บทที่ 67

เย่หานเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน ข้อความบนสุดส่งมาจากหลีเฉิงเจ๋อ

เป็นรูปถ่ายในห้องโดยสารชั้นธุรกิจ เขากำชับให้เย่หานดูแลสุขภาพ และบอกว่าตัวเองขึ้นเครื่องแล้ว อีกประเดี๋ยวคงใช้โทรศัพท์ไม่ได้ ต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้ถึงจะตอบข้อความได้อีก ไม่ต้องเป็นห่วง เวลาที่ส่งมาคือสิบเอ็ดโมงห้าสิบนาที

เย่หาน “…”

เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ตัวเขาจำเป็นต้องดูแลสุขภาพจริงๆ นั่นแหละ เอวแทบจะหักอยู่แล้ว

เย่หานกัดริมฝีปาก พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง เมื่อคืนอีกฝ่ายเอาแต่ใจเกินไปจนช่องท้องปวดหนึบไม่หาย ร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมด เย่หานคว้าหมอนของหลีเฉิงเจ๋อเขวี้ยงลงพื้นเพื่อระบายความแค้น

ตอนสวมเสื้อผ้า เนื้อผ้าฝ้ายป่านนุ่มๆ เสียดสีกับหน้าอกจนเจ็บแปลบ เย่หานก้มมองแล้วสบถในใจเงียบๆ ก่อนเปลี่ยนไปหยิบชุดผ้าไหมมาใส่แทน ถึงค่อยรู้สึกสบายตัวขึ้นหน่อย รอยช้ำเขียวม่วงทั่วตัวถูกเสื้อผ้าบดบังไว้ ทำให้เย่หานดูไม่น่าอนาถนัก

ปาเข้าไปบ่ายสามโมงแล้ว ท้องไส้หิวจนทนไม่ไหว พอเดินไปที่ห้องอาหารก็เห็นมื้อกลางวันที่ทำเตรียมไว้วางอยู่บนโต๊ะ แต่เย็นชืดหมดแล้ว เย่หานขี้เกียจเรียกป้าแม่บ้านขึ้นมา จึงยกเข้าไมโครเวฟอุ่นกินเองเสียเลย อาจเป็นเพราะหลีเฉิงเจ๋อกำชับไว้ อาหารที่ป้าเตรียมให้จึงมีแต่รสชาติอ่อนๆ

พอกินมื้อกลางวันง่ายๆ เสร็จ เปิดดูในตู้เย็นก็ยังมีรังนกตุ๋นน้ำตาลกรวดแช่อยู่ เย่หานจึงยกมาที่ห้องนั่งเล่น พลางกินรังนกไปดูโทรทัศน์ไปอย่างเพลิดเพลินกับช่วงเวลาวันหยุดของตัวเอง

หลีเฉิงเจ๋อเพิ่งเดินทางไปไม่นาน เย่หานก็ใช้ชีวิตสุขสบายเป็นพิเศษ จะนอนกลิ้งบนโซฟาหรือทำอะไรก็ตามใจชอบได้ทั้งนั้น นอกจากความรู้สึกไม่สบายตัวตรงช่วงล่างอยู่บ้าง นอกนั้นทุกอย่างถือว่าดีเยี่ยมทีเดียว

วันที่สองหลังจากหลีเฉิงเจ๋อเดินทาง เย่หานก็ไปทำงานตามปกติ เนื่องจากหลีเฉิงเจ๋อยืนกรานหนักแน่นว่าสัปดาห์นี้เขาต้องพักอยู่ที่คอนโดมิเนียม ไม่ยอมให้กลับไปนอนห้องเช่า อ้างว่าเป็นห่วงว่าจะดูแลตัวเองไม่ดี

เย่หาน “…”

พูดราวกับเขาเป็นคนโง่เง่าไร้ความสามารถ ทั้งที่เมื่อก่อนอยู่คนเดียวก็สุขสบายดีแท้ๆ แต่เพื่อความสบายใจของชายหนุ่ม เย่หานจึงยอมตกลง อีกอย่างหลีเฉิงเจ๋อไม่อยู่บ้าน ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลากไปออกกำลังกายจนเสียงานเสียการ

ตอนไปทำงาน คนขับรถมารับเย่หานไปส่งที่บริษัท พร้อมกับหิ้วซุปที่ป้าแม่บ้านเคี่ยวไว้ให้อีกด้วย เย่หานเกรงใจไม่อยากให้ป้าต้องคอยส่งข้าวกลางวัน ป้าจึงต้มซุปใส่กระบอกเก็บความร้อนไว้ให้ตั้งแต่เช้า เพื่อที่ว่าตอนเที่ยงเย่หานจะได้ดื่มซุปร้อนๆ

อาจเป็นเพราะเริ่มชินกับการมีคนอยู่เคียงข้าง พอต้องกลับห้องคนเดียวหลังเลิกงาน เย่หานจึงรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง คอนโดมิเนียมกว้างขวางเหลือเกิน ไม่ว่าจะเดินไปออกกำลังกายที่ห้องฟิตเนสหรือนั่งดูโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น เขาก็มักเผลอคิดขึ้นมาไม่ได้ว่า ตอนนี้หลีเฉิงเจ๋อกำลังทำอะไรอยู่

ทางยุโรปเหนือกับหัวเซี่ยเวลาต่างกัน เย่หานกับหลีเฉิงเจ๋อจึงส่งข้อความคุยกันเป็นหลัก ส่วนวิดีโอคอลจะคุยกันวันละราวๆ ครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็แยกย้ายไปทำงานของตนต่อ ข้อดีเพียงอย่างเดียวตอนที่หลีเฉิงเจ๋อไม่อยู่ คือเย่หานมีเวลานอนพักผ่อนตอนกลางคืนมากขึ้น ไม่ต้องคอยพะวงว่าจะโดนรบกวนจนตื่นกลางดึก

เตียงในห้องนอนทั้งนุ่มทั้งกว้าง ชวนให้เย่หานกลิ้งไปกลิ้งมาได้ตามใจชอบ หมอนใบที่เขาเขวี้ยงลงพื้นเมื่อวานก็ถูกเก็บกลับมาวางไว้ที่เดิมเรียบร้อย ชายข้างกายเพิ่งเดินทางไปแค่วันเดียว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวยังคงหลงเหลือจางๆ ช่วยให้เย่หานหลับสนิทตลอดคืน

“เสี่ยวเย่ เหม่ออะไรอยู่น่ะ”

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นเรียกเย่หานไปสองรอบก็ไม่ตอบ พอมองดูก็เห็นเขากำลังจ้องของว่างยามบ่ายตาไม่กะพริบ “ทำไมหรือ ขนมปังนี่มีอะไรพิเศษนักหนา ถึงได้จ้องเอาๆ ขนาดนั้น”

เย่หานได้สติกลับมาจึงยิ้มแหย “ไม่มีอะไรครับ แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย”

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นเอ่ยแซวอย่างมีเลศนัย “เหรอ ฉันนึกว่าเธอกำลังคิดถึงใครจนใจลอยเสียอีก”

เย่หานกระตุกหางตาวูบหนึ่ง แต่ยังคงตอบอย่างสงบนิ่ง “พี่เสิ่นล้อเล่นแล้วครับ”

เมื่อกี้เขาแค่กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะย้ายกลับไปห้องเช่าดีไหม คอนโดมิเนียมของหลีเฉิงเจ๋อกว้างเกินไป ช่วงแรกๆ ก็ยังพอทำเนา พออยู่คนเดียวไปหลายวันกลับรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก อีกอย่างเขาก็จ่ายค่าเช่าห้องเดิมไปแล้วด้วย ตอนนี้เดือนหนึ่งได้อยู่แค่สิบวันเห็นจะได้ นับว่าขาดทุนย่อยยับทีเดียว…ติดอยู่แค่ไม่รู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อจะยอมหรือเปล่า

สายตาของผู้ช่วยพิเศษเสิ่นกวาดมองคอเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมจนมิดชิดของเย่หาน จำได้ว่าปกติเย่หานไม่ได้แต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ ตอนอยู่ที่หังโจว อากาศร้อน เขามักจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนเสมอ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เสี่ยวเย่แต่งตัวมิดชิดขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวเพียงยักไหล่ ไม่คิดจะจับผิดให้กระอักกระอ่วนใจ หมุนตัวเดินกลับไปนั่งจิบชายามบ่ายที่โต๊ะของตัวเองต่อ

เมื่อเรื่องสอบเข้าผ่านพ้นไป เย่หานก็มีเวลาว่างช่วงค่ำมากขึ้น ช่วงนี้เขาชอบเปิดหนังหรือซีรีส์ดูสักตอนก่อนนอน จิบไวน์แดงคลอไปด้วย นับเป็นชีวิตที่สุขสบายไม่น้อย

หลีเฉิงเจ๋อไปทำงานได้สี่วันแล้ว บางครั้งเวลาวิดีโอคอลคุยกัน เขาก็มักแพนกล้องให้เห็นสถาปัตยกรรมหรือทิวทัศน์รอบตัว

มีทั้งทุ่งดอกทิวลิปกว้างใหญ่สุดสายตา ท้องถนนในม่านหมอกจางๆ ผืนทะเลกว้างใหญ่ไพศาล รวมถึงกระท่อมไม้ที่ราวกับหลุดมาจากโลกนิทาน…หลีเฉิงเจ๋อบอกเขาว่าประเทศเล็กๆ แถบยุโรปเหนือมีวิวทิวทัศน์สวยงามมาก ครั้งนี้น่าจะพาเย่หานมาด้วยจริงๆ บรรยากาศสบายกว่าเผิงเฉิงตั้งเยอะ แม้แต่ตอนกลางวันอากาศก็ยังเย็นสบาย ยามเอ่ยถึงสิ่งเหล่านี้ สีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อดูอ่อนละมุน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเจือความอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเย่หานกลับรู้สึกว่า ภาพทิวทัศน์ที่ดูนุ่มนวลราวกับใส่ฟิลเตอร์เหล่านั้น ช่างน่ามองสู้หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้เลยสักนิด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นยามสะท้อนแสงแดดยิ่งดูงดงามเปล่งประกายดั่งอัญมณี

เย่หานบอกว่า ไว้รอช่วงที่มีวันหยุดยาวค่อยหาโอกาสไปเที่ยวด้วยกัน เขาก็ยิ้มรับปากอย่างว่าง่าย

ณ ประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่งในยุโรปเหนือ

หลีเฉิงเจ๋อมองรอยยิ้มละมุนของเย่หานผ่านหน้าจอ พลางขบคิดในใจว่าจะซื้อของฝากอะไรกลับไปให้ดี ออกมาเกือบสัปดาห์แล้ว ธุรกิจที่คุยไว้ก็ใกล้ลงตัว อีกราวๆ สามวันก็น่าจะได้บินกลับ นับเป็นการเดินทางไปทำงานนอกสถานที่ตั้งหลายต่อหลายครั้ง ที่เขารู้สึกอยากรีบกลับบ้านมากที่สุด ครั้งก่อนตอนไปทำงานที่อเมริกาเหนือตั้งหนึ่งเดือน ยังไม่เคยรู้สึกร้อนใจอยากกลับบ้านขนาดนี้มาก่อนเลย

หลีเฉิงเจ๋อนั่งอยู่ในร้านกาแฟโดยใส่หูฟังไว้ข้างหนึ่ง พลางฟังเย่หานเล่าเรื่องราวรอบตัวในช่วงนี้ไป และกวาดสายตาตรวจดูข้อมูลบนแท็บเล็ตไปด้วย ตอนที่ผู้ช่วยพิเศษหวังเดินเข้ามา ก็เห็นเจ้านายมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าซึ่งหาดูได้ยากยิ่ง แม้จะแค่ชั่วพริบตาเดียวแต่เขาก็จับสังเกตได้ทัน

หลีเฉิงเจ๋อชี้นิ้วไปที่หูตัวเองเป็นสัญญาณว่ากำลังคุยโทรศัพท์ มีอะไรค่อยคุยกันทีหลัง ผู้ช่วยพิเศษหวังพยักหน้ารับ ก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมากดแป้นพิมพ์อย่างตั้งอกตั้งใจ ดูขึงขังจริงจัง ราวกับไม่รู้ไม่ชี้ว่าเจ้านายกำลังคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยไร้สาระกับคนปลายสาย

ห้านาทีต่อมา หลีเฉิงเจ๋อก็วางสาย เขาทอดสายตาสงบนิ่งมองไปยังผู้ช่วยพิเศษหวัง “ผู้ช่วยพิเศษหวัง ผมจำได้ว่าคุณมีแฟนแล้วใช่ไหม”

“ใช่ครับ ประธานหลี”

หลีเฉิงเจ๋อใช้นิ้วเรียวหมุนโทรศัพท์เล่น แล้วเอ่ยถามข้อหนึ่ง “ปกติเวลาไปทำงานต่างถิ่น คุณซื้อของฝากอะไรให้แฟน”

“เอ๋” ผู้ช่วยพิเศษหวังกะพริบตาปริบๆ “ก็แล้วแต่โอกาสครับ บางทีก็เป็นของฝากขึ้นชื่อประจำท้องถิ่น บางทีก็เป็นเครื่องสำอางจากดิวตี้ฟรีครับ”

หลีเฉิงเจ๋อคิดในใจว่า เครื่องสำอางคงไม่เหมาะเท่าไร แต่น้ำมันหอมระเหยของที่นี่จัดว่าคุณภาพดีทีเดียว เย่หานเองก็ชอบแช่น้ำอุ่นอยู่แล้ว บางทีอาจซื้อติดมือกลับไปสักหน่อยก็น่าจะดี