย จึงสบตากับเย่หานเข้าพอดี

เย่หานส่งยิ้มน้อยๆ ให้

หลีรุ่ยหลิน “…”

เมื่อมองดูตัวการที่อยู่ไม่ไกลซึ่งเป็นเหตุให้เขาต้องโดนเพิ่มชั่วโมงเรียน หลีรุ่ยหลินก็ไม่อยากจะเดินเข้าไปทักเลยแม้แต่น้อย ทว่าพอคิดอีกที ในเมื่อเย่หานอยู่ที่นี่ พี่ชายเขาก็ต้องอยู่ด้วยแน่ๆ

ถ้าเกิดวันหน้าเย่หานไปเป่าหูพี่ชายขึ้นมา มีหวังชั่วโมงเรียนของเขาคงได้เพิ่มขึ้นอีกแหงๆ…

“นายมองอะไรอยู่น่ะ” เพื่อนสะกิดเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลีรุ่ยหลินรีบขยับตัวเปลี่ยนทิศทางเพื่อบังร่างของเย่หานไว้ แล้วหาข้ออ้าง “เจอคนรู้จักน่ะ เดี๋ยวฉันเดินไปทักหน่อย พวกนายกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป”

“เอางั้นก็ได้” เพื่อนเตือน “อย่าลืมรีบกลับมาล่ะ ขาดไปคนหนึ่งเดี๋ยวเล่นไม่ได้นะ”

พวกเขานัดกันไว้ว่าจะเล่นเกม ถ้าขาดเพื่อนร่วมทีมไปคนหนึ่งคงเล่นไม่ครบขา

“รู้แล้วน่า”

เย่หานคาดไม่ถึงว่าหลีรุ่ยหลินจะเดินปรี่เข้ามาหา

เด็กหนุ่มตีสีหน้าเก๊กขรึม ถามเขาว่า “พี่ฉันก็อยู่ด้วยเหรอ”

อ้อ ลืมไปเลยว่าคุณชายน้อยคนนี้กลัวหลีเฉิงเจ๋อ

“ครับ นายจะเข้าไปทักหน่อยไหมล่ะ”

หลีรุ่ยหลินพยักหน้า สีหน้ายังคงวางท่าเหมือนเดิม

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องไปทักทายพี่ชายล่ะก็ เขาไม่มีทางมาหรอก!

ทั้งสองคนเดินกลับมาที่ที่นั่งระดับวีไอพี หลีเฉิงเจ๋อเห็นหลีรุ่ยหลินเดินตามหลังเย่หานมาก็ขมวดคิ้ว “นายมาทำอะไรที่นี่”

“มากับเพื่อนครับ พี่ลู่” หลีรุ่ยหลินเอ่ยทักทายลู่อวี้เซวียน

เย่หานยิ้มพลางกล่าว “บังเอิญจังครับ ออกไปเจอข้างนอกพอดี”

ตระกูลลู่กับตระกูลหลีมีการทำธุรกิจร่วมกัน รุ่นลูกก็สนิทสนมกันดี ลู่อวี้เซวียนเคยไปบ้านตระกูลหลีมาสองสามครั้ง จึงคุ้นเคยกับหลีรุ่ยหลินพอสมควร

“รุ่ยหลิน ไม่เจอกันตั้งนาน ตัวสูงเกือบจะทันพี่ชายนายแล้วนะเนี่ย” ลู่อวี้เซวียนเอ่ยชวนให้นั่งลง

หลีรุ่ยหลินมีสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที “ก็พอได้ครับ ตอนนี้ร้อยแปดสิบแล้ว เดี๋ยวจะพยายามดูว่าจะสูงถึงร้อยเก้าสิบได้ไหม”

“เล่นกีฬาออกกำลังกายเยอะๆ เป็นไปได้อยู่แล้ว กรรมพันธุ์บ้านนายตัวสูงกันทั้งนั้นนี่”

หลีเฉิงเจ๋อก็สูงตั้งร้อยแปดสิบเก้า ทั้งพ่อและคุณนายหลีก็รูปร่างสูงโปร่งกันทั้งคู่

เย่หานเดินกลับมาที่ที่นั่ง ก็เห็นบนโต๊ะมีถ้วยแก้วใบใสขนาดเท่าฝ่ามือวางอยู่ใบหนึ่ง ด้านในมีส้มโอทับทิมที่แกะเปลือกเรียบร้อยแล้วสองสามกลีบ ซึ่งเป็นอย่างเดียวในจานผลไม้ที่ยกมาเสิร์ฟก่อนหน้านี้ที่เขายังไม่ได้แตะเลย

เขารู้สึกว่าการแกะส้มโอมันยุ่งยาก

ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นคนทำให้

ลู่อวี้เซวียนเห็นเย่หานกำลังกินส้มโอทับทิมที่หลีเฉิงเจ๋อแกะให้ ก็คิดจะเอ่ยแซว ทว่าหางตาเหลือบไปเห็นน้องชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เสียก่อน จึงกลืนคำพูดลงคอไป

หลีรุ่ยหลินยังอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนี่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของสองคนนี้หรือยัง ถึงแม้จะเดินตามเย่หานเข้ามา แต่ถ้าเกิดหลีเฉิงเจ๋อแนะนำคนในบ้านว่าเป็นผู้ช่วยล่ะ ลู่อวี้เซวียนจึงยังคงระมัดระวังตัวอยู่

อีกประเดี๋ยว เขาก็ได้รู้คำตอบ

ลู่อวี้เซวียนถามหลีรุ่ยหลินว่าอยากดื่มอะไร จะได้ให้พนักงานนำมาเสิร์ฟ หลีรุ่ยหลินเปิดดูเมนู พอดีเห็นเย่หานกำลังกินส้มโออยู่ จึงสั่งน้ำเกรปฟรุตไป

หลีเฉิงเจ๋อบอกให้เขาสั่งจานผลไม้มาเพิ่มด้วย เพราะของบนโต๊ะกินไปเกือบหมดแล้ว

พอพนักงานนำของมาเสิร์ฟพร้อมกัน หลีเฉิงเจ๋อก็แกะเมล็ดและลอกเยื่อส้มโอออกอย่างไม่สนใจใคร ก่อนจะวางลงในถ้วยใบเล็ก

ส้มโอทับทิมเมื่อครู่ เย่หานกินไปหลายชิ้น เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างชอบ

หลีรุ่ยหลิน “…”

ลู่อวี้เซวียน “…”

ไม่คิดจะแกล้งแสดงละครตบตาเลยจริงๆ สินะ

ทั้งสองคนหันมาสบตากัน และเห็นความพูดไม่ออกบอกไม่ถูกในแววตาของอีกฝ่าย

เย่หานเลื่อนจานผลไม้ไปทางหลีรุ่ยหลินเล็กน้อย “ส้มโอรสชาติดีนะ พวกเธอลองชิมดูสิ”

พูดจบก็แกะมังคุดที่หลีเฉิงเจ๋อชอบสองผล แล้ววางไว้ตรงหน้าเขา

เมื่อเห็นว่าเย่หานก็แกะผลไม้ให้พี่ชายเหมือนกัน หลีรุ่ยหลินก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

เขารับได้ที่มีพี่สะใภ้เป็นผู้ชาย (ที่สำคัญคือเขาไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอยู่แล้ว) แต่เขารับไม่ได้ถ้าพี่ชายของเขาจะต้องเป็นฝ่ายคอยปรนนิบัติรับใช้อีกฝ่ายอยู่คนเดียว!

ลู่อวี้เซวียนส่ายหน้า “เฮ้อ น้องชาย อย่างพวกเรานี่คงต้องแกะกินเองแล้วล่ะ”

หลีรุ่ยหลินยัดลูกพลัมเข้าปากหนึ่งลูก พลางเหลือบมองเขา “ผมไม่ชอบกินผลไม้ที่แกะยากๆ อยู่แล้ว”

อดกินสักคำก็ไม่เห็นเป็นไร

หลังจากนั่งในที่นั่งระดับวีไอพีได้สักพัก โทรศัพท์ของหลีรุ่ยหลินก็สั่นถี่ๆ เพื่อนๆ กำลังเร่งให้เขากลับไปลงทีมเล่นเกม

ก่อนจะไป หลีเฉิงเจ๋อก็เอ่ยขึ้นมาราวกับไม่ได้ตั้งใจ “ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ห้ามขับรถ”

หลีรุ่ยหลินตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที ตอนขามาคนขับรถที่บ้านเป็นคนขับมาส่ง เพื่อนๆ ยังคุยกันอยู่เลยว่าขากลับจะแอบลองขับกันดูสักหน่อย ยังไม่ทันได้ลงมือทำก็ถูกหลีเฉิงเจ๋อมองทะลุปรุโปร่งเสียแล้ว

“ครับ”

การแข่งรถดำเนินไปสองชั่วโมง สนามแข่งก็กลับคืนสู่ความสงบ รถรุ่นเซสโต เอเลเมนโตของหลีเฉิงเจ๋อก็กลับลงสู่สนามแข่งอีกครั้ง คันนี้ลู่อวี้เซวียนแย่งซื้อไม่ทัน หลีเฉิงเจ๋อลงมือเร็วเกินไป ชิงจองตัดหน้าคนอื่นไปได้ก่อน เขาจึงได้แต่มองซูเปอร์คาร์สีดำคันนี้ด้วยความอยากได้ตาเป็นมัน

“หลีเฉิงเจ๋อ ขอยืมขับหน่อยสิ ฉันก็อยากลองสัมผัสพลังหกร้อยแรงม้าดูบ้างเหมือนกัน”

หลีเฉิงเจ๋อโยนกุญแจรถให้เขา ลู่อวี้เซวียนก็ขึ้นรถไปด้วยความดีใจ

พอได้จับพวงมาลัยใหม่เอี่ยม ลู่อวี้เซวียนก็คิดในใจว่า คราวหน้าถ้ามีรถดีๆ ออกมาอีก เขาจะต้องรีบคว้าให้ได้เป็นคนแรกเลยคอยดู

หลีรุ่ยหลินกับเพื่อนยังไม่ได้กลับไป พอเห็นรถสปอร์ตสุดเท่คันนั้นแล่นผ่านไปดั่งสายฟ้าแลบสีดำ เพื่อนของเขาก็ตบแขนเขาพลางตะโกนด้วยความอิจฉาตาร้อน “เชี่ย รถในฝันของฉันเลยนะนั่น”

มีจำกัดแค่ยี่สิบคันทั่วโลก นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจอที่นี่

หลีรุ่ยหลินมองตามแล้วถอนหายใจ “พวกคุณชายเสเพลอย่างเราไม่มีปัญญาซื้อหรอก”

รุ่นลิมิเต็ดแบบนี้ ไม่เพียงแต่ราคาจะแพงหูฉี่ แต่ยังต้องมีเส้นสายถึงจะแย่งมาได้ ที่บ้านเขาคงมีแค่พ่อกับพี่ชายเท่านั้นแหละที่มีกำลังทรัพย์ขนาดนี้

เพื่อนตาเป็นประกายด้วยความอยากได้ “เฮ้อ ชักอยากจะขยันขึ้นมาเพื่อรถในฝันคันนี้บ้างแล้วสิ”

หลีรุ่ยหลิน “…”

พอเถอะ ปากก็พูดไปงั้นแหละ เดี๋ยวก็ไฟไหม้ฟาง

ช่วงนี้หลีซื่อมีโครงการเกี่ยวกับพลังงานใหม่แถบยุโรปเหนือ จำเป็นต้องให้หลีเฉิงเจ๋อเดินทางไปที่นั่นด้วยตนเอง ส่วนเย่หานไม่สะดวกที่จะติดตามไปด้วยเนื่องจากเหตุผลหลายประการ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่หลีเฉิงเจ๋อจะต้องเดินทางไปเพียงลำพัง

การถูกบังคับให้ต้องแยกกันทำให้หลีเฉิงเจ๋อหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

เขามีสีหน้าจริงจัง “ผมสมัครคอร์สเรียนภาษาอังกฤษให้คุณดีไหม”

เขาต้องเดินทางไปดูงานต่างประเทศค่อนข้างบ่อย มักจะต้องแวะเวียนไปตามสนามบินใหญ่ๆ อยู่เสมอ

เย่หานไม่ถนัดภาษาต่างประเทศ หากพาเขาไปด้วย อย่าว่าแต่เรื่องงานเลย แม้แต่เรื่องการใช้ชีวิตประจำวันก็คงไม่สะดวก

เย่หานจนใจ “ถึงตอนนี้คุณจะสมัครให้ผม ก็คงเรียนลัดให้เก่งภายในสองวันไม่ได้หรอกครับ”

มะรืนนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว พอหลีเฉิงเจ๋อนึกถึงว่าหลังจากนี้จะไม่ได้เจอเย่หานไปอีกตั้งกว่าหนึ่งสัปดาห์ ก็รู้สึกว้าวุ่นใจอยู่บ้าง

“วิดีโอคอลคุยกันก็ได้นี่ครับ ก็เหมือนได้เจอกันนั่นแหละ”

แต่มันจะไปเหมือนกันได้อย่างไร

ด้วยเหตุนี้ ในคืนก่อนที่จะออกเดินทาง ประธานหลีที่อารมณ์บูดบึ้งเต็มอกจนไม่มีที่ระบาย จึงนำโควตาของสัปดาห์หน้าทั้งหมดมาทบลงที่ตัวเย่หานในคราวเดียว

สุดท้ายแล้ว หลีเฉิงเจ๋อออกเดินทางไปตั้งแต่เมื่อไหร่เขาก็ไม่รู้เรื่องเลย กระทั่งเย่หานสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาอีกที เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้นแล้ว

ขณะที่เที่ยวบินของหลีเฉิงเจ๋อนั้น คือเวลาเที่ยงตรง…